ISO 17892 Penyiasatan dan Pengujian Geoteknik - Pengujian Makmal Tanah

Piawaian “ISO 17892 Penyiasatan dan pengujian Geoteknik - Pengujian makmal tanah ”, yang diterbitkan oleh Pertubuhan Piawaian Antarabangsa (ISO) , terdiri daripada subseksyen berikut yang diterbitkan di bawah tajuk yang sama:

• ISO 17892-1 Bahagian 1: Penentuan kandungan air menerangkan kaedah untuk menentukan kandungan air tanah. Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan makmal kandungan air (kelembapan) sampel ujian tanah dengan pengeringan ketuhar dalam konteks penyiasatan geoteknik. Kandungan air adalah penting sebagai panduan kepada klasifikasi tanah semula jadi dan sebagai kriteria kawalan dalam tanah yang dipadatkan semula dan diukur dalam sampel yang digunakan dalam kebanyakan ujian lapangan dan makmal. Kaedah pengeringan ketuhar adalah prosedur muktamad yang digunakan dalam amalan makmal biasa. Prosedur praktikal untuk menentukan kandungan air tanah adalah untuk menentukan kehilangan jisim semasa pengeringan sampel ujian kepada jisim malar dalam ketuhar pengeringan terkawal pada suhu tertentu. Kehilangan jisim diandaikan disebabkan oleh air bebas dan dirujuk kepada jisim kering yang tinggal bagi zarah pepejal. Piawaian ini memenuhi keperluan untuk menentukan kandungan air tanah untuk penyiasatan dan ujian geoteknik mengikut EN 1997-1 dan EN 1997-2.
• Piawaian "ISO 17892-2 Bahagian 2: Penentuan ketumpatan pukal" menerangkan tiga kaedah untuk menentukan ketumpatan pukal tanah:
  • Kaedah pengukuran linear: Kaedah ini sesuai untuk menentukan ketumpatan pukal sampel tanah berbentuk biasa, termasuk sampel yang disediakan untuk ujian lain. Sampel yang digunakan ialah prisma segi empat tepat atau silinder keratan rentas bulat.
  • Kaedah rendaman cecair: Kaedah ini melibatkan penentuan ketumpatan pukal sampel tanah semula jadi atau padat dengan mengukur jisimnya di udara dan jisim ketaranya apabila terampai dalam cecair. Kaedah ini boleh digunakan apabila kepingan bahan bersaiz sesuai tersedia.
  • Kaedah anjakan cecair: Kaedah ini melibatkan penentuan ketumpatan pukal sampel tanah dengan mengukur jisimnya di udara dan jisim cecair yang disesarkan melalui rendaman. Kaedah ini boleh digunakan apabila kepingan bahan bersaiz sesuai tersedia.

Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan makmal ketumpatan pukal tanah dalam skop penyiasatan geoteknikal.

Jika kaedah rendaman cecair atau kaedah anjakan cecair digunakan dan terdapat kemungkinan penembusan cecair ke dalam sampel (cth., air), sampel hendaklah ditutup sebelum ujian untuk mengelakkan penembusan cecair. Ketumpatan pukal tanah berguna dalam menentukan tegasan overburden in-situ sebagai fungsi kedalaman. Jika perlu, ketumpatan kering sampel boleh dikira daripada ketumpatan pukal dan kandungan air, jika diketahui.

Piawaian ini memenuhi keperluan untuk menentukan ketumpatan pukal tanah untuk penyiasatan dan ujian geoteknik mengikut piawaian EN 1997-1 dan EN 1997-2.

• ISO 17892-3 Bahagian 3: Penentuan ketumpatan zarah menerangkan kaedah untuk menentukan ketumpatan zarah tanah. Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan makmal ketumpatan zarah tanah untuk penyiasatan geoteknikal dan menerangkan dua kaedah: kaedah piknometer anjakan cecair dan kaedah piknometer anjakan gas. Kaedah piknometer cecair yang diterangkan dalam piawaian ini boleh digunakan untuk jenis tanah dengan saiz zarah di bawah lebih kurang 4 mm atau untuk tanah yang dihancurkan untuk memenuhi keperluan ini. Piknometer yang lebih besar digunakan untuk bahan yang lebih kasar. Saiz zarah tanah yang sesuai untuk ujian piknometer gas dihadkan oleh dimensi bekas sampel bagi piknometer gas tertentu yang digunakan. Piawaian ini memenuhi keperluan untuk menentukan ketumpatan zarah tanah untuk penyiasatan dan ujian geoteknik mengikut EN 1997-1 dan EN 1997-2. Kehadiran garam terlarut dalam air liang boleh menjejaskan keputusan ujian ini. Teknik untuk mengimbangi garam terlarut tersedia tetapi berada di luar skop piawaian ini.
• ISO 17892-4 Bahagian 4: Penentuan Taburan Saiz Zarah menerangkan kaedah untuk menentukan taburan saiz zarah tanah. Piawaian ini digunakan untuk penentuan makmal taburan saiz zarah bagi sampel ujian tanah untuk penyiasatan geoteknikal melalui penyaringan, pemendapan atau gabungan kedua-duanya. Taburan saiz zarah adalah salah satu sifat fizikal tanah yang paling penting. Pengelasan tanah terutamanya berdasarkan taburan saiz zarah. Banyak sifat tanah geoteknik dan geohidrologi berkaitan dengan taburan saiz zarah. Taburan saiz zarah memberikan penerangan tanah berdasarkan pembahagian saiz zarah ke dalam kelas diskret. Saiz setiap kelas boleh ditentukan dengan pengayak atau pemendapan. Tanah kasar biasanya diuji dengan ayak, tetapi tanah halus dan bercampur selalunya diuji dengan gabungan ayak dan pemendapan, bergantung kepada komposisi tanah. Kaedah penyaringan yang diterangkan boleh digunakan untuk semua tanah tidak bersimen dengan saiz zarah lebih kecil daripada 125 mm. Dua kaedah pemendapan diterangkan: kaedah hidrometer dan kaedah pipet. Piawaian ini memenuhi keperluan untuk ujian pengedaran saiz zarah mengikut EN 1997-2.
• Piawaian "ISO 17892-5 Bahagian 5: Ujian Oedometer Beban Bertambah" menerangkan kaedah untuk menentukan kebolehmampatan tanah melalui pembebanan tambahan dalam oedometer. Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan makmal sifat mampatan dan ubah bentuk tanah dalam konteks penyiasatan geoteknikal. Ujian oedometer dilakukan pada spesimen ujian silinder yang disisihkan oleh gelang tegar. Spesimen tertakluk kepada kenaikan diskret pemuatan atau pemunggahan paksi menegak dan dibenarkan untuk menyahcas secara paksi dari permukaan atas dan bawah. Ujian boleh dilakukan ke atas spesimen yang utuh, dibentuk semula, dipadatkan semula atau dibentuk semula. Laluan tekanan dan keadaan saliran dalam asas lazimnya adalah tiga dimensi, dan variasi dalam nilai yang dikira bagi kedua-dua nisbah magnitud dan kemerosotan boleh berlaku. Saiz spesimen yang kecil selalunya tidak cukup mewakili ciri tekstur yang terdapat dalam tanah semula jadi. Analisis ujian penyatuan selalunya berdasarkan andaian bahawa tanah itu tepu. Dalam tanah tak tepu, beberapa parameter terbitan mungkin tidak sesuai. Piawaian ini memenuhi keperluan untuk menentukan sifat kebolehmampatan tanah dalam oedometer untuk penyiasatan dan ujian geoteknik mengikut piawaian EN 1997-1 dan EN 1997-2.
• ISO 17892-6 Bahagian 6: Ujian kon jatuh menerangkan kaedah untuk menguji indeks kekuatan tidak bersaliran bagi kedua-dua sampel tanah berbutir halus yang utuh dan diubah bentuk menggunakan kaedah kon jatuh. Piawaian ini terpakai kepada anggaran makmal kekuatan ricih tidak berdrainas bagi spesimen ujian tanah dalam penyiasatan geoteknik. Dalam ujian kon jatuh, kon dibenarkan jatuh dengan hujungnya ke arah sampel tanah, dan penembusan kon ke dalam tanah diukur. Nilai penembusan digunakan untuk menganggar kekuatan ricih tidak terdrainas.

Ujian kon jatuh menghasilkan ricih kompleks dalam spesimen ujian dan tidak mewakili sama ada mampatan triaksial menegak atau ujian ricih mendatar. Walau bagaimanapun, ujian indeks ini boleh dikaitkan dengan beberapa anggaran kekuatan ricih tak berdraina yang ditentukan oleh kaedah ujian makmal lain. Oleh kerana ujian dijalankan pada sampel makmal yang kecil, keputusan mungkin tidak bersetuju dengan ujian makmal yang dilakukan pada sampel yang lebih besar. Di samping itu, sampel ujian mungkin tidak mewakili sepenuhnya tanah dalam keadaan semula jadi di lapangan; sebagai contoh, sampel ujian mungkin tidak mempunyai rekahan in situ dengan jarak lebih besar daripada saiz sampel. Oleh itu, ujian boleh dianggap sebagai anggaran kekuatan ricih tidak terdrainas dan bukannya ukuran sebenar. Nisbah kekuatan ricih tersusun semula kepada kekuatan ricih utuh boleh digunakan untuk menganggarkan kerentanan sampel tanah. Pengukuran kekuatan ricih dari semasa ke semasa boleh digunakan untuk menilai pemulihan kekuatan thixotropic bagi sampel tanah yang disusun semula. Dokumen ini memenuhi keperluan untuk ujian indeks kekuatan tanah untuk penyiasatan dan ujian geoteknik mengikut EN 1997-1 dan EN 1997-2.

• ISO 17892-7 Bahagian 7: Ujian Mampatan Tidak Terkurung menerangkan kaedah untuk ujian mampatan tidak terkurung. Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan kekuatan mampatan tidak terkurung bagi sampel tanah homogen yang telah tidak terganggu, dipadatkan semula, dibentuk semula atau dibentuk semula di bawah beban mampatan dalam konteks penyiasatan geoteknik. Kaedah ujian ini berguna untuk menganggar kekuatan ricih tanah yang tidak berdrainas. Perlu diingatkan bahawa saliran tidak terhalang semasa ujian ini. Oleh itu, nilai anggaran untuk kekuatan ricih tidak berdrainas hanya sah untuk tanah kebolehtelapan rendah yang berkelakuan tidak disalirkan dengan mencukupi semasa ujian. Piawaian ini memenuhi keperluan untuk ujian tekanan tidak terkurung untuk penyiasatan dan ujian geoteknik mengikut EN 1997-1 dan EN 1997-2.
• ISO 17892-8 Bahagian 8: Ujian mampatan triaksial tidak disatukan dan tidak berdraina menerangkan kaedah untuk ujian mampatan triaksial tidak disatukan dan tidak berdrainas. Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan makmal kekuatan ricih triaksial tidak berdraina di bawah beban mampatan dalam konteks penyiasatan geoteknik. Spesimen silinder, yang mungkin termasuk tanah yang utuh, dipadatkan semula, dibentuk semula atau dibentuk semula, tertakluk kepada ketegangan isotropik di bawah keadaan tidak bersaliran dan kemudian digunting dalam keadaan tidak berdrainas. Ujian ini membolehkan penentuan kekuatan ricih dan hubungan tegasan-tegangan dari segi jumlah tegasan. Prosedur bukan standard, seperti ujian di mana tekanan liang diukur atau ujian dengan saliran penapis, tidak dilindungi oleh piawaian ini. Piawaian ini memenuhi keperluan untuk ujian mampatan triaksial yang tidak disatukan dan tidak berdrainas untuk penyiasatan dan ujian geoteknik mengikut EN 1997-1 dan EN 1997-2.
• Piawaian "ISO 17892-9 Bahagian 9: Ujian mampatan triaksial disatukan pada tanah tepu air" menerangkan kaedah untuk ujian mampatan triaksial disatukan pada tanah tepu air. Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan makmal kekuatan ricih triaksial di bawah beban mampatan dalam konteks penyiasatan geoteknikal. Spesimen silinder, yang mungkin terdiri daripada tanah yang utuh, dipadatkan semula, dibentuk semula atau tersusun semula, tertakluk kepada tegasan isotropik atau anisotropik di bawah keadaan bersaliran dan kemudian digunting dalam keadaan tidak bersaliran atau bersaliran. Ujian ini membenarkan penentuan kekuatan ricih, hubungan tegasan-terikan, dan laluan tegasan yang berkesan. Semua tegasan dan terikan dinyatakan sebagai nilai berangka positif dalam pemampatan.

Piawaian ini menyediakan satu ujian untuk satu spesimen. Sekurang-kurangnya tiga set ujian berkaitan diperlukan untuk menentukan parameter kekuatan ricih daripada ujian ini. Prosedur untuk menilai keputusan disertakan dalam lampiran standard (Lampiran B), dan, jika perlu, parameter kekuatan ricih disertakan dalam laporan.

Prosedur khas berikut tidak diliputi sepenuhnya dalam prosedur ini:

• Ujian dengan petua pelincir
• Ujian pelbagai peringkat
• Ujian penyatuan tegasan sisi sifar
• Ujian dengan pengukuran tempatan tekanan atau pengukuran tempatan tekanan liang
• Ujian tanpa membran getah
• Ujian lanjutan
• Ujian ricih dengan perubahan tekanan sel

Walau bagaimanapun, ujian khusus ini mungkin merujuk kepada prosedur umum yang diterangkan dalam piawaian ini. Piawaian ini menetapkan keperluan untuk ujian mampatan triaksial disatukan untuk penyiasatan dan ujian geoteknikal mengikut EN 1997-1 dan EN 1997-2.

• ISO 17892-10 Bahagian 10: Ujian ricih langsung menerangkan dua kaedah ujian makmal untuk menentukan kekuatan ricih berkesan tanah di bawah keadaan tersatu, bersaliran menggunakan kotak ricih atau peranti ricih gelang. Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan makmal parameter kekuatan ricih berkesan untuk tanah di bawah ricih langsung dalam konteks penyiasatan geoteknik. Ujian dalam piawaian ini adalah untuk tanah yang tidak terganggu, dibentuk semula, dipadatkan semula atau dilarutkan semula. Prosedur ini menerangkan keperluan untuk menentukan kekuatan ricih spesimen di bawah satu tegasan menegak (normal).

Biasanya, tiga atau lebih sampel tanah yang serupa disediakan untuk ricih di bawah tiga atau lebih tekanan menegak yang berbeza untuk membolehkan parameter kekuatan ricih ditentukan mengikut Lampiran B. Prosedur khusus untuk penyediaan dan ujian sampel, seperti ujian yang melibatkan pembebanan progresif dan pra-ricih atau antara muka antara tanah dan bahan lain, tidak diliputi dalam prosedur piawaian ini. Piawaian ini memenuhi keperluan untuk menentukan kekuatan ricih bersaliran tanah di bawah ricih langsung untuk penyiasatan dan ujian geoteknik mengikut EN 1997-1 dan EN 1997-2.

• Piawaian "ISO 17892-11 Bahagian 11: Ujian kebolehtelapan" menerangkan kaedah untuk penentuan makmal sifat aliran air dalam tanah. Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan makmal pekali kebolehtelapan tanah dalam skop penyiasatan geoteknikal. Piawaian ini memenuhi keperluan untuk penentuan makmal pekali kebolehtelapan tanah untuk penyiasatan dan ujian geoteknik mengikut EN 1997-1 dan EN 1997-2.
• ISO 17892-12 Bahagian 12: Penentuan had cecair dan plastik menerangkan kaedah untuk menentukan had cecair dan plastik tanah. Ini termasuk dua had Atterberg untuk tanah. Had cecair ialah kandungan air di mana tanah beralih daripada keadaan cecair kepada keadaan plastik. Piawaian ini menerangkan penentuan had cecair bagi sampel tanah semula jadi atau sampel tanah dari mana bahan yang lebih besar daripada kira-kira 0,4 mm telah dikeluarkan. Piawaian ini menerangkan dua kaedah: kaedah kon jatuh dan kaedah Casagrande. Kaedah kon jatuh dalam piawaian ini tidak boleh dikelirukan dengan kaedah yang diterangkan dalam ISO 17892-6. Had plastik tanah ialah kandungan air di mana tanah tidak lagi menjadi plastik apabila pengeringan selanjutnya. Penentuan had plastik biasanya dilakukan bersamaan dengan penentuan had cecair. Adalah diakui bahawa keputusan ujian tertakluk kepada pertimbangan pengendali dan beberapa kebolehubahan dalam keputusan akan berlaku.
• Piawaian "ISO 17892-13 Bahagian 13: Ujian pembengkakan tanah, tanah keras dan batu lembut - Prosedur kitaran sampel tunggal" menerangkan kaedah untuk menentukan sifat pembengkakan batu lembut atau tanah keras dalam sel oedometrik, iaitu, ubah bentuk sisi terhad di bawah beban paksi. Piawaian ini boleh digunakan untuk penentuan makmal tekanan dan tekanan bengkak dalam konteks penyiasatan geoteknikal. Keputusan ujian pembengkakan digunakan untuk reka bentuk sokongan dan lapisan batuan dan tanah untuk penggalian dan terowong dalam batu yang bengkak untuk mengelakkan kegagalan besar yang tidak dirancang akibat pembengkakan. Ujian bengkak dilakukan pada spesimen silinder yang utuh. Spesimen mula-mula dimuatkan ke keadaan tegasan in-situ dalam keadaan kering, dipunggah dan dimuat semula ke tegasan reka bentuk yang dijangkakan. Spesimen direndam dalam keadaan tegasan berterusan dan kemudian dipunggah.

Organisasi kami, yang telah menyokong perniagaan merentas semua sektor selama bertahun-tahun dengan pelbagai aktiviti ujian, pengukuran, analisis dan penilaian, mempunyai pasukan pekerja yang kukuh yang mengikuti perkembangan global dalam sains dan teknologi dan sentiasa meningkatkan diri mereka. Dalam konteks ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian mengikut piawaian "Penyelidikan dan Pengujian Geoteknikal ISO 17892 - Pengujian Makmal Tanah".