EN 437 Gazy testowe – Ciśnienia testowe – Kategorie urządzeń

Norma europejska „EN 437 Gazy testowe – Ciśnienia testowe – Kategorie urządzeń” opisuje gazy testowe, ciśnienia testowe i kategorie urządzeń w oparciu o zastosowanie paliw gazowych z pierwszej, drugiej i trzeciej rodziny. Norma ta stanowi normę odniesienia dla norm dotyczących konkretnych urządzeń. Zawiera zalecenia dotyczące stosowania gazów i ciśnień do badania urządzeń spalających paliwa gazowe.

Procedury testowe opisano w odpowiednich normach dotyczących przyrządów pomiarowych. Gazy testowe i ciśnienia testowe określone w tej normie są przeznaczone do stosowania ze wszystkimi typami przyrządów. Jednak niektóre gazy testowe i ciśnienia testowe mogą nie nadawać się do użytku w następujących sytuacjach:

• Urządzenia o nominalnym obciążeniu cieplnym większym niż 300 kW
• Urządzenia budowane w terenie
• Urządzenia, na których ostateczny projekt ma wpływ użytkownik
• Urządzenia przeznaczone do pracy przy wysokich ciśnieniach zasilania (w szczególności bezpośrednie wykorzystanie ciśnienia pary nasyconej)

W takich przypadkach konkretne normy dotyczące przyrządów pomiarowych mogą określać inne warunki testowania, aby zapewnić zgodność z wymaganiami.

Gazy dzielą się na trzy rodziny, z których każda może być dalej podzielona na grupy na podstawie liczby Wobbego, zgodnie z tabelą zatytułowaną „Klasyfikacja rodzin i grup gazów według liczby Wobbego, suchy gaz w temperaturze 15°C i ciśnieniu 1013,25 mbar” zawartą w normie. Klasyfikacja podana w tabeli służy do identyfikacji rodzajów gazu i odpowiadających im ciśnień zasilania paliw gazowych stosowanych na terytorium państw członkowskich.

Skład i podstawowe właściwości różnych gazów testowych odpowiadających rodzinom lub grupom gazów podano w tabelach zatytułowanych „Właściwości gazów testowych dla pierwszej i drugiej rodziny, gaz suchy w temperaturze 15 stopni i ciśnieniu 1013,25 mbar” oraz „Właściwości gazów testowych dla trzeciej rodziny, gaz suchy w temperaturze 15 stopni i ciśnieniu 1013,25 mbar” podanych w normie.

W szczególnych przypadkach określonych w poszczególnych normach dotyczących przyrządów, gaz G 24, którego właściwości podano w tabeli, może być stosowany, ale tylko przy normalnych ciśnieniach próbnych. Wartości opałowe gazów trzeciej grupy, wyrażone w tabeli w megadżulach na metr sześcienny, można również wyrazić w megadżulach na kilogram suchego gazu, jak pokazano w tabeli.

Wartości zmierzone i wyrażone w temperaturze 15°C w tabelach pochodzą z normy EN ISO 6976. Warunki przygotowania gazów testowych zawarto w załączniku do normy (załącznik A). Właściwości gazów drugiej rodziny w warunkach odniesienia innych niż 15°C dla pomiaru i 15°C dla spalania można obliczyć, korzystając ze współczynników podanych w załączniku do normy EN ISO 13443 (załącznik A).

Wartości ciśnienia próbnego, czyli ciśnienie statyczne przyłożone do przyłącza wlotowego gazu podczas pracy urządzenia, podano w odpowiednich tabelach. Warunki badania są określone w poszczególnych normach dotyczących urządzeń. Jednakże,

• W przypadku testu spalania w nieruchomym powietrzu z gazem G 21, aparat jest najpierw ustawiany na G 20, aby zapewnić 5-procentowy wzrost nominalnego ciepła dopływowego przy obecności regulatora ciśnienia gazu i 7,5-procentowy wzrost przy braku regulatora. Następnie gaz G 21 jest zastępowany gazem G 20 bez zmiany tego ustawienia.
• Próby zapłonu i zapłonu krzyżowego należy przeprowadzać przy ciśnieniu wlotowym równym 0,7-krotności ciśnienia normalnego, stosując gazy odniesienia dla pierwszej i drugiej rodziny.

Normę EN 437 uważa się za konieczną z następujących ważnych powodów:

• Standaryzowane testy w całej Europie: Norma ta gwarantuje, że urządzenia gazowe są testowane w spójnych i porównywalnych warunkach we wszystkich krajach europejskich. Ma to kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa, niezawodności i możliwości wprowadzenia na rynek Unii Europejskiej.
• Gwarancja bezpieczeństwa: dzięki identyfikacji konkretnych gazów testowych (takich jak G20 dla gazu ziemnego, G30 dla propanu) urządzenia mają pewność, że będą działać bezpiecznie w rzeczywistych warunkach, nawet jeśli skład gazu nieznacznie różni się w zależności od regionu.
• Harmonizacja kategorii urządzeń: Norma ta pomaga klasyfikować urządzenia według rodzajów gazów, z którymi mogą bezpiecznie pracować. Zapobiega to niewłaściwemu użytkowaniu i zmniejsza ryzyko wypadków.
• Zgodność z przepisami: Producenci muszą przestrzegać normy EN 437, aby spełnić wymogi dyrektywy UE 2016/426 w sprawie urządzeń gazowych. Jest to wymóg prawny wymagany do wprowadzenia urządzeń gazowych na rynek europejski.
• Zgodność i handel wewnątrz przedsiębiorstw: Wspólny standard sprzyja handlowi transgranicznemu, ponieważ umożliwia sprzedaż i instalację urządzeń zatwierdzonych w jednym kraju Unii Europejskiej w innych krajach bez konieczności przeprowadzania dodatkowych testów.

Kategorie gazów lub gazy testowe zdefiniowane w normie EN 437 to:

• Pierwsza grupa: Gaz syntetyczny (G110). Rzadko używany obecnie.
• Grupa 2: Gaz ziemny (G20). Norma dla rurociągów. Jego zamiennik, gaz ziemny (G21), wymaga niewielkich modyfikacji.
• Trzecia grupa: LPG (gaz płynny), butan (G30) lub propan (G31). Stosowany głównie w butlach i na obszarach wiejskich.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą EN 437 „Gazy testowe – Ciśnienia testowe – Kategorie urządzeń”.