EN 13594 Sarung Tangan Pelindung untuk Penunggang Motosikal - Keperluan dan Kaedah Ujian

Piawaian Eropah “EN 13594 Sarung tangan pelindung untuk penunggang motosikal - Keperluan dan kaedah ujian” menerangkan keperluan dan kaedah ujian untuk sarung tangan pelindung yang bertujuan untuk kegunaan jalan raya pada motosikal. Piawaian ini menetapkan keperluan untuk saiz, ergonomik, keselamatan, sifat mekanikal, perlindungan hentaman, pelabelan dan maklumat pengguna. Ia juga menerangkan kaedah ujian yang sesuai.

Untuk tujuan piawaian ini, terma dan takrifan yang diberikan dalam EN 388 dan EN 420, serta takrifan berikut, digunakan:

Zon perlindungan buku jari: Ini merujuk kepada kawasan sarung tangan yang bertujuan untuk memberikan perlindungan khas tambahan pada buku jari. Kawasan ini menjalani ujian khas untuk rintangan hentaman. Buku jari ialah empat unjuran sendi di belakang tangan.
Lapisan pelindung: Sebarang bahan, yang terdiri daripada satu atau lebih kepingan atau lapisan, yang disatukan melalui jahitan atau cara lain untuk membentuk struktur sarung tangan yang berterusan dan kuat secara mekanikal (iaitu, ia tidak semestinya lapisan luar). Ini adalah bahagian dari hujung jari hingga ke bahagian atas manset.
Fourchettes (empat jari): Bahagian sarung tangan yang menghubungkan bahagian depan dan belakang pada ruang antara empat jari, tidak termasuk ibu jari.
Garis Pergelangan Tangan: Ini adalah garis yang bertepatan dengan lipatan pertama yang paling dekat dengan pangkal tapak tangan.

Sarung tangan mesti memenuhi semua keperluan piawaian ini serta semua keperluan keselamatan yang dinyatakan dalam piawaian EN 420. Sarung tangan tidak boleh mempunyai sebarang tepi yang keras, tajam atau hujung yang runcing pada permukaan dalam atau luarnya. Bahan logam, seramik, plastik atau bahan keras yang serupa dalam bentuk paku, staple, rivet, plat atau struktur serupa yang membentuk sebahagian daripada lapisan pelindung sarung tangan tidak boleh membahayakan tangan.

Dari sudut pandangan ergonomik, apabila diuji mengikut kaedah yang diterangkan dalam Lampiran A, penilai sepatutnya dapat melakukan semua pergerakan yang ditetapkan tanpa menghadapi sebarang masalah atau bahaya yang ketara.

Sarung tangan motosikal mesti mematuhi sistem saiz yang ditakrifkan dalam piawaian EN 420 atau sistem saiz lain yang sesuai yang diterangkan dalam maklumat pengguna. Apabila dipakai oleh penilai dengan saiz tangan yang sesuai, panjang manset, yang diukur pada pergelangan tangan, mesti mematuhi jadual yang disediakan dalam piawaian.

Sistem pengekangan boleh laras mesti disepadukan ke dalam pergelangan tangan atau manset. Apabila diuji mengikut piawaian ini, sistem pengekangan mesti memenuhi keperluan dalam jadual yang berkaitan.

Apabila diuji untuk rintangan koyakan mengikut piawaian ini, lapisan pelindung mesti memenuhi keperluan dalam jadual yang berkaitan.

Apabila semua lapisan diuji bersama mengikut piawaian EN 388, indeks kekuatan ricih minimum mesti memenuhi keperluan dalam jadual yang berkaitan. Keperluan ini tidak terpakai kepada fourchette.

Apabila diuji mengikut piawaian ini, purata masa haus impak dan sebarang masa haus tunggal mesti memenuhi keperluan dalam jadual yang berkaitan.

Perlindungan hentaman sendi

Keperluan penyerapan hentaman dalam jadual bertajuk “Keperluan Minimum untuk Pengurangan Hentaman” adalah pilihan untuk sarung tangan Tahap 1, tetapi wajib untuk sarung tangan Tahap 2 dan semua sarung tangan yang direka bentuk dan dikeluarkan untuk menyerap tenaga hentaman di kawasan sendi. Kedudukan empat perlindungan sendi yang betul mesti dinilai mengikut piawaian ini. Tambahan pula, tiada bahagian sarung tangan yang boleh retak atau koyak menjadi tepi tajam, dan kulit lembut yang terbelah antara kepingan ujian dan andas tidak boleh koyak atau tebuk.

Keselamatan adalah yang paling utama dalam dunia motosikal, dan peralatan pelindung memainkan peranan penting dalam mengurangkan risiko kemalangan. Antara pelbagai peralatan, sarung tangan sering diabaikan, tetapi ia penting untuk melindungi tangan penunggang—bahagian badan yang paling mahir dan yang paling kerap cedera dalam kemalangan.

Piawaian EN 13594, yang direka bentuk untuk sarung tangan pelindung yang khusus untuk digunakan di jalan raya oleh penunggang motosikal, telah diselaraskan di bawah Peraturan (EU) 2016/425 mengenai peralatan pelindung diri (PPE) dan mengandungi keperluan ketat untuk memastikan sarung tangan tersebut memberikan perlindungan yang boleh dipercayai terhadap lelasan, hentaman dan bahaya lain.

Piawaian EN 13594 juga berfungsi sebagai penanda aras untuk pengeluar dan memberikan jaminan kepada pemandu yang ingin mendapatkan sarung tangan bertanda CE yang memenuhi kriteria keselamatan undang-undang di banyak negara. Agar sarung tangan mempunyai tanda CE di bawah piawaian ini, ia mesti menjalani ujian bebas oleh badan bertauliah untuk menjamin prestasinya di bawah keadaan kemalangan simulasi.

Piawaian EN 13594 menyediakan rangka kerja yang komprehensif untuk menilai prestasi sarung tangan, berdasarkan piawaian EN 420 (keperluan umum sarung tangan PPE) dan EN 388 (risiko mekanikal). Elemen utama piawaian ini adalah seperti berikut:

Pemilihan saiz dan ergonomik: Sarung tangan mesti mematuhi sistem saiz EN 420 atau yang setaraf untuk memastikan padanan yang selesa tanpa menyekat pergerakan. Saiznya antara 6 (sangat kecil) hingga 12 (sangat besar) bergantung pada lilitan dan panjang tangan. Ujian ergonomik memerlukan penilai melakukan semua pergerakan tangan, seperti pemegang pemegang, menekan brek dan memberi isyarat, tanpa menyebabkan ketidakselesaan atau bahaya. Ini memastikan sarung tangan tidak menghalang kawalan dan membawa kepada kemalangan dahsyat pada kelajuan tinggi.
Ketidakberbahayaan (keselamatan bahan): Bahan mestilah tidak toksik dan mesra kulit. Ujian termasuk tahap pH untuk kulit (4,0-9,0 untuk mengelakkan kerengsaan), kandungan kromium VI (di bawah 3 mg/kg untuk mencegah alahan), dan ketahanan warna terhadap air, peluh dan lelasan. Unsur keras seperti paku atau gesper logam dihadkan kepada kawasan bukan pelindung untuk mengelakkan kecederaan.
Sifat mekanikal:
Rintangan haus: Diuji menggunakan mesin pelelas hentaman yang mensimulasikan gelongsoran di atas asfalt pada kelajuan 110 km/j. Sampel dikondisikan kering, basah atau berminyak, dan prestasinya dinilai mengikut masa yang diperlukan untuk lubang terbentuk.
Rintangan koyakan: Diukur mengikut piawaian EN 388, ia memerlukan minimum 20N untuk tapak tangan dan 10N untuk bahagian belakang.
Rintangan pemotongan: Dinilai mengikut piawaian EN 388 melalui ujian bilah salingan yang memerlukan rintangan tahap minimum 1 (indeks 1,2).
Kekuatan jahitan: Ujian standard EN 13594 memastikan integriti sarung tangan kekal utuh semasa jatuh dengan menarik jahitan sehingga ia putus. Ini adalah proses yang sangat mencabar, kerana jahitan yang lemah boleh menyebabkan sarung tangan koyak.
Perlindungan hentaman: Pilihan untuk sarung tangan Tahap 1, wajib untuk sarung tangan Tahap 2. Pelindung sendi mesti menyerap sekurang-kurangnya 7,5 Joule tenaga tanpa daya transmisi melebihi 4 kN dan telah diuji menggunakan kaedah penurunan berat. Ciri ini penting untuk pemanduan berisiko tinggi, seperti pengangkutan bandar, di mana hentaman halaju rendah adalah perkara biasa.
Ujian kekangan: Ujian tegangan dinamik mensimulasikan tarikan sarung tangan secara tiba-tiba semasa perlanggaran. Sarung tangan mesti mengekalkan sekurang-kurangnya 80 peratus strukturnya dan mengelakkan pengelupasan, mendedahkan tangan. Tiga sampel digunakan bagi setiap jenis bahan dalam semua ujian, dan kegagalan di mana-mana kawasan membatalkan kelayakan sarung tangan.

Selama bertahun-tahun, organisasi kami, dengan kakitangannya yang cekap dan berpengalaman, telah memahami keperluan pelanggannya, menyediakan perkhidmatan ujian lanjutan yang mereka perlukan, dan membantu dalam penubuhan, pelaksanaan dan penambahbaikan sistem pengurusan. Dalam rangka kerja ini, kami juga menyediakan perkhidmatan ujian kepada perniagaan mengikut piawaian "EN 13594 Sarung tangan pelindung untuk penunggang motosikal - Keperluan dan kaedah ujian".