EN 1751 Wentylacja budynków – Urządzenia końcowe powietrza – Badania aerodynamiczne przepustnic i zaworów

Europejska norma „EN 1751 Wentylacja budynków – Urządzenia nawiewne – Badania aerodynamiczne przepustnic i zaworów” opisuje metody badania i oceny przepustnic i zaworów stosowanych w systemach dystrybucji powietrza z różnicą ciśnień do 2.000 Pa.

Testy zawarte w tej normie obejmują następujące zagadnienia:

• Wyciek z zamkniętej przepustnicy lub zaworu (klasyfikacja w załączniku C).
• Nieszczelność kadłuba (klasyfikacja w załączniku C).
• Specyfikacje wymagań dotyczących natężenia przepływu/ciśnienia.
• Moment obrotowy (załącznik A).
• Przewodność cieplna (Załącznik B).

Wymienione powyżej testy mają zastosowanie do następujących przypadków:

• Pomiar nieszczelności zamkniętej przepustnicy lub zaworu.
• Pomiar przecieków kadłuba.
• Określanie wymagań dotyczących natężenia przepływu i ciśnienia.
• Pomiar charakterystyk momentu obrotowego (Załącznik A).
• Pomiar właściwości przenoszenia ciepła w celu określenia właściwości izolacyjnych (Załącznik B).

Niniejsza norma nie ma zastosowania do badań akustycznych przepustnic i zaworów. Niektóre aspekty dynamicznej charakterystyki przepustnic lub zaworów zależą od systemu dystrybucji powietrza, do którego są podłączone, i dlatego trudno je mierzyć w oderwaniu od innych czynników. Takie rozważania doprowadziły do ​​wykluczenia tych aspektów pomiaru dynamicznej charakterystyki z niniejszego dokumentu. Ponadto, podobnie jak w przypadku innych elementów dystrybucji powietrza, jeśli przepustnica lub zawór znajduje się w obszarze o nieregularnym przepływie, wyniki uzyskane z badań przeprowadzonych zgodnie z niniejszą normą mogą nie mieć bezpośredniego zastosowania.

W nowoczesnym projektowaniu i budowie budynków, wydajne systemy wentylacji mają kluczowe znaczenie dla zapewnienia jakości powietrza w pomieszczeniach, oszczędności energii i komfortu użytkowników. Sercem tych systemów są urządzenia nawiewne, takie jak przepustnice i zawory, które regulują przepływ powietrza, kontrolują ciśnienie i utrzymują integralność systemu. Standardowe protokoły testowe są niezbędne do zagwarantowania ich wydajności. W tym miejscu pojawia się norma EN 1751, która zawiera metody badań aerodynamicznych tych krytycznych elementów.

Norma EN 1751 zapewnia zharmonizowane ramy oceny funkcjonalności i sprawności przepustnic i zaworów stosowanych w sieciach wentylacyjnych budynków. Norma ta, przyjęta w całej Europie i poza nią, umożliwia producentom, inżynierom i instalatorom zapewnienie, że ich produkty spełniają rygorystyczne kryteria wydajności, przyczyniając się do tworzenia bezpieczniejszych i bardziej zrównoważonych budynków.

Zakres normy EN 1751 jest w szczególności dostosowany do systemów wentylacyjnych niskiego i średniego ciśnienia, w których różnica ciśnień zazwyczaj nie przekracza 2.000 Pa. Norma ta ma zastosowanie do szerokiej gamy urządzeń nawiewnych, w tym:

• Przepustnice: Urządzenia ograniczające lub blokujące przepływ powietrza, np. przepustnice motylkowe lub przeciwsobne.
• Zawory: Elementy takie jak przepustnice regulujące objętość powietrza lub przepustnice przeciwpożarowe, które regulują objętość powietrza lub pełnią funkcje bezpieczeństwa.

Norma ta koncentruje się na właściwościach aerodynamicznych, szczelności, momencie obrotowym i termicznych, z wyłączeniem badań akustycznych. To wąskie, ale szczegółowe podejście gwarantuje, że elementy wentylacyjne działają niezawodnie pod obciążeniem, bez uszczerbku dla efektywności energetycznej i stabilności systemu.

Norma EN 1751 definiuje szereg precyzyjnych i powtarzalnych testów służących do oceny działania przepustnic i zaworów. Metody te mają na celu symulację rzeczywistych warunków panujących w systemach kanałów, z wykorzystaniem zespołów o kontrolowanym przepływie powietrza, zgodnych z normą ISO 5167 i podobnymi normami dotyczącymi pomiaru przepływu. Niektóre z kluczowych testów to:

• Wyciek z zamkniętej przepustnicy lub zaworu: Ten test mierzy wyciek powietrza, gdy urządzenie jest całkowicie zamknięte. Jest to kluczowy czynnik zapobiegający stratom energii i izolacji systemu. Przepływ powietrza jest kierowany przez układ testowy pod zmiennym ciśnieniem, a następnie mierzone są wskaźniki wycieku. Wyniki prowadzą do systemu klasyfikacji, w którym klasa A oznacza najszczelniejsze uszczelnienie (najmniejszy wyciek), a klasa D najwyższą tolerancję. Na przykład, przy ciśnieniu 1.000 Pa, klasa A może dopuszczać wyciek mniejszy niż 0,05% pola przekroju poprzecznego kanału.
• Nieszczelność kadłuba: Podobna do testu powyżej, ale dotyczy ucieczki powietrza z zewnętrznej obudowy urządzenia, a nie z mechanizmu łopatkowego. Dzięki temu obudowa przepustnicy nie przyczynia się do niepożądanego przepływu powietrza, który mógłby wpłynąć na ogólną wydajność systemu. Klasyfikacja odbywa się w tej samej skali od A do D.
• Specyfikacja wymagań dotyczących natężenia przepływu/ciśnienia: Ten test ocenia, jak przepustnica lub zawór wpływa na spadek ciśnienia w systemie przy różnych kątach otwarcia (np. od 10% do 100%). Wykreślając natężenie przepływu w funkcji różnicy ciśnień, inżynierowie mogą określić autorytet urządzenia – czyli stopień, w jakim kontroluje ono przepływ powietrza bez nadmiernego oporu. Test wykorzystuje standardowe techniki pomiaru przepływu powietrza do generowania krzywych wydajności, co ułatwia projektowanie i dobór systemu.
• Pomiar momentu obrotowego (Załącznik A): Ten opcjonalny, ale cenny test dla przepustnic z napędem silnikowym szczegółowo określa moment obrotowy potrzebny do otwarcia i zamknięcia urządzenia wbrew siłom przepływu powietrza. Pomaga określić wymiary siłownika i zapobiegać awariom w systemach zautomatyzowanych.
• Przewodność cieplna (Załącznik B): Ten test, kolejny pouczający dodatek, ocenia przenikanie ciepła przez korpus przepustnicy i mierzy skuteczność izolacji poprzez wartość U (współczynnik przewodzenia ciepła). Jest to szczególnie ważne w przypadku budynków energooszczędnych, w których minimalizacja mostków cieplnych ma kluczowe znaczenie.

Testy te przeprowadzane są w akredytowanych laboratoriach z użyciem specjalnie zaprojektowanego sprzętu, który zapewnia płynne warunki wlotowe poprzez zapobieganie odchyleniom spowodowanym przepływem turbulentnym. Norma ta podkreśla, że ​​wyniki mogą nie mieć bezpośredniego zastosowania w scenariuszach przepływu niepłynnego, takich jak w pobliżu zakrętów lub wentylatorów.

Jedną z zalet normy EN 1751 jest system klasyfikacji nieszczelności (Załącznik C), który upraszcza dobór produktów. Urządzenia są klasyfikowane według stopnia nieszczelności (AD) w zależności od objętości nieszczelności przy określonych ciśnieniach:

• Klasa A: Maksymalny wskaźnik nieszczelności nie większy niż 0,05%. Typowe zastosowania obejmują wysokie wymagania dotyczące szczelności (np. laboratoria, szpitale).
• Klasa B: Maksymalny wskaźnik nieszczelności do 0,5%. Typowe zastosowanie: ogólne budynki komercyjne.
• Klasa C: Maksymalny wskaźnik wycieku do 3 procent. Typowe zastosowanie: standardowe zastosowania mieszkaniowe/przemysłowe.
• Klasa D: Maksymalny wyciek do 10 procent. Typowe zastosowanie: systemy niskociśnieniowe, ekonomiczne.

Wyższe klasy zwykle wymagają mniejszych tolerancji produkcyjnych, często wykorzystując zaawansowane materiały uszczelniające, takie jak silikon lub uszczelki dmuchane.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby klientów, oferując zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN 1751 Wentylacja budynków – Urządzenia nawiewne – Badania aerodynamiczne przepustnic i zaworów”.