Kandungan pepejal dalam cat merujuk kepada bahagian komponen salutan yang menjadi filem salutan selepas filem salutan dikeringkan. Ia dinyatakan sebagai nisbah baki jisim salutan selepas pemanasan dan pembakaran pada suhu tertentu kepada jisim awal sampel.
Apa yang menyejat selepas salutan bertukar menjadi filem ialah pelarut, nipis dan beberapa bahan tambahan dalam salutan. Selebihnya ialah resin, pigmen, pengisi dan komponen tidak meruap yang serupa dalam cat. Oleh itu, kandungan pepejal juga dipanggil kandungan bahan tidak meruap. Semakin tinggi kandungan pepejal cat, semakin besar ketebalan filem awal apabila dicat. Iaitu, untuk mencapai ketebalan filem kering yang sama, salutan dengan kandungan pepejal yang lebih tinggi menggunakan salutan yang kurang daripada salutan dengan kandungan pepejal yang lebih rendah. Oleh itu, apabila memilih jenis cat, selalunya lebih menjimatkan untuk memilih cat dengan kandungan pepejal yang tinggi.
Kandungan pepejal cat boleh menentukan kadar penggunaan berkesan cat dan kandungan agen, dan juga menentukan prestasi perlindungan alam sekitar cat. Nisbah pepejal dalam cat ialah indeks prestasi penting cat berasaskan pelarut.
Kandungan pepejal salutan biasanya diukur dengan kaedah ketuhar. Ia boleh dibahagikan lagi kepada kaedah ketuhar, kaedah hidangan Petri dan kaedah kaca jam. Piawaian pengesanan negara yang berbeza sedikit berbeza, tetapi prinsip asasnya adalah sama. Kaedah yang digunakan ialah memanaskan dan membakar cat pada suhu tertentu dan membandingkan jumlah bahan yang tinggal selepas cat kering dengan jisim asal sampel.
Dalam hal ini, piawaian "Cat dan varnis ISO 3251 - Penentuan bahan meruap dan tidak meruap" yang dibangunkan oleh Pertubuhan Piawaian Antarabangsa (ISO) dipatuhi.
Dokumen ini menyatakan kaedah untuk menentukan kandungan bahan tidak meruap mengikut jisim cat, varnis, pengikat cat dan varnis, penyebaran polimer dan resin pemeluwapan seperti resin fenolik (resol, larutan novolak, dsb.). Piawaian ini menerangkan kaedah yang juga sah untuk penyebaran terrumus yang mengandungi pengisi, pigmen dan bahan bantu lain (cth. pemekat, agen pembentuk filem).
Kandungan bahan tidak meruap produk bukanlah kuantiti mutlak, tetapi bergantung pada suhu dan masa pemanasan yang digunakan untuk penentuan. Akibatnya, apabila menggunakan kaedah ini, hanya nilai relatif dan tidak nyata diperolehi untuk kandungan bahan tidak meruap akibat pengekalan pelarut, penguraian haba dan penyejatan komponen jisim molekul rendah. Oleh itu, kaedah ini direka terutamanya untuk menguji kumpulan yang berbeza daripada jenis produk yang sama.
Kaedah ini sesuai untuk sangkar getah sintetik jika pemanasan untuk jangka masa tertentu dianggap sesuai.
Kaedah dalaman yang digunakan untuk menentukan bahan tidak meruap biasanya melibatkan pengeringan dengan sinaran inframerah atau gelombang mikro. Penyeragaman kaedah sedemikian tidak mungkin kerana ia tidak boleh digunakan secara umum. Banyak komposisi polimer terdedah kepada degradasi semasa pemprosesan sedemikian dan oleh itu memberikan hasil yang tidak tepat.
Dalam ujian ini, peralatan makmal biasa serta bekas beralas rata, ketuhar udara, neraca analitik dan desikator digunakan.
Kaedah ujian berbeza yang diterbitkan oleh American Society for Testing and Materials (ASTM) juga digunakan untuk pecahan jisim komponen pepejal dan pecahan isipadu komponen pepejal:
Di antara pelbagai ujian, pengukuran, analisis dan kajian penilaian yang disediakan untuk perniagaan dalam pelbagai sektor, organisasi kami juga menyediakan perkhidmatan analisis bahan pepejal dalam cat dengan kakitangan terlatih dan pakar serta peralatan teknologi canggih.
Anda boleh meminta kami mengisi borang kami untuk mendapatkan temujanji, mendapatkan maklumat terperinci atau meminta penilaian.
