SAE AS 8043 سیستم‌های مهار برای هواپیماهای غیرنظامی

یک استاندارد هوانوردی SAE با عنوان «SAE AS 8043 سیستم‌های مهار برای هواپیماهای غیرنظامی»، رویه‌های آزمایش آزمایشگاهی و حداقل الزامات را برای تولیدکنندگان سیستم‌های مهار برای استفاده در هواپیماهای غیرنظامی شرح می‌دهد. هدف این استاندارد ایجاد حداقل سطح کیفیتی است که می‌تواند توسط طراح این سیستم‌ها مورد نیاز باشد. با این حال، رعایت این استاندارد به تنهایی ممکن است عملکرد مناسب سیستم مهار را در شرایط عادی و اضطراری تضمین نکند. چنین عملکردی مستلزم بررسی عواملی فراتر از محدوده این استاندارد است و باید توسط یک رویه ارزیابی سیستم که شامل صندلی، سرنشین، نصب مهار ویژه و پیکربندی داخلی کابین باشد، اثبات شود.

این استاندارد شامل الزامات مربوط به سیستم‌های مهاربندی نوع ۱، نوع ۲ و نوع ۳ است. سگک‌هایی که به طور خودکار یا به هر طریقی غیر از حرکت مستقیم انگشتان یا شست روی سگک آزاد می‌شوند، خارج از محدوده این استاندارد هستند.

در این استاندارد الزامات کلی به شرح زیر توضیح داده شده است:

• استفاده تک نفره: یک سیستم مهار باید برای استفاده یک نفر در هر زمان طراحی شود.
• سیستم مهار: اجزای سیستم مهار باید الزامات مربوط به این استاندارد را برآورده کنند. بخش لگنی سیستم مهار باید مهار لگن را فراهم کند، چه از مهار بالاتنه استفاده شود و چه نشود. سیستم مهار لگن نباید شامل جمع‌کننده‌های قفل اضطراری (قرقره‌های اینرسی) باشد.
• یراق‌آلات: تمام یراق‌آلات باید عاری از هرگونه لبه تیز و برنده باشند و طوری طراحی و قرار داده شوند که احتمال آسیب به سرنشین به حداقل برسد.
• رهاسازی: یک سیستم مهار باید مجهز به یک سگک تکی با رهاسازی تک‌عمله باشد که به راحتی در دسترس سرنشین باشد تا سرنشین بتواند به راحتی و به سرعت از دستگاه خارج شود. مکانیزم رهاسازی سگک باید به گونه‌ای طراحی شود که احتمال رهاسازی تصادفی را به حداقل برساند.
• تنظیم: یک سیستم مهار باید بتواند توسط سرنشین با استفاده از وسیله‌ای که به راحتی در دسترس و توسط سرنشین به راحتی کار می‌کند، محکم تنظیم شود، یا باید به یک جمع‌کننده قفل‌دار مجهز باشد. سیستم باید موقعیت تعیین‌شده خود را در طول پرواز حفظ کند. نباید از جمع کننده های غیر قفل شونده استفاده شود.
• پارچه: تمام پارچه‌ها باید از مواد مصنوعی ساخته شده باشند. انتهای تسمه‌ها باید محافظت یا پوشش داده شوند تا از باز شدن آنها جلوگیری شود و نباید از یراق‌آلات تنظیم‌کننده جدا شوند.
• تسمه: تسمه‌ای که برای تحمل نیروهای مهاری در یک سیستم مهار استفاده می‌شود، باید با الزامات تسمه‌بندی این استاندارد مطابقت داشته باشد و اگر تسمه از ماده‌ای صلب ساخته شده باشد، باید با الزامات قابل اجرا در استاندارد مطابقت داشته باشد.
• علامت گذاری: هر سیستم مهار و زیر مجموعه جداشدنی باید به طور دائم و خوانا با سال ساخت، شرح سیستم، نام و آدرس سازنده یا توزیع کننده، استحکام اسمی و این استاندارد برای سیستم های مهار بدنه علامت گذاری یا برچسب گذاری شود.
• کیفیت کار: کیفیت کار باید با استانداردهای هوانوردی مطابقت داشته باشد.
• اشتعال پذیری: مواد مورد استفاده در سیستم باید این الزامات را برآورده یا از آنها فراتر روند:
  • مواد کیسه هوا، مواد الاستومری و مواد کیسه هوای بادی نباید هنگام آزمایش با استفاده از آزمون اشتعال‌پذیری افقی تعریف شده در 14 CFR Part 25، پیوست F، بخش I، میانگین سرعت سوختن بیش از 6,35 سانتی‌متر بر دقیقه داشته باشند.
  • تمام مواد مورد استفاده در کمربند ایمنی باید الزامات حفاظت در برابر آتش 14 CFR Part 25، Appendix F، Division I را برآورده کنند، به جز مواد یا خواص، اندازه و مقدار مواد مشخص شده در این بخش که باعث ایجاد یا گسترش آتش در کابین نمی‌شوند.
  • عایق سیم‌ها و کابل‌های برق در تمام کمربندهای ایمنی باید الزامات حفاظت در برابر آتش مندرج در بخش 14 از پیوست F، بخش I از 25 CFR را برآورده کند.
• مدت زمان بارگذاری: بارهای آزمایشی اعمال شده باید حداقل به مدت ۳ ثانیه حفظ شوند.
• دستورالعمل نصب: دستورالعمل نصب باید در اختیار نصاب قرار گیرد.
• تعمیر و نگهداری: هنگامی که مشخص شود یک سیستم مهار (جزئی یا کلی) بیش از حداکثر شرایط مجاز ساییدگی دارد، باید غیرقابل استفاده تلقی شده و فوراً برداشته شده و با یک قطعه تأیید شده جایگزین شود.

الزامات تسمه‌ها در این استاندارد به شرح زیر است:

• عرض: عرض کمربند در سیستم مهار نباید کمتر از ۴۵.۷ میلی‌متر باشد، به استثنای قسمت‌هایی که با سرنشین در تماس نیستند. عرض کمربند نباید بیش از مثبت/منفی ۵ درصد تغییر کند.
• استحکام پارگی: کمربند موجود در سیستم مهار، هنگام آزمایش مطابق با این استاندارد، باید دارای استحکام پارگی حداقل ۲۲.۲ کیلونیوتن برای مهار لگن و ۱۷.۸ کیلونیوتن برای مهار نیم‌تنه باشد. استحکام پارگی پس از آزمایش‌های سایش، هنگام آزمایش با روش مشخص شده، نباید کمتر از ۱۶.۷ کیلونیوتن برای کمربند ایمنی لگن و ۱۳.۳ کیلونیوتن برای کمربند ایمنی بالاتنه باشد.
• افزایش طول: افزایش طول تسمه در یک سیستم مهار، هنگام آزمایش طبق این استاندارد، باید کمتر از 11,1 درصد در 20 کیلونیوتن باشد.
• مقاومت در برابر نور: کمربند موجود در سیستم مهار، پس از آزمایش مطابق با این استاندارد، نباید مقاومت پارگی کمتری برای مهارهای لگنی ۱۳.۳ کیلونیوتن یا برای مهارهای نیم‌تنه بالایی ۱۰.۷ کیلونیوتن داشته باشد.
• ثبات رنگ: پارچه در یک سیستم مهار نباید رنگ را به سفال مرطوب یا خشک تا درجه‌ای بیشتر از کلاس ۳ در نمودار اندازه‌گیری انتقال رنگ AATCC هنگام آزمایش مطابق با این استاندارد منتقل کند.
• ثبات رنگ در برابر لکه: پارچه در یک سیستم مهار نباید هنگام آزمایش مطابق با این استاندارد، لکه‌ای بیشتر از کلاس ۳ در نمودار اندازه‌گیری انتقال رنگ AATCC ایجاد کند.

سازمان ما دارای کارکنان قوی است که از نزدیک تحولات حوزه علم و فناوری در جهان را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تحلیل و ارزیابی ارائه شده برای مشاغل در بخش‌های مختلف، خدمات آزمایشی مطابق با استاندارد «SAE AS 8043 Restraint Systems for Civil Aircraft» نیز وجود دارد.