Kaedah Ujian AATCC TM 199 untuk Masa Pengeringan Tekstil: Kaedah Analisis Kelembapan

Piawaian Persatuan Ahli Kimia dan Pewarna Tekstil Amerika (AATCC), “ AATCC™ 199 Kaedah ujian untuk masa pengeringan tekstil: kaedah analisis kelembapan ,” menerangkan kaedah ujian untuk menilai masa pengeringan suhu tinggi fabrik rajutan, tenunan atau bukan tenunan menggunakan penganalisis kelembapan gravimetrik. Kaedah ini boleh dilakukan di bawah keadaan tekstil bukan standard untuk mensimulasikan pengeringan pada suhu badan atau pada suhu yang mensimulasikan keadaan penggunaan.

Dari segi sejarah, industri tekstil telah menggunakan banyak prosedur ujian yang berbeza untuk menentukan sifat pengeringan fabrik tekstil, sama ada sifat ini ialah kadar pengeringan, masa atau parameter pengeringan yang lain. Sepanjang dekad yang lalu, industri telah membangunkan teknologi baharu yang telah menghasilkan penambahbaikan dalam sifat ini, salah satu daripada banyak sifat yang dikaitkan dengan penggunaan istilah pengurusan kelembapan. Banyak pihak berkepentingan (pengeluar tekstil, pembekal bahan kimia, peruncit dan makmal ujian bebas) telah menyertai usaha untuk membangunkan dan menerbitkan kaedah ujian standard untuk mengukur sifat pengeringan fabrik.

Kaedah ujian ini direka bentuk untuk menilai masa pengeringan fabrik rajutan, tenunan atau bukan tenunan pada suhu tinggi menggunakan penganalisis kelembapan gravimetrik. Dengan melakukan ujian di bawah keadaan ujian tekstil bukan standard, adalah mungkin untuk mensimulasikan pengeringan pada suhu badan atau untuk menguji pada suhu yang menyerupai keadaan penggunaan.

Kaedah ujian yang diterangkan dalam piawaian ini pada asasnya melibatkan penggunaan air pada sampel ujian dan kemudian mengeringkannya dalam penganalisis kelembapan automatik pada suhu prapilih (37°C tambah/tolak 2°C). Masa yang diperlukan untuk sampel ujian mencapai titik akhir yang ditentukan diukur dan direkodkan sebagai masa pengeringan.

Untuk tujuan piawaian ini, terma dan takrifan berikut digunakan:

• Kadar pengeringan merujuk kepada perubahan isipadu per unit masa cecair yang menyejat daripada tekstil. Kadar pengeringan bergantung pada struktur tekstil, kandungan gentian, pembinaan pakaian, kemasan, suasana di mana ujian dijalankan, dan ketegangan isipadu cecair.
• Masa pengeringan ialah masa yang diperlukan untuk jumlah cecair tertentu untuk menguap daripada tekstil di bawah keadaan ujian terkawal. Dalam kaedah ujian ini, jumlah air yang diperlukan untuk membasahkan sampel ke tahap tertentu ditentukan semasa fasa penyediaan. Keadaan ujian dikawal oleh penganalisis.
• Titik akhir ialah titik penamatan ujian pengeringan berbanding dengan berat kering asal sampel atau beberapa nilai lain yang dipersetujui, seperti berat kering ditambah 4,0 peratus kandungan lembapan.
• Pengekalan lembapan, untuk kaedah ujian ini, merujuk kepada peratusan lembapan yang dikekalkan selepas sampel direndam dalam air ternyahion selama 1 minit dan digantung secara menegak selama 5 minit dalam persekitaran terkawal.
• Bahagian ujian, bahagian hadapan atau belakang sampel, ialah bahagian yang paling atas apabila penganalisis keseimbangan lembapan diletakkan pada platform sokongan; ia adalah bahagian di mana air dalam isipadu ujian digunakan.
• Penurunan berat badan merujuk kepada perbezaan antara berat tepu sampel dan berat selepas pengeringan.
• Dalam pemprosesan tekstil, penyahlembapan ialah jumlah cecair yang digunakan pada tekstil dan jumlah bahan yang dibawa oleh cecair.

Pengeringan fabrik boleh dipengaruhi oleh kandungan gentiannya, struktur fabrik (cth., ketebalan atau permukaan gebu, seperti bulu), pemprosesan mekanikal atau kimia, atau gabungan aspek ini.

Faktor lain yang boleh menjejaskan pengeringan termasuk keadaan suhu dan kelembapan ujian dan jumlah cecair yang akan dikeringkan. Kaedah ujian ini dilakukan di bawah keadaan ujian tekstil bukan standard. Oleh kerana ujian ini boleh dilakukan pada pelbagai tetapan suhu pada penganalisis kelembapan, suhu ujian boleh dipilih untuk mensimulasikan suhu badan manusia semasa berehat, semasa bersenam atau apabila terdedah kepada suhu ambien.

Kaedah ini adalah berdasarkan penggunaan jumlah air terkawal untuk menguji sampel, mengukur kadar pengeringan aplikasi ini, dan mengira pengekalan lembapan berdasarkan aplikasi ini.

Kaedah ini terhad kepada fabrik yang menunjukkan masa penyerapan 30 saat tambah/tolak 2 saat pada sekurang-kurangnya satu sisi. Ia tidak boleh digunakan pada fabrik yang mempamerkan masa penyerapan lebih daripada 30 saat, kerana air menyejat dari permukaan fabrik apabila suhu meningkat dalam fabrik tersebut, memesongkan hasilnya.

Satu kemungkinan penggunaan kaedah ini adalah untuk membandingkan sifat pengekalan lembapan fabrik yang tidak dirawat dan dirawat atau membandingkan sifat pengekalan lembapan bahan tekstil dengan atau tanpa bahan tambahan.

Keputusan yang diperolehi dengan ujian ini bukanlah ukuran keselesaan, yang berada di luar skop kaedah ini. Hubungan antara masa pengeringan dan penyerapan yang diukur oleh ujian ini belum ditakrifkan.

Sepuluh sampel bulat 70 mm tambah/tolak 1 mm dipotong secara menyerong merentasi lebar sampel. Adalah penting untuk memastikan bahawa setiap sampel mengandungi set benang dengan panjang dan lebar yang berbeza atau diambil dari bahagian produk yang berlainan. Jika sampel yang diuji tidak cukup besar untuk memotong sepuluh sampel diameter 70 mm tambah/tolak 1 mm merentasi lebar, ujian saiz sampel yang lebih kecil boleh diterima, tetapi keputusan ujian mesti dilaporkan. Dua daripada sampel digunakan untuk langkah awal, dan lapan digunakan untuk ujian.

Spesimen diletakkan di atas permukaan rata, licin, mendatar tanpa ketegangan sebelum ujian dan dikondisikan kepada keseimbangan lembapan dalam suasana standard untuk ujian mengikut ASTM D1776.

Ringkasnya, piawaian AATCC TM 199 menyediakan prosedur piawai untuk menilai prestasi pengeringan fabrik yang dipasarkan khusus untuk pengurusan kelembapan atau sifat pengeringan cepat. Kaedah ujian ini penting untuk pakaian prestasi, pakaian sukan, tuala dan tekstil lain di mana kelajuan pengeringan adalah ciri fungsi utama. Tujuan utama piawaian ini adalah untuk mengukur kecekapan pengeringan fabrik menggunakan proses pengeringan terkawal. Ia membolehkan pengilang, penyelidik, dan makmal kawalan kualiti membandingkan ciri pengeringan fabrik yang berbeza di bawah keadaan piawai.

Kaedah ini boleh digunakan untuk pelbagai bahan tekstil, termasuk:

• Kain rajutan dan tenunan
• Pakaian siap
• Fabrik dirawat untuk sifat penyerap atau pengeringan yang lebih baik

Kaedah ini digunakan terutamanya untuk pakaian sukan prestasi, pakaian luar dan tekstil rumah seperti tuala mandi dan peralatan tempat tidur.

Piawaian AATCC TM 199 menilai prestasi pengeringan berdasarkan jumlah lembapan yang dikeluarkan daripada sampel fabrik semasa kitaran pengeringan tertentu. Kaedah termasuk:

• Penyaman basah: Sampel fabrik dibasahi dengan jumlah air terkawal.
• Pengeringan: Sampel basah diletakkan di dalam mesin pengering di bawah keadaan masa dan suhu standard.
• Pengukuran berat: Berat sampel direkodkan sebelum dan selepas pengeringan untuk menentukan kehilangan lembapan.
• Pengiraan kecekapan: Kecekapan pengeringan dikira sebagai peratusan lembapan yang dikeluarkan semasa kitaran pengeringan.

Akhirnya, piawaian ini menyediakan kaedah yang konsisten dan boleh berulang, menyokong inovasi dalam tekstil berfungsi dan memastikan produk memenuhi jangkaan pengguna dari segi prestasi dan keselesaan.

Organisasi kami, yang telah menyokong perniagaan merentas semua sektor selama bertahun-tahun melalui pelbagai aktiviti ujian, pengukuran, analisis dan penilaian, mempunyai pasukan pekerja yang kukuh yang mengikuti perkembangan global dalam sains dan teknologi dan sentiasa meningkatkan diri mereka. Dalam konteks ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian mengikut piawaian "Kaedah Ujian AATCC TM 199 untuk Masa Pengeringan Tekstil: Kaedah Analisis Kelembapan".