Specyfikacja wojskowa MIL-S-901D: Testy udarowe - Maszyny okrętowe, urządzenia i systemy o wysokiej odporności na uderzenia, wymagania
Norma „MIL-S-901D Military specifications: Shock tests - HI (high impact) ship machinery, equipment, and systems, requirements” opracowana przez Departament Obrony Stanów Zjednoczonych opisuje wymagania dotyczące testów udarowych dla maszyn, wyposażenia, systemów i konstrukcji okrętowych, z wyłączeniem penetracji kadłuba przez ciśnienie podwodne.

Celem tych wymagań jest sprawdzenie zdolności urządzeń pokładowych do wytrzymania obciążeń udarowych, które mogą wystąpić w czasie działań wojennych na skutek działania broni jądrowej lub konwencjonalnej.
Testy klasyfikuje się według jednej z następujących kategorii:
- Test lekkiego ciężaru to test wykonywany na lekkim aparacie udarowym.
- Test średniej wagi to test przeprowadzany na urządzeniu do wstrząsów średniej wagi.
- Test ciężaru ciężkiego to test wykonywany na standardowej lub dużej platformie amortyzującej.
Przedmioty poddawane testom klasyfikuje się według jednej z poniższych klas odporności na wstrząsy:
- Przedmioty klasy A to przedmioty niezbędne dla bezpieczeństwa statku i ciągłej zdolności bojowej.
- Przedmioty klasy B to przedmioty, których używanie nie jest niezbędne dla bezpieczeństwa i zdolności bojowej statku, ale które mogą stanowić zagrożenie dla personelu, przedmiotów klasy A lub całego statku poprzez narażenie na wstrząs.
Produkty poddawane testom klasyfikuje się do jednej z następujących klas:
- Sprzęt klasy I definiuje się jako sprzęt, który musi spełniać wymagania dotyczące odporności na wstrząsy bez użycia elastycznych mocowań instalowanych pomiędzy sprzętem a konstrukcją lub fundamentem statku.
- Sprzęt klasy II definiuje się jako sprzęt, który musi spełniać wymagania dotyczące odporności na wstrząsy, za pomocą elastycznych mocowań instalowanych pomiędzy sprzętem a konstrukcją statku lub dnem statku.
- O ile nie zaznaczono inaczej, sprzęt klasy III definiuje się jako sprzęt przeznaczony do stosowania na statku zarówno z wykorzystaniem elastycznych mocowań, jak i bez nich, a zatem musi spełniać wymagania zarówno klasy I, jak i klasy II.
Testy wstrząsowe należy klasyfikować według jednego z poniższych typów:
- Testowanie typu A jest testowaniem jednostki głównej. To jest test preferowany. Jednostki podstawowe to elementy podparte bezpośrednio na konstrukcji statku lub na fundamencie bezpośrednio przymocowanym do konstrukcji statku, a także elementy zamontowane na systemach rurociągów, systemach kanałów i podobnych systemach podpartych na konstrukcji statku. Reakcja jednostki macierzystej na uderzenie jest przede wszystkim funkcją sztywności i masy elementu oraz konstrukcji mocowania statku, miejsca mocowania statku i konfiguracji elementu. Do tego typu urządzeń zaliczają się zazwyczaj agregaty prądotwórcze z silnikami wysokoprężnymi, urządzenia klimatyzacyjne, rozdzielnice, nadajniki radiowe, generatory pary, wyrzutnie rakiet i zawory (jeśli są zamontowane na rurach podtrzymywanych przez konstrukcję statku).
- Badanie typu B jest badaniem elementu pomocniczego. Elementy pomocnicze to elementy stanowiące główne części jednostki głównej. Reakcja na wstrząsy elementu pomocniczego jest w znacznym stopniu zależna od reakcji na wstrząsy powiązanej jednostki głównej i wszystkich powiązanych elementów pomocniczych. Reakcje na wstrząsy powiązanej jednostki głównej i wszystkich powiązanych podzespołów pomocniczych są w znacznym stopniu zależne od reakcji na wstrząsy podzespołu pomocniczego. Przykładami mogą być silnik wysokoprężny w zespole generatora diesla, silnik elektryczny klimatyzatora lub sekcja zasilania nadajnika radiowego.
- Testowanie typu C polega na testowaniu podzespołu. Podzespoły to elementy wchodzące w skład jednostki głównej lub podzespołu. Reakcja podzespołu na wstrząsy jest w znacznym stopniu zależna od reakcji powiązanej jednostki głównej lub komponentu pomocniczego, natomiast reakcja jednostki głównej lub komponentu pomocniczego na wstrząsy nie jest w znacznym stopniu zależna od podzespołu. Przykłady obejmują termometry, wskaźniki, mierniki, przekaźniki i odczynniki. Rozróżnienie pomiędzy podzespołem i zespołem lub częścią stosowane w tym przypadku może różnić się od rozróżnienia stosowanego w różnych specyfikacjach sprzętu lub innych dokumentach zakupowych.
Przedmioty są klasyfikowane według jednego z następujących miejsc montażu na statku:
- Elementy montowane na ciele to elementy montowane na:
- W przypadku okrętów nawodnych są to główne elementy konstrukcyjne statku, w tym grodzie konstrukcyjne i usztywnienia grodzi konstrukcyjnych pod pokładem głównym oraz poszycie kadłuba powyżej linii wodnej.
- W przypadku okrętów podwodnych są to główne elementy konstrukcyjne statku, w tym ramy kadłuba, grodzie konstrukcyjne i usztywnienia grodzi konstrukcyjnych.
- Elementy montowane na pokładzie to takie, które są montowane na:
- W przypadku statków nawodnych – nabrzeży, platform i grodzi niekonstrukcyjnych na pokładzie głównym, nad nim i pod nim.
- Dla okrętów podwodnych, platform i przedziałów niekonstrukcyjnych.
- Produkty montowane na muszli instaluje się w następujący sposób:
- W przypadku okrętów nawodnych, poszycie kadłuba znajduje się poniżej linii wodnej.
- W przypadku okrętów podwodnych – powłoki kadłuba (niniejsza specyfikacja nie obejmuje podwodnych testów wybuchowości produktów, które penetrują kadłub ciśnieniowy okrętu podwodnego).
- Produkty przeznaczone do montażu na powierzchniach mokrych instaluje się w następujący sposób:
- W przypadku jednostek nawodnych – na zewnątrz kadłuba i poniżej linii wodnej.
- W przypadku okrętów podwodnych – poza kadłubem ciśnieniowym.
Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „MIL-S-901D Specyfikacje wojskowe: Testy udarowe - HI (wysokie uderzenia) maszyny, urządzenia i systemy okrętowe, wymagania”.