بسته‌بندی EN 13430 - الزامات بسته‌بندی قابل بازیافت بر اساس بازیافت مواد

استاندارد اروپایی "EN 13430 بسته‌بندی - الزامات بسته‌بندی قابل بازیافت از طریق بازیافت مواد" الزامات طبقه‌بندی بسته‌بندی به عنوان قابل بازیافت در فرآیند بازیافت مواد را شرح می‌دهد، ضمن اینکه از توسعه مستمر فناوری‌های بسته‌بندی و بازیافت و رویه‌های ارزیابی انطباق با این الزامات پشتیبانی می‌کند. با این حال، این استاندارد به خودی خود نمی‌تواند فرض انطباق را ارائه دهد. رویه اعمال این استاندارد در "EN 13427 بسته‌بندی - الزامات استفاده از استانداردهای اروپایی در زمینه بسته‌بندی و ضایعات بسته‌بندی" آمده است.

برای اهداف این استاندارد، تعاریف زیر علاوه بر اصطلاحات و تعاریف ارائه شده در EN 13193، EN 13427 و EN 13437 اعمال می‌شود:

• بسته‌بندی خالی: یک بسته‌بندی در صورتی خالی است که در شرایط عادی و قابل پیش‌بینی، تمام بقایای محصول که توسط تخلیه‌کننده قابل حذف است، با روش‌های معمول برای آن نوع بسته‌بندی حذف شده باشد. فهرستی غیرجامع از روش‌های معمول شامل موارد زیر است: برداشتن آستر داخلی، ریختن، پمپ کردن، مکش، تکان دادن، خراشیدن، فشردن، شستشو و پاک کردن.
• ماده اولیه، ماده‌ای است که به هیچ محصول نهایی تبدیل نشده است.
• بازیافت، بازفرآوری مواد زائد در فرآیند تولید برای هدف اصلی یا برای اهداف دیگر است که شامل بازیافت مواد آلی اما به استثنای بازیابی انرژی می‌شود.
• فرآیند بازیافت به فرآیند فیزیکی یا شیمیایی اشاره دارد که بسته‌بندی‌ها و ضایعات جمع‌آوری و دسته‌بندی‌شده‌ی استفاده‌شده را که گاهی با مواد دیگر ترکیب می‌شوند، به مواد اولیه یا محصولات ثانویه تبدیل می‌کند. شرح فرآیندهای بازیافت مربوطه در استاندارد EN 13437 آمده است.
• مواد اولیه ثانویه، موادی هستند که از محصولات استفاده شده و ضایعات، به استثنای ضایعات تولید شده در طول فرآیند تولید اولیه، برای استفاده به عنوان مواد اولیه، بازیابی می‌شوند. ساختار دقیق فرآیند تولید اولیه ممکن است در بخش‌های مختلف مواد متفاوت باشد. برای توضیح این فرآیند، به نمودار جریان مربوطه در استاندارد EN 13437 مراجعه کنید.
• تأمین‌کننده، سازمانی است که مسئول رساندن بسته‌بندی یا محصول بسته‌بندی‌شده به بازار است.

کاربرد این استاندارد برای هر بسته‌بندی خاص باید مطابق با استاندارد EN 13427 باشد. تأمین‌کننده باید بتواند نشان دهد که رویه‌های تعریف‌شده در پیوست‌های این استاندارد در رسیدن به طرح نهایی بسته‌بندی نهایی رعایت شده‌اند و می‌توان ادعا کرد که درصد مشخصی از مواد بسته‌بندی قابل بازیافت هستند (پیوست الف و پیوست ب).

بسته‌بندی ممکن است از مواد متعدد با نسبت‌های مختلف استفاده کند، از اجزای کوچک که معمولاً توسط برچسب‌ها و درپوش‌ها نشان داده می‌شوند تا نسبت‌های بزرگتر در بسته‌بندی‌های چندماده‌ای. تأمین‌کننده باید درصد وزنی واحد عملکردی بسته‌بندی موجود برای بازیافت را اعلام کند و جریان بازیافت مواد مورد نظر را مشخص کند. قالبی برای این اظهارنامه در پیوست این استاندارد (پیوست ج) گنجانده شده است.

استاندارد "CR 13688 بسته‌بندی - بازیافت مواد - گزارش الزامات مربوط به مواد و مصالح برای جلوگیری از تبدیل شدن آنها به مانع دائمی برای بازیافت"، راهنمایی‌هایی در مورد مواد و مصالحی که ممکن است مانع دائمی برای بازیافت مواد در واحد عملکردی بسته‌بندی باشند، ارائه می‌دهد. آلودگی بسته‌بندی از طریق تماس با مواد خارجی در طول فرآیندهای جمع‌آوری و جداسازی، یا بقایای محتویات بسته‌بندی حتی پس از تمیز کردن، مانعی برای بازیافت مواد محسوب نمی‌شوند.

در خصوص انطباق بسته‌بندی با این استاندارد (بازیافت مواد)، تأمین‌کننده باید یک اظهارنامه کتبی مبنی بر انطباق با الزامات مشخص‌شده در این استاندارد تهیه کند. علاوه بر این، ارزیابی باید مستند شود.

استاندارد EN 13430 ضروری است زیرا الزامات واضح و ثابتی را برای بسته‌بندی‌هایی که می‌توانند از طریق بازیافت مواد بازیابی شوند، تعیین می‌کند. این استاندارد به دلایل زیر مهم تلقی می‌شود:

• پشتیبانی از اهداف اقتصاد چرخشی: این استاندارد، بسته‌بندی‌هایی را ترویج می‌دهد که پس از استفاده می‌توانند به طور مؤثر بازیافت شوند. این امر با هنجارهای اتحادیه اروپا و ابتکارات جهانی برای کاهش ضایعات، حفظ منابع و گذار از اقتصاد خطی به اقتصاد چرخشی همسو است.
• ارائه دستورالعمل‌های طراحی واضح: این استاندارد به طراحان و تولیدکنندگان بسته‌بندی کمک می‌کند تا محصولاتی را خلق کنند که:
  • از نظر فنی قابل بازیافت
  • سازگار با زیرساخت‌های بازیافت موجود
  • ساخته شده با مواد قابل بازیافت

این امر سردرگمی پیرامون بسته‌بندی‌های قابل بازیافت و ادعاهای سبزشویی را کاهش می‌دهد.

• افزایش بهره‌وری مدیریت پسماند: این استاندارد تضمین می‌کند که بسته‌بندی برای بازیابی مواد از طریق موارد زیر طراحی شده است:
  • ضایعات دفن زباله را کاهش می‌دهد
  • آلودگی محیط زیست را به حداقل می‌رساند
  • از کارایی صنعت بازیافت و خلوص مواد پشتیبانی می‌کند
• تضمین انطباق با قوانین و مقررات: در بسیاری از کشورهای اتحادیه اروپا، انطباق با این استاندارد می‌تواند موارد زیر را تضمین کند:
  • این می‌تواند به عنوان مدرکی دال بر رعایت دستورالعمل‌های مربوط به ضایعات بسته‌بندی (مانند دستورالعمل بسته‌بندی و ضایعات بسته‌بندی اروپا 94/62/EC) باشد.
  • این ممکن است پیش‌نیاز دسترسی به بازار یا برچسب‌گذاری زیست‌محیطی باشد.
• ترویج مسئولیت‌پذیری صنعتی: این استاندارد به طرح‌های مسئولیت‌پذیری گسترده تولیدکننده (EPR) کمک می‌کند، که در آن تولیدکنندگان مسئول مدیریت پس از استفاده از بسته‌بندی خود هستند.
• شفافیت و هماهنگی را ارتقا می‌دهد: این استاندارد یک روش ارزیابی یکسان در صنایع و کشورها ارائه می‌دهد و موارد زیر را تسهیل می‌کند:
  • مقایسه‌های منصفانه
  • ادعاهای زیست‌محیطی مداوم
  • هماهنگ‌سازی رویه‌ها در سراسر اروپا

برای شرکت‌هایی که با طراحی بسته‌بندی، پایداری یا انطباق با مقررات کار می‌کنند، درک و اجرای استاندارد EN 13430 برای رعایت استانداردهای زیست‌محیطی مدرن ضروری است.

استاندارد EN 13430 الزامات فنی را که بسته‌بندی باید برآورده کند تا از طریق بازیافت مواد قابل بازیابی تلقی شود، تشریح می‌کند. این الزامات تضمین می‌کند که بسته‌بندی جمع‌آوری، مرتب‌سازی و به مواد خام مورد استفاده برای تولید محصولات جدید پردازش می‌شود. الزامات فنی کلیدی عبارتند از:

• طراحی برای بازیافت: بسته‌بندی باید به گونه‌ای طراحی شود که:
  • قابل جداسازی از جریان زباله
  • سازگار با فناوری‌های بازیافت موجود
  • فرآیند بازیافت را آلوده نمی‌کند
• سازگاری مواد: مواد مورد استفاده، مانند پلاستیک، فلزات، شیشه و کاغذ، باید قابل بازیافت باشند و به طور کلی توسط سیستم‌های بازیافت پذیرفته شوند. بسته‌بندی‌های چند ماده‌ای، مانند لایه‌های لمینت، باید قابل جداسازی باشند یا به عنوان یک واحد قابل بازیافت باشند.
• کاربردپذیری فرآیند: بسته‌بندی باید دارای ویژگی‌های زیر باشد:
  • می‌توان با استفاده از شیوه‌های استاندارد مدیریت پسماند، جمع‌آوری و دسته‌بندی کرد
  • با استفاده از فرآیندهای بازیافت موجود در بازار، قابل بازیافت است
  • منجر به تولید مواد با کیفیت کافی برای استفاده مجدد در محصولات جدید خواهد شد.
• الزامات اسناد: تولیدکنندگان باید اسنادی ارائه دهند که:
  • قابل بازیافت بودن مواد را تأیید می‌کند
  • نشان دهنده وجود زیرساخت‌های بازیافت است
  • حاوی نتایج آزمایش یا داده‌های صنعتی که ادعاهای مربوط به قابلیت بازیافت را تأیید می‌کنند
• تأثیر بر بازیافت: بسته‌بندی نباید:
  • نباید در عملیات تأسیسات بازیافت اختلال ایجاد کند
  • نباید باعث سایش یا باقی ماندن بیش از حد شود
  • نباید کیفیت یا بازده مواد بازیافتی را کاهش دهد
• روش‌های ارزیابی: این استاندارد شامل راهنمایی در مورد چگونگی ارزیابی قابلیت بازیافت، از جمله موارد زیر است:
  • تست های آزمایشگاهی
  • آزمایش‌های بازیافت آزمایشی
  • استفاده از پایگاه‌های داده موجود و بازیابی داده‌های عملکرد

به طور خلاصه، برای مطابقت با استاندارد EN 13430، بسته‌بندی باید موارد زیر را ارائه دهد:

• جنس: باید قابل بازیافت باشد
• طراحی: باید امکان جداسازی آسان را فراهم کند
• پردازش: باید با فناوری‌های فعلی قابل پردازش باشد
• کیفیت خروجی: مواد بازیافتی باید مطابق با تقاضای بازار و استانداردها باشند.
• مستندات: مدارکی دال بر قابلیت بازیافت باید ارائه شود.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "EN 13430 Packaging - الزامات بسته‌بندی قابل بازیافت از طریق بازیافت مواد" ارائه می‌دهیم.