EN 1972 Peralatan Menyelam - Snorkel - Keperluan dan Kaedah Ujian

Piawaian Eropah "EN 1972 Peralatan menyelam - Snorkel - Keperluan dan kaedah ujian" menerangkan keperluan keselamatan untuk perenang dan penyelam untuk meningkatkan keselamatan dalam penggunaan snorkel. Piawaian ini digunakan untuk snorkel yang membolehkan pengguna bernafas di permukaan air dengan muka mereka di bawah air. Termasuk snorkel yang digunakan oleh perenang dan penyelam. Walau bagaimanapun, piawaian ini tidak terpakai untuk gabungan topeng muka dan snorkel di mana tiub snorkel terbuka ke dalam topeng muka.

Untuk tujuan piawaian ini, terma dan takrifan berikut digunakan.

• Snorkel merujuk kepada peranti yang terdiri daripada hos atau tiub dengan corong yang membolehkan pengguna bernafas semasa berenang dalam posisi berenang. Snorkel juga mungkin termasuk peranti pilihan seperti injap dan pemesong air.

Corong merujuk kepada bahagian snorkel yang biasanya dipegang oleh gigi, menutup pada bibir dan melaluinya udara disedut dan dihembus.

Snorkel tidak sepatutnya mempunyai bahagian atau sudut dan tepi yang menonjol yang boleh menyebabkan kecederaan. Snorkel mesti diuji mengikut pemeriksaan visual dan ujian dimensi yang diterangkan dalam piawaian ini. Dimensi snorkel mesti mematuhi jadual yang diberikan dalam standard:

• Kelas A: Untuk orang yang mempunyai kapasiti paru-paru yang besar. Isipadu dalamannya ialah maksimum 230 ml dan jarak linear maksimum 380 mm.
• Kelas B: Untuk orang yang mempunyai kapasiti paru-paru kecil (cth. kanak-kanak). Isipadu dalamannya ialah maksimum 150 ml dan jarak linear maksimum 350 mm.

Isipadu dalaman ialah isipadu yang mewakili ruang mati snorkel untuk pertukaran pernafasan. Jarak linear ialah jarak linear antara pusat bukaan corong dan bahagian bawah bukaan pengambilan udara.

Kemungkinan bahan corong menyebabkan kerengsaan atau apa-apa kesan kesihatan yang memudaratkan harus diakui. Corong hendaklah direka bentuk supaya mudah dipegang di dalam mulut, contohnya dengan menggunakan pemegang untuk mencengkamnya di antara gigi. Semua bahagian corong yang bersentuhan dengan mukosa mulut mesti diselesaikan dengan betul. Hujung tiub tidak boleh melampaui corong ke dalam mulut. Corong mesti diuji mengikut pemeriksaan visual dan ujian dimensi yang diterangkan dalam piawaian ini.

Rintangan terhadap aliran udara, apabila diuji mengikut piawaian ini, tekanan pernafasan tertinggi snorkel semasa penyedutan dan hembus nafas mestilah dalam julat tambah/tolak 10 mbar.

Apabila sambungan diuji dengan daya paksi 10 N selama 30 saat mengikut piawaian ini, sambungan hendaklah tidak menunjukkan tanda-tanda pemisahan.

Untuk mengelakkan snorkel daripada hilang semasa digunakan, sebarang alat penahan snorkel pilihan yang dipasang pada tiub hendaklah disusun supaya kedudukan snorkel boleh dilaraskan. Alat penahan snorkel mesti membolehkan penyingkiran dan penggantian snorkel dari mulut tanpa menanggalkan topeng muka. Ia juga mesti diuji mengikut pemeriksaan visual dan ujian prestasi praktikal yang diterangkan dalam piawaian ini.

Jika injap tutup pilihan dipasang untuk menghalang air daripada masuk, ia hanya perlu ditutup apabila tenggelam. Selepas rendaman, injap harus terbuka dengan mudah pada hembusan nafas pertama. Injap mesti diuji mengikut ujian prestasi praktikal yang diterangkan dalam piawaian.

Kaedah ujian yang diterangkan dalam piawaian EN 1972 ialah:

• Pemeriksaan visual: Pemeriksaan visual harus dilakukan dengan ketajaman penglihatan normal. Pemeriksaan visual hendaklah termasuk penilaian penandaan peranti, maklumat yang dibekalkan pengilang, dan sebarang helaian data keselamatan.
• Dimensi ujian: Isipadu dalaman snorkel boleh ditentukan dengan mengukur dan mengira saiz atau dengan mengisi snorkel dengan air. Snorkel, bersama dengan corongnya, diletakkan pada kedudukan yang sepatutnya semasa penggunaan biasa. Jarak linear antara pusat bukaan corong dan bahagian bawah bukaan pengambilan udara ditentukan.
• Ujian rintangan aliran udara: Corong disambungkan kepada simulator pernafasan. Simulator pernafasan ditetapkan kepada operasi sinusoidal pada 2,5 l/lejang dan 25 sebatan/minit pada tekanan dan suhu ambien. Sisihan antara frekuensi dan amplitud tidak boleh lebih daripada tambah/tolak 3 peratus. Tekanan dalam corong direkodkan. Pengukuran diteruskan sehingga keadaan mantap dicapai.
• Ujian kekuatan sendi: Mesin ujian tegangan atau susunan berat mati digunakan dengan cara untuk mengukur dengan ketepatan tambah/tolak 2 N ke atas keseluruhan julat ukuran. Beban dikenakan pada kadar seragam merentasi sambungan selama 5 saat. Daya dikekalkan selama 10 saat dan sendi diperiksa untuk sebarang kerosakan.
• Ujian prestasi praktikal: Atas sebab keselamatan, ujian prestasi praktikal hanya perlu dijalankan selepas semua ujian makmal telah disiapkan dengan memuaskan mengikut pemeriksaan visual dan ujian kekuatan sendi. Snorkel harus diuji oleh subjek yang mengamalkan snorkeling dengan kerap. Setiap subjek ujian menjalani ujian renang yang merangkumi sekurang-kurangnya dua rendaman hingga kedalaman sekurang-kurangnya 1 m. Semasa ujian, snorkel dinilai secara subjektif oleh pengguna, dan komen pengguna mengenai perkara berikut direkodkan selepas ujian: keselesaan snorkel, keselamatan mana-mana sendi dan sambungan, pelarasan corong dan sebarang peranti pengekalan snorkel, kemudahan bernafas pada hembusan nafas pertama dan membuka mana-mana injap tutup, dan pengguna Komen lain dilaporkan atas permintaan oleh.

Di antara pelbagai kajian ujian, pengukuran, analisis dan penilaian yang disediakan untuk perniagaan dalam pelbagai sektor, organisasi kami juga menyediakan perkhidmatan ujian yang ditakrifkan dalam piawaian "EN 1972 Diving equipment - Snorkels - Keperluan dan kaedah ujian", dengan kakitangan terlatih dan pakar dan peralatan teknologi canggih.