ISO 2528 تعیین نرخ انتقال بخار آب (WVTR) - روش وزن سنجی (پلیت)

ISO 2528 تعیین نرخ انتقال بخار آب (WVTR) - روش وزن سنجی (پلیت)

استاندارد سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO)، "مواد ورقه‌ای ISO 2528 - تعیین نرخ انتقال بخار آب (WVTR) - روش وزنی (صفحه‌ای)،" روشی را برای تعیین نرخ انتقال بخار آب مواد ورقه‌ای توصیف می‌کند. این روش معمولاً در صورتی که انتظار می‌رود نرخ انتقال کمتر از 1 گرم بر متر مربع در روز یا برای مواد ضخیم‌تر از 3 میلی‌متر باشد، توصیه نمی‌شود. در چنین مواردی، روش مشخص شده در ISO 9932 ترجیح داده می‌شود. این روش برای مواد فیلم آسیب دیده توسط موم داغ یا موادی که تحت شرایط آزمایش مورد استفاده به طور قابل توجهی منقبض می‌شوند، کاربرد ندارد. برای برخی اهداف، ممکن است لازم باشد نرخ انتقال مواد چروکیده تعیین شود؛ روشی برای این کار در پیوست استاندارد (پیوست الف) گنجانده شده است.

ISO 2528 تعیین نرخ انتقال بخار آب (WVTR) - روش وزن سنجی (پلیت)

برای اهداف این استاندارد ، نرخ انتقال بخار آب (WVTR) به جرم بخار آب منتقل شده در واحد سطح در واحد زمان تحت شرایط دما و رطوبت مشخص اشاره دارد. این مقدار بر حسب گرم در متر مربع در روز بیان می‌شود. نرخ انتقال بخار آب به ضخامت، ترکیب، همگنی و نفوذپذیری ماده تشکیل دهنده و همچنین دما و شرایط رطوبت نسبی که آزمایش در آن انجام می‌شود، بستگی دارد.

در اصل، در طول آزمایش، ظروف حاوی ماده خشک‌کننده و آب‌بندی‌شده با ماده مورد آزمایش در اتمسفر کنترل‌شده قرار می‌گیرند. این ظروف در فواصل زمانی مناسب وزن می‌شوند و میزان انتقال بخار آب از افزایش جرم تعیین می‌شود، زیرا این افزایش متناسب با فاصله زمانی می‌شود.

اگر قرار است تعداد زیادی کاغذ ارزیابی شود، نمونه‌ها باید مطابق با استاندارد ISO 186 انتخاب شوند. توصیه می‌شود قبل از آماده‌سازی قطعات آزمایشی، بسته به جنس، نمونه‌ها مطابق با استانداردهای ISO مربوطه، آماده‌سازی شوند، به خصوص اگر نرخ انتقال بخار آب بالا باشد.

هنگام تهیه نمونه‌های آزمایشی، حداقل سه نمونه آزمایشی دایره‌ای، معمولاً با قطر ۹۰ میلی‌متر، از نمونه بریده می‌شوند (یکی برای هر طرف مورد آزمایش)، و از تمام نواحی آسیب‌دیده اجتناب می‌شود، و از یک الگوی برش یا برش‌دهنده نمونه آزمایشی استفاده می‌شود. نمونه‌های آزمایشی علامت‌گذاری می‌شوند تا طرفی که در معرض اتمسفر آزمایش قرار دارد به راحتی قابل شناسایی باشد. اگر ماده جاذب رطوبت باشد یا دقت بیشتری مورد نیاز باشد، حداقل دو نمونه آزمایشی خالی تهیه می‌شود. اگر ماده ورقه‌ای با استفاده از فرآیندی شامل حلال‌ها تهیه شده باشد، نتایج ممکن است تحت تأثیر حلال باقیمانده در نمونه‌های آزمایشی قرار گیرد. اگر نمونه‌های آزمایشی برای حذف حلال باقیمانده پردازش می‌شوند، جزئیات این پردازش باید در گزارش آزمایش گنجانده شود.

روش آماده‌سازی ظروف بسته به اینکه از قالب درب‌دار یا حلقه‌ای استفاده شود، کمی متفاوت است. ظروف و قالب‌ها همیشه با تمیز کردن و خشک کردن دقیق آنها شروع می‌شوند. ماده خشک‌کن روی صفحه قرار می‌گیرد، سپس قطعه آزمایشی، سمت مورد نیاز رو به بالا و سپس قالب مومی قرار می‌گیرد و یک درز مومی ضد بخار بین قطعه آزمایشی و صفحه ایجاد می‌شود. جزئیات انواع مختلف قالب در استاندارد ارائه شده است. برای به حداقل رساندن جذب بخار آب توسط ماده خشک‌کن،

هنگام استفاده از موم و قالب درپوش، هر ظرف با ماده خشک‌کننده تا ۳ میلی‌متر تا ۴ میلی‌متر پایین‌تر از موقعیت نهایی قطعه آزمایش پر شده و ضربه زده می‌شود. موم در حمام آب ذوب شده و دستگاه توزیع پر می‌شود.

قطعه آزمایشی در موقعیت خود قرار می‌گیرد، سپس الگوی مومی وارد می‌شود. موم مذاب به داخل شیار هدایت می‌شود تا به سطح بالایی الگوی مومی برسد. پس از خنک شدن، اتصال با از بین بردن حباب‌های هوا و ترک‌های مویی با شعله گاز کوچک تکمیل می‌شود. می‌توان یک کاردک گرم را روی موم عبور داد تا به این فرآیند کمک کند و هرگونه ترک ناشی از انقباض را که ممکن است در حین خنک شدن ایجاد شده باشد، آب‌بندی کند.

قالب مومی برداشته شده و مجموعه برای اطمینان از مونتاژ رضایت‌بخش بررسی می‌شود. برای اطمینان از برداشتن آسان قالب مومی، ابتدا باید یک لایه نازک از وازلین در اطراف لبه اعمال شود و هرگونه اضافی که ممکن است قطعه آزمایشی را آلوده کند، باید پاک شود.

این مجموعه توسط یک پوشش شماره‌گذاری شده مطابق با شماره ظرف پوشانده شده است.

نرخ انتقال بخار آب (WVTR) به بسته‌بندی، به ویژه مواد غذایی یا دارویی، کمک می‌کند تا خشک و در انبار پایدار بمانند. در ساخت و ساز، به ارزیابی میزان جلوگیری مواد از ورود رطوبت، که می‌تواند بر عایق‌بندی و رشد کپک تأثیر بگذارد، کمک می‌کند. در الکترونیک، برای محافظت از اجزای حساس به رطوبت بسیار مهم است. در منسوجات، به قابلیت تنفس در لباس و تجهیزات حفاظتی مربوط می‌شود.

دو روش رایج برای تعیین سرعت انتقال بخار آب، روش وزنی (صفحه‌ای) و روش ابزاری (حسگرهای مادون قرمز یا الکترولیتی) هستند.

در روش وزنی (صفحه‌ای)، یک صفحه تا حدی با یک ماده خشک‌کننده (مانند کلرید کلسیم بی‌آب) پر می‌شود و ماده مورد آزمایش (مانند فیلم یا ورق) روی آن مهر و موم می‌شود. کل مجموعه در یک محیط مرطوب قرار می‌گیرد. بخار آب هنگام عبور از ماده خشک‌کننده توسط آن جذب می‌شود. افزایش وزن در طول زمان نشان می‌دهد که چه مقدار رطوبت از آن عبور کرده است.

ظرف دربسته در یک محفظه با شرایط محیطی کنترل‌شده (معمولاً ۲۳ درجه سانتیگراد و ۵۰ درصد رطوبت نسبی) قرار می‌گیرد. محیط بیرون مرطوب است و داخل ظرف به دلیل خشک شدن، خشک است.

بخار آب حاصل از هوای مرطوب از میان ماده مورد آزمایش عبور کرده و توسط ماده خشک کننده جذب می‌شود. با ورود بخار به بشر، وزن آن افزایش می‌یابد. بشر در فواصل منظم (مثلاً هر 24 ساعت) وزن می‌شود. نرخ افزایش وزن، نرخ انتقال بخار آب را نشان می‌دهد.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد ISO 2528 Plate Materials - تعیین نرخ انتقال بخار آب (WVTR) - Gravimetric (Plate) Method ارائه می‌دهیم.

واتساپ