EN 13381-7 Тест методи за одредување на придонесот на структурните елементи кон отпорноста на пожар - Дел 7: Заштита применета на дрвени елементи

Европскиот стандард „EN 13381-7 Методи за тестирање за одредување на придонесот на конструктивните елементи кон отпорноста на пожар - Дел 7: Заштита применета на дрвени елементи“ ги опишува методите за тестирање за одредување на придонесот на противпожарните комплети за отпорност на пожар на конструктивните дрвени елементи. Ваквите комплети за противпожарна заштита вклучуваат премази, заштита од пожар со прскање и реактивни премази.

Опишаните методи важат за сите противпожарни комплети што се користат за заштита на дрвени елементи. Тие можат да бидат фиксирани директно, целосно или делумно, на дрвениот елемент и може да вклучуваат воздушен отвор помеѓу комплетот за противпожарна заштита и дрвениот елемент како составен дел од нивниот дизајн.

Проценката на дрвени конструкции заштитени со хоризонтални или вертикални заштитни мембрани е во рамките на стандардите EN 13381-1 или EN 13381-2, соодветно.

Методот на тестирање е применлив за одредување на придонесот на противпожарните комплети кон отпорноста на пожар на носечките дрвени конструкциски елементи, вклучувајќи подови, покриви, ѕидови, греди и столбови. Овој стандард вклучува тестирање на пожар кое го специфицира тестот што треба да се изврши за да се утврди способноста на комплетот за противпожарна заштита да го забави зголемувањето на температурата низ одредена дебелина на дрвениот елемент, да се утврди способноста на комплетот за противпожарна заштита да остане конзистентен и константен низ одредена дебелина на дрвениот елемент и да се обезбедат податоци за да се утврди стапката на јагленисување на заштитениот тест елемент кога е изложен на стандардна крива на температура/време во согласност со процедурите опишани овде. Овој стандард не е погоден за класификација на тестираниот склоп според EN 13501-2.

Тестот за подложување на реактивен заштитен материјал на крива на температура на тлеење и време на пожар и специфичните услови за ова се детално опишани во анексот на стандардот (Анекс G).

Методологијата за тестирање на пожар вклучува одредби за собирање и презентирање на податоци што можат да се користат како директен влез во пресметката на отпорноста на пожар на дрвените елементи во согласност со процедурите дадени во стандардот EN 1995-1-2.

Опис на поврзаноста на овој метод на тестирање и евалуацијата на добиените резултати со стандардот EN 1995-1-2 и упатства за употреба на овој метод на тестирање во согласност со овој стандард се вклучени во анексот на стандардот (Анекс Б).

Овој стандард, исто така, вклучува евалуација што покажува како треба да се прави анализата на податоците од тестот и дава насоки за тоа како треба да се изврши интерполацијата.

Границите на применливоста на резултатите од евалуацијата што произлегуваат од тестот за пожар се дефинирани заедно со директната примена на резултатите на различни дрвени конструкции со наведената дебелина и фиксирање на применетиот тестиран комплет за противпожарна заштита.

За целите на овој стандард, се применуваат следните дефиниции, покрај термините и дефинициите дадени во EN 1363-1, EN ISO 13943 и ISO 8421-2:

• Плочката е дел од склопот на зградата, обично е направена од нереактивен материјал и се користи како материјал за противпожарна заштита.
• Изолацијата за шуплини е изолација од камена волна со класа на отпорност на пожар А1 и густина од 30 кг/м3 што треба да се постави помеѓу дрвени греди или столпчиња во дрвени рамки тестирани според овој стандард. Се користи по целата нивна длабочина за да се добие оптоварување и акумулација на топлина во комплетот за противпожарна заштита изложен на пожар.
• Линијата на карбонизација е граничната линија помеѓу карбонизираниот слој и преостанатиот дел, за која се претпоставува дека е еднаква на положбата на изотермата од 300 степени Целзиусови.
• Длабочината на јагленисување е растојанието од оригиналната површина на дрвениот елемент до линијата на јагленисување.
• Времето на дефект е периодот во кој се јавува дефект на комплетот за противпожарна заштита поради одвојување на значителна површина од првично заштитената дрвена површина или ненадејно и значително зголемување на температурата.
• Противпожарен материјал е материјал или комбинација од материјали што се нанесува на површината на дрвен конструктивен елемент за да се зголеми неговата отпорност на пожар.
• Комплет за противпожарна заштита е материјал за противпожарна заштита заедно со метод наменет за прицврстување на дрвен структурен елемент, при што комплетот за противпожарна заштита може да вклучува повеќе од еден слој материјал и повеќе од една комбинација на материјали.
• Тестот во моделна размер е тест за одредување на стапката на карбонизација за време на фазата на заштитена карбонизација во печка во полна размер или помала од полна размер, во зависност од големината на примерокот за тестирање во моделна размер.
• Пасивните материјали за противпожарна заштита се материјали кои не ја менуваат својата физичка форма кога се загреваат, обезбедуваат противпожарна заштита врз основа на нивните физички или термички својства и може да вклучуваат материјали што содржат вода која се отстранува за да се создаде ефект на ладење кога се загрева.

Нашата организација, која со години се обидува да ги поддржи бизнисите од секој сектор со широк спектар на студии за тестирање, мерење, анализа и евалуација што ги спроведува, има силен персонал кој внимателно ги следи случувањата во светот во областа на науката и технологијата и постојано се подобрува. Во овој контекст, услугите за тестирање се обезбедуваат и за бизнисите во согласност со стандардот „EN 13381-7 Методи за тестирање за одредување на придонесот на структурните елементи кон отпорноста на пожар - Дел 7: Заштита применета на дрвени елементи“.