EN 12390 Pengujian Konkrit Keras

Piawaian Eropah "EN 12390 Pengujian konkrit dikeraskan" terdiri daripada subseksyen berikut yang diterbitkan di bawah tajuk yang sama:

• EN 12390-1 Bahagian 1: Bentuk, dimensi dan keperluan lain untuk spesimen dan acuan menerangkan bentuk, dimensi dan toleransi untuk spesimen ujian konkrit tuang dalam bentuk kiub, silinder dan prisma, dan acuan yang diperlukan untuk menghasilkannya. Toleransi yang dinyatakan dalam piawaian ini adalah berdasarkan keperluan untuk ujian kekuatan tetapi juga boleh digunakan untuk ujian untuk sifat lain.

Untuk tujuan piawaian ini, takrifan berikut digunakan sebagai tambahan kepada terma dan takrifan yang diberikan dalam EN ISO 1101:

• Saiz nominal ialah huraian saiz sampel yang biasa digunakan.
• Saiz yang ditentukan ialah saiz spesimen dalam milimeter, dipilih dan diisytiharkan daripada julat saiz nominal yang dibenarkan oleh pengguna piawaian ini.

Sampel untuk ujian mesti diambil mengikut EN 12350-1. Sampel mesti diadun semula menggunakan bekas atau dulang kitar semula dan dayung sebelum mengisi acuan. Jika sampel dihasilkan jauh dari lokasi persampelan, ia boleh diangkut ke tapak pengeluaran, dengan syarat sampel kekal dehidrasi dan boleh dicampur semula.

• Piawaian "EN 12390-3 Bahagian 3: Kekuatan Mampatan Spesimen Ujian" menerangkan kaedah untuk menentukan kekuatan mampatan spesimen ujian konkrit keras. Semasa ujian, spesimen biasanya dimuatkan kepada kegagalan dalam mesin ujian mampatan yang mematuhi EN 12390-4. Beban maksimum yang disokong oleh spesimen direkodkan, dan kekuatan mampatan konkrit dikira.
• Piawaian "EN 12390-4 Bahagian 4: Kekuatan mampatan - Spesifikasi untuk mesin ujian" menyatakan keperluan prestasi untuk mesin ujian tekanan yang digunakan untuk mengukur kekuatan mampatan konkrit. Piawaian ini dianggap penting atas sebab-sebab berikut:
  • Menyediakan keputusan ujian kekuatan mampatan yang boleh dipercayai dan boleh diulang.
  • Membantu mengelakkan ralat yang disebabkan oleh salah jajaran mesin, penentukuran yang lemah, atau pemuatan yang tidak betul.
  • Menyokong pematuhan peraturan bangunan dan jaminan kualiti dalam projek pembinaan.
  • Ia meningkatkan keselamatan dan prestasi struktur konkrit dengan memastikan pengelasan kekuatan yang betul.
• Piawaian "EN 12390-5 Bahagian 5: Kekuatan Lenturan Spesimen Ujian" menerangkan kaedah untuk menentukan kekuatan lentur spesimen konkrit yang dikeraskan. Semasa ujian, spesimen prismatik tertakluk kepada momen lentur dengan mengenakan beban melalui silinder atas dan bawah. Beban maksimum yang ditentang direkodkan, dan kekuatan lentur dikira.
• Piawaian "EN 12390-6 Bahagian 6: Kekuatan tegangan spesimen ujian" menerangkan kaedah untuk menentukan kekuatan tegangan spesimen ujian konkrit dikeraskan. Spesimen rujukan ialah spesimen silinder acuan. Teras dengan diameter minimum 75 mm, mematuhi keperluan EN 12504-1, boleh diuji menggunakan kaedah ini. Penggunaan spesimen kubik atau prismatik diliputi dalam lampiran piawai (Lampiran A). Pada prinsipnya, spesimen silinder tertakluk kepada daya mampatan yang dikenakan pada kawasan sempit sepanjang panjangnya. Daya tegangan ortogon yang terhasil menyebabkan spesimen gagal dalam ketegangan.
• Piawaian "EN 12390-7 Bahagian 7: Ketumpatan konkrit dikeraskan" menerangkan kaedah untuk menentukan ketumpatan konkrit dikeraskan. Kaedah ini sah untuk konkrit ringan, berat normal dan berat berat. Ia membezakan antara konkrit keras apabila:
  • Seperti yang diterima
  • Jenuh dengan air
  • Ketuhar dikeringkan

Jisim dan isipadu sampel konkrit yang dikeraskan ditentukan dan ketumpatan dikira.

• Piawaian "EN 12390-8 Bahagian 8: Kedalaman penembusan air di bawah tekanan" menerangkan kaedah untuk menentukan kedalaman penembusan air di bawah tekanan dalam konkrit keras yang diawet dengan air. Ujian ini pada asasnya dilakukan dengan menggunakan air di bawah tekanan ke permukaan konkrit yang dikeraskan. Sampel kemudian dibelah, dan kedalaman penembusan muka air diukur.
• Piawaian "EN 12390-9 Bahagian 9: Rintangan beku-cair dengan garam penyahisan - Penskalaan" menerangkan ujian konkrit untuk rintangan penskalaan beku-cair dengan kedua-dua larutan air dan natrium klorida. Kaedah ini boleh digunakan untuk membandingkan komponen baharu atau komposisi konkrit baharu dengan komponen atau komposisi konkrit yang diketahui berprestasi secukupnya dalam persekitaran setempat, atau untuk menilai keputusan ujian terhadap beberapa nilai berangka mutlak berdasarkan pengalaman setempat.

Ekstrapolasi keputusan ujian untuk menilai konkrit yang berbeza, iaitu komponen baharu atau komposisi konkrit baharu, memerlukan pertimbangan pakar.

Dalam sesetengah kes, kaedah ujian mungkin tidak sesuai untuk menguji konkrit khas, seperti konkrit berkekuatan tinggi atau konkrit telap. Dalam kes ini, keputusan harus ditafsirkan dengan berhati-hati. Tambahan pula, kaedah ujian dalam piawaian ini mungkin tidak dapat mengenal pasti agregat tertakluk kepada pendedahan sekali-sekala.

Tiada korelasi yang mantap antara keputusan yang diperoleh dengan tiga kaedah ujian. Semua ujian dengan jelas mengenal pasti tingkah laku yang buruk dan baik, tetapi mereka berbeza dalam penilaian mereka terhadap tingkah laku marginal. Menggunakan had penerimaan yang berbeza pada keputusan ujian membolehkan penilaian tahap keterukan pendedahan yang berbeza.

Semasa ujian, spesimen papak yang dipotong daripada spesimen ujian konkrit tertakluk kepada serangan beku-cair dengan kehadiran lapisan air ternyahion sedalam 3 mm atau larutan natrium klorida 3 peratus. Rintangan beku-cair dinilai dengan mengukur jisim berskala dari permukaan ujian selepas 56 kitaran beku-cair.

• Piawaian "EN 12390-10 Bahagian 10: Penentuan rintangan pengkarbonan konkrit kepada paras karbon dioksida atmosfera" menerangkan kaedah untuk menentukan kadar pengkarbonan konkrit. Piawaian ini termasuk prosedur menggunakan ruang terkawal iklim piawai dan meletakkan sampel di kawasan pendedahan semula jadi yang dilindungi daripada hujan langsung. Prosedur ruang terkawal iklim piawai adalah kaedah rujukan. Prosedur ini terpakai untuk ujian awal konkrit, tetapi bukan untuk kawalan pengeluaran kilang.

Semasa ujian, sepasang rasuk (atau dua kiub setiap umur ujian) yang diambil daripada kumpulan konkrit yang sama disimpan di dalam bilik terkawal iklim atau kawasan pendedahan semula jadi seperti yang dinyatakan di sini. Selepas masa pendedahan yang ditetapkan, kepingan rasuk kira-kira 50 mm tebal pada setiap umur ujian dipecahkan dan diuji untuk kedalaman pengkarbonan. Jika kiub digunakan, ia dipecahkan kepada separuh, dan separuh daripada setiap kiub digunakan untuk mengukur kedalaman pengkarbonan, separuh lagi dibuang. Kedalaman pengkarbonan diukur pada tiga titik pada setiap muka setiap rasuk atau kubus, menghasilkan jumlah potensi sebanyak 12 ukuran setiap sampel dan jumlah potensi sebanyak 24 ukuran untuk dua sampel. Purata kedalaman pengkarbonan semua ukuran dikira. Rasuk yang selebihnya dikembalikan ke bilik terkawal iklim untuk ujian pada usia pratakrif lain. Kadar pengkarbonan ditentukan menggunakan sekurang-kurangnya tiga set ukuran yang diambil pada 3 bulan, 6 bulan, dan 1 tahun.

• Piawaian "EN 12390-11 Bahagian 11: Penentuan rintangan klorida konkrit, resapan satu arah" menerangkan kaedah untuk menentukan resapan klorida satu arah, bukan keadaan mantap dan kepekatan permukaan dalam sampel konkrit yang dikeraskan. Kaedah ujian membolehkan penentuan penembusan klorida pada usia tertentu, sebagai contoh, untuk peringkat kualiti konkrit melalui ujian perbandingan. Oleh kerana rintangan terhadap penembusan klorida bergantung pada penuaan, termasuk kesan penghidratan berterusan, kedudukan juga mungkin berubah mengikut usia. Prosedur ujian tidak boleh digunakan untuk konkrit dengan rawatan permukaan seperti silanes dan mungkin tidak boleh digunakan untuk konkrit yang mengandungi gentian.
• Piawaian "EN 12390-12 Bahagian 12: Penentuan rintangan pengkarbonan konkrit - Kaedah pengkarbonan dipercepatkan" menerangkan kaedah untuk menentukan secara kuantitatif rintangan pengkarbonan konkrit menggunakan keadaan ujian yang meningkatkan kadar pengkarbonan. Selepas tempoh prasyarat, ujian dijalankan di bawah keadaan pendedahan terkawal menggunakan paras karbon dioksida yang meningkat. Ujian, yang dijalankan di bawah keadaan rujukan, berlangsung sekurang-kurangnya 112 hari, dengan umur sampel minimum 28 hari sebelum pengawetan, tempoh prasyarat minimum 14 hari, dan tempoh pendedahan selama 70 hari kepada peningkatan paras karbon dioksida. Prosedur ini bukan kaedah untuk menentukan kedalaman pengkarbonan dalam struktur konkrit sedia ada.
• Piawaian "EN 12390-13 Bahagian 13: Penentuan modulus ricih keanjalan di bawah mampatan" menerangkan kaedah untuk menentukan modulus keanjalan sekan di bawah mampatan konkrit keras yang boleh dituang atau dikeluarkan daripada struktur. Kaedah ujian membenarkan penentuan dua modulus keanjalan sekan: modulus awal, diukur pada pembebanan pertama, dan modulus stabil, diukur selepas tiga kitaran pembebanan.

Piawaian ini termasuk dua kaedah ujian yang berbeza. Kaedah A adalah untuk menentukan kedua-dua modulus awal dan stabil, dan Kaedah B adalah untuk menentukan hanya modulus terstabil.

Pada prinsipnya, spesimen ujian dimuatkan dalam mampatan paksi, tegasan dan terikan direkodkan, dan cerun sekan bagi lengkung tegasan-terikan ditentukan pada pembebanan awal (Kaedah A sahaja) dan selepas tiga kitaran pemuatan (Kaedah A dan B). Cerun sekan dikenali sebagai modulus keanjalan sekan dalam mampatan. Spesimen ujian boleh dibuang atau diambil daripada struktur sedia ada.

• Piawaian "EN 12390-14 Bahagian 14: Kaedah separa adiabatik untuk menentukan haba yang dibebaskan oleh konkrit semasa proses pengerasan di bawah keadaan separa adiabatik" menerangkan prosedur untuk menentukan haba yang dikeluarkan oleh konkrit semasa proses pengerasan dalam makmal. Prosedur untuk ujian lapangan disertakan dalam Lampiran B. Ujian ini sesuai untuk sampel di mana nilai yang diisytiharkan bagi pecahan agregat paling kasar yang sebenarnya digunakan dalam konkrit adalah tidak melebihi 32 mm. Termodinamik adiabatik ialah proses di mana tiada kehilangan atau penambahan haba atau jisim dalam bendalir kerja.
• Piawaian "EN 12390-15 Bahagian 15: Kaedah adiabatik untuk menentukan haba yang dibebaskan semasa proses pengerasan konkrit" menerangkan prosedur untuk menentukan haba yang dikeluarkan oleh konkrit semasa proses pengerasan di bawah keadaan adiabatik. Ujian ini sesuai untuk sampel di mana nilai yang diisytiharkan bagi pecahan agregat paling kasar yang sebenarnya digunakan dalam konkrit tidak melebihi 32 mm.

Pada dasarnya, ujian menentukan jumlah haba yang dibebaskan daripada konkrit semasa proses pengawetan di bawah keadaan adiabatik pada selang masa yang tetap serta-merta selepas sampel dituangkan. Ujian dilakukan menggunakan kalorimeter adiabatik, direka untuk meminimumkan kehilangan haba daripada sampel konkrit. Sampel konkrit yang baru dicampur diletakkan di dalam acuan, yang kemudiannya dimasukkan ke dalam kalorimeter adiabatik, dan suhu dalaman konkrit yang dikeraskan diukur.

Ujian ini sesuai untuk konkrit yang mengandungi semua jenis simen yang dinyatakan dalam piawaian EN 206, kecuali untuk simen penetapan pantas.

• Piawaian "EN 12390-16 Bahagian 16: Penentuan pengecutan konkrit" menerangkan prosedur untuk menentukan jumlah pengecutan sampel konkrit di bawah keadaan pengeringan. Sebarang pengecutan atau perubahan panjang yang berlaku dalam tempoh 24 jam umur dan yang mungkin mempunyai amplitud atau akibat yang ketara dalam keadaan terkawal mungkin perlu diukur menggunakan prosedur tambahan yang tidak termasuk dalam piawaian ini. Maklumat mengenai prosedur yang dipermudahkan untuk menentukan pengecutan autogenus disertakan dalam Lampiran A. Ujian ini sesuai untuk sampel di mana nilai yang diisytiharkan bagi pecahan agregat paling kasar yang sebenarnya digunakan dalam konkrit adalah tidak lebih daripada 32 mm.
• Piawaian "EN 12390-17 Bahagian 17: Penentuan Rayapan Konkrit Di Bawah Mampatan" menerangkan prosedur untuk menentukan rayapan (jumlah rayapan, rayapan asas, dan rayapan pengeringan) spesimen ujian konkrit keras yang tertakluk kepada beban mampatan membujur yang berterusan. Kaedah ini sesuai untuk spesimen di mana nilai yang diisytiharkan bagi pecahan agregat paling kasar yang sebenarnya digunakan dalam konkrit tidak melebihi 32 mm. Pada dasarnya, spesimen ujian mengalami perubahan panjang apabila dikenakan beban mampatan yang berterusan di bawah suhu tertentu dan keadaan kelembapan relatif.
• Piawaian "EN 12390-18 Bahagian 18: Penentuan pekali penghijrahan klorida" menerangkan prosedur untuk menentukan pekali penghijrahan klorida keadaan tak mantap bagi sampel konkrit dikeraskan pada umur tertentu. Prosedur ujian tidak mengambil kira sebarang interaksi konkrit dengan larutan garam dari semasa ke semasa. Keputusan ujian adalah penunjuk ketahanan konkrit yang sedang disiasat, dari segi ketahanannya terhadap penembusan klorida.

Prosedur ujian tidak boleh digunakan untuk sampel konkrit dengan rawatan permukaan seperti silanes. Jika agregat atau unsur terbenam lain (seperti gentian logam atau zarah konduktif) adalah konduktif elektrik, ini akan menjejaskan magnitud penghijrahan klorida. Fakta ini diambil kira semasa menentukan nilai ambang. Jika agregat menghasilkan perbezaan dalam penghijrahan klorida lebih daripada separuh susunan magnitud (sama ada lebih tinggi atau lebih rendah), ia akan menghalang perbandingan nilai migrasi klorida antara konkrit.

Pada dasarnya, sampel konkrit atau mortar diletakkan di antara larutan alkali bebas klorida dan klorida yang mengandungi, dan voltan elektrik digunakan di antara dua elektrod luaran untuk mengarahkan ion klorida ke dalam sampel konkrit. Selepas masa yang ditetapkan, sampel dipecahkan, dan kedalaman penembusan ion klorida bebas ditentukan menggunakan larutan penunjuk warna yang sesuai. Pekali migrasi klorida dikira berdasarkan kedalaman penembusan yang diukur, magnitud voltan yang digunakan dan parameter lain.

• Piawaian "EN 12390-19 Bahagian 19: Penentuan kerintangan elektrik" menerangkan dua kaedah untuk mengukur kerintangan elektrik konkrit di bawah keadaan tepu air: kaedah isipadu rujukan dan kaedah permukaan. Piawaian ini termasuk prosedur untuk menentukur kaedah permukaan menggunakan kaedah volumetrik rujukan. Kedua-dua kaedah menghasilkan keputusan kerintangan yang sama, dengan syarat prinsip piawaian semasa dipatuhi.

Kaedah volumetrik boleh digunakan untuk sampel tuangan atau teras, manakala kaedah permukaan sesuai untuk digunakan dengan sampel tuangan, teras dan di tapak pembinaan, walaupun tidak semua aplikasi ini diliputi dalam piawaian ini.

Kaedah ini boleh digunakan untuk julat piawai konkrit yang diliputi oleh piawaian yang berkenaan. Ia tidak meliputi konkrit yang mengandungi komponen logam atau dibuat dengan agregat berliang. Penggunaan kerintangan untuk menilai potensi kakisan tetulang dalam struktur sedia ada tidak dinyatakan dalam piawaian ini. Penggunaan kerintangan untuk menguji teras yang diambil daripada struktur sedia ada yang memerlukan prakondisi dengan tepu dengan air tidak ditangani dalam piawaian ini.

• Piawaian "EN 12390-20 Bahagian 20: Penentuan Porositi" menerangkan kaedah untuk menentukan keliangan (liang terbuka) konkrit yang dikeraskan pada spesimen ujian dari sebarang jenis (dicetak, digergaji, berteras) atau bentuk. Kaedah ini sesuai untuk spesimen di mana nilai yang diisytiharkan bagi pecahan agregat paling kasar sebenarnya digunakan dalam konkrit tidak melebihi 40 mm. Kaedah ujian tidak boleh digunakan untuk konkrit yang mengandungi agregat ringan.

Organisasi kami, yang telah menyokong perniagaan merentas semua sektor selama bertahun-tahun melalui pelbagai aktiviti ujian, pengukuran, analisis dan penilaian, mempunyai pasukan pekerja yang kukuh yang mengikuti perkembangan global dalam sains dan teknologi serta sentiasa meningkatkan diri mereka. Dalam konteks ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian mengikut piawaian EN 12390 "Pengujian Konkrit Mengeras".