EN 12503 Maty sportowe

Norma europejska „EN 12503 Maty sportowe” składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „EN 12503-1 Część 1: Maty gimnastyczne, wymagania bezpieczeństwa” opisuje wymagania bezpieczeństwa (w tym wymagania użytkowe) dla 8 rodzajów mat gimnastycznych stosowanych w szkołach, na treningach i zawodach. Parametry użytkowe i bezpieczeństwa obejmują amortyzację, właściwości antypoślizgowe podłoża oraz właściwości tarcia powierzchni. Jednakże w przypadku szczególnych wymagań oficjalnych zawodów międzynarodowych obowiązują odpowiednie przepisy międzynarodowe.

Maty gimnastyczne klasyfikuje się według ich typowego przeznaczenia, zgodnie z tabelą zawartą w normie:

• Typ 1: Mata do ćwiczeń podłogowych, która nie wymaga skakania (podstawowe umiejętności)
• Typ 2: Mata do ćwiczeń na podłodze odbijającej
• Typ 3: Mata do ćwiczeń na podłodze do skakania i lądowania
• Typ 4: Lądowanie kontrolowane, prosta mata do lądowania z urządzenia.
• Typ 5: Mata do lądowania
• Typ 6: Mata do twardego lądowania
• Typ 7: Mata jesienna do prostych ćwiczeń.
• Typ 8: Poduszka zabezpieczająca przed upadkiem

Norma EN 12503-2 dotyczy typów 9, 10 i 11, natomiast norma EN 12503-3 dotyczy typu 12.

Maty gimnastyczne to niezbędny sprzęt bezpieczeństwa, który amortyzuje uderzenia podczas upadków, skoków, upadków i innych aktywności fizycznych. Norma EN 12503-1 określa ujednolicone kryteria wydajności dla producentów i użytkowników, które gwarantują, że maty te zapewniają stałą ochronę, zachowując jednocześnie odpowiednie tarcie i stabilność.

Celem niniejszej normy jest:

• Aby zmniejszyć ryzyko kontuzji w wyniku upadków podczas ćwiczeń gimnastycznych.
• Określenie spójnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i wydajności w całej Europie.
• Pomaganie producentom w projektowaniu niezawodnych mat gimnastycznych.
• Aby pomóc szkołom, ośrodkom sportowym i klubom w zakupie kompatybilnego sprzętu.
• Poprawa ogólnej jakości i trwałości mat sportowych.

Norma EN 12503-1 dotyczy mat gimnastycznych przeznaczonych do następujących celów:

• szkoły
• kluby sportowe
• Obiekty do treningu gimnastycznego
• Centra sportów rekreacyjnych
• Zawody krajowe i regionalne

Ten standard obejmuje:

• Wymagania bezpieczeństwa
• Wymagania dotyczące wydajności
• Klasyfikacja produktu
• Wymagania dotyczące znakowania
• Kullanım kılavuzu

W przypadku międzynarodowych zawodów elitarnych mogą obowiązywać dodatkowe wymagania ustalane przez międzynarodowe federacje sportowe.

Norma ta klasyfikuje osiem typów mat gimnastycznych:

• Maty do lądowania
• Maty do ćwiczeń gimnastycznych ogólnych
• Poduszki składane
• Maty treningowe
• Wielofunkcyjne maty gimnastyczne
• Poduszki do środowisk edukacyjnych
• Lekkie maty treningowe
• Specjalne maty gimnastyczne

Każda kategoria ma swoje wymagania dotyczące rozmiaru i wydajności, zależnie od jej przeznaczenia.

• Norma „EN 12503-2 Część 2: Maty do skoku o tyczce i skoku wzwyż, wymagania bezpieczeństwa” opisuje wymagania bezpieczeństwa (w tym wymagania eksploatacyjne) dla mat do skoku wzwyż i skoku o tyczce typu 3, stosowanych w szkołach, na treningach i zawodach. Norma ta określa parametry eksploatacyjne i bezpieczeństwa dotyczące amortyzacji wstrząsów maty oraz właściwości antypoślizgowych podłoża. W przypadku szczególnych wymagań oficjalnych zawodów międzynarodowych obowiązują odpowiednie przepisy międzynarodowe.

Skok o tyczce i skok wzwyż polegają na przeskoczeniu poprzeczki i lądowaniu ze znacznej wysokości. Maty do lądowania muszą bezpiecznie absorbować energię generowaną podczas uderzenia i zachowywać integralność strukturalną podczas wielokrotnego użytku.

Cele normy EN 12503-2 są następujące:

• Aby chronić sportowców przed urazami podczas lądowania.
• Ustanowienie jednolitych wymogów bezpieczeństwa dla podwozi lądowych w całej Europie.
• Aby zapewnić spójną wydajność poprzez stosowanie standardowych metod testowania.
• Wspieranie producentów w projektowaniu bezpiecznych i solidnych systemów lądowania.
• Aby pomóc szkołom, klubom sportowym i organizatorom zawodów w doborze odpowiedniego sprzętu.

Norma EN 12503-2 określa wymagania bezpieczeństwa, w tym wymagania dotyczące wydajności, dla trzech typów mat do skoku o tyczce i skoku wzwyż przeznaczonych do następujących celów:

• szkoły
• Kluby lekkoatletyczne
• Centra szkoleniowe
• Obiekty lekkoatletyczne kryte i otwarte
• Zawody krajowe i regionalne

Niniejsza norma dotyczy:

• Klasyfikacja produktu
• Wymagania bezpieczeństwa
• Wymagania dotyczące wydajności
• Znakowanie i identyfikacja produktu

Zawody międzynarodowe mogą wymagać przestrzegania zasad ustalonych przez organizacje takie jak Światowa Federacja Lekkoatletyczna.

Niniejsza norma obejmuje trzy kategorie mat lądowania przeznaczonych do następujących celów:

• Skok wzwyż
• Skok o tyczce
• Różne praktyki treningowe i konkursowe

Każda kategoria ma określone wymagania dotyczące konstrukcji i wydajności, dostosowane do jej przeznaczenia.

• Norma „EN 12503-3 Część 3: Maty do judo, wymagania bezpieczeństwa” opisuje wymagania dotyczące wydajności i bezpieczeństwa mat do judo używanych w szkołach, na treningach i zawodach. Parametry wydajności i bezpieczeństwa odnoszą się do amortyzacji wstrząsów, sztywności, właściwości antypoślizgowych podłoża oraz współczynnika tarcia powierzchni. Odnoszą się one do metod badań określonych w odpowiednich normach określonych w normie EN 12503-2. Wymiary i tolerancje podano w załączniku informacyjnym. W przypadku szczególnych wymagań oficjalnych zawodów międzynarodowych obowiązują odpowiednie przepisy międzynarodowe.

Norma EN 12503-3 dotyczy mat do judo przeznaczonych do następujących celów:

• Placówki edukacyjne
• centra treningowe sztuk walki
• kluby sportowe
• Zawody krajowe i regionalne

Niniejsza norma określa kryteria dotyczące mat używanych podczas typowych zajęć judo. W przypadku zawodów międzynarodowych organizacje takie jak Międzynarodowa Federacja Judo mogą określać dodatkowe wymagania wykraczające poza te określone w normie EN 12503-3.

Główne cele normy EN 12503-3 są następujące:

• Aby chronić sportowców przed urazami podczas upadków i rzutów.
• Zapewnienie jednolitej jakości materacy w całej Europie.
• Aby zwiększyć komfort i pewność siebie sportowca.
• Aby zminimalizować ryzyko poślizgu i niekontrolowanego ruchu.
• Aby zapewnić producentom jednolite wymagania dotyczące projektowania i testowania.

• Typy mat sportowych (gimnastycznych) od 1 do 8 określone w normie EN 12503-1.
• Maty sportowe typu 9-11 (maty do skoku o tyczce i skoku wzwyż) zgodnie z normą EN 12503-2.
• 12 typów mat sportowych (mat do judo) określonych w normie EN 12503-3.

Norma ta nie określa minimalnych wartości parametrów technicznych, zamiast tego przedstawia metodę testową stosowaną w celu ustalenia, czy materace spełniają wymagania bezpieczeństwa określone w odpowiednich normach dotyczących produktów.

Główne cele niniejszej normy to:

• Zapewnienie jednolitej metody pomiaru amortyzacji wstrząsów.
• Zapewnienie powtarzalnych i porównywalnych wyników badań w różnych laboratoriach.
• W celu wsparcia certyfikacji produktów i zapewnienia jakości.
• Weryfikacja zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa serii EN 12503.
• Poprawa ochrony sportowców poprzez ocenę właściwości amortyzujących mat sportowych.

Opisany test ocenia skuteczność pochłaniania energii przez matę sportową podczas uderzeń. Podczas testu, za pomocą specjalistycznego sprzętu laboratoryjnego, na matę przykłada się kontrolowane uderzenie, a następnie mierzy się siły przenoszone przez matę. Im mniejsza siła przenoszonego uderzenia, tym lepsza amortyzacja maty. Procedura ta ma na celu symulację rodzajów uderzeń występujących podczas uprawiania sportu, przy jednoczesnym zachowaniu stałych warunków testowych.

Na amortyzację wstrząsów wpływa kilka czynników:

• Gęstość piany
• Grubość pianki
• Skład materiału
• Materiał powłoki powierzchniowej
• Struktura wewnętrzna
• Wiek i zużycie poduszki
• Warunki środowiskowe, takie jak temperatura

Producenci muszą brać te czynniki pod uwagę przy projektowaniu mat sportowych.

• Norma „EN 12503-5 Część 5: Określanie tarcia podłoża” opisuje metodę określania właściwości antypoślizgowych podłoża mat sportowych zgodnie z normami EN 12503-1 Typ 1 do Typ 8 oraz EN 12503-3 Typ 12. Zasadniczo masę maty określa się wraz z właściwościami antypoślizgowymi podłoża maty. Pomiaru dokonuje się za pomocą aluminiowej stopy (suwaka) przymocowanej do ramienia wahadła. Stopa ta jest przesuwana po podłożu na określoną odległość, a następnie mierzona jest energia pochłaniana przez tarcie.

Normę EN 12503-5 stosuje się do określania tarcia bazowego następujących typów mat sportowych:

• Maty sportowe nr 1-8 zgodne z normą EN 12503-1.
• Maty do judo nr 12 zgodne z normą EN 12503-3.

Norma ta określa jednolitą procedurę testową służącą do oceny właściwości antypoślizgowych spodniej strony maty, ale nie określa minimalnych dopuszczalnych wartości współczynnika tarcia. Wymagania te są zawarte w odpowiednich normach produktowych.

Cele normy EN 12503-5 są następujące:

• Ustanowienie spójnej metody pomiaru tarcia gruntowego.
• Aby zapewnić stabilność mat sportowych podczas użytkowania.
• Aby zapewnić bezpieczeństwo sportowcom, ograniczono niepożądane ruchy maty.
• Aby umożliwić producentom wykazanie zgodności z europejskimi wymogami bezpieczeństwa.
• Aby uzyskać porównywalne i powtarzalne wyniki badań w różnych laboratoriach.

Podczas uprawiania sportu sportowcy generują znaczne siły poziome i pionowe. Jeśli mata ślizga się po podłodze, może to stwarzać niebezpieczne sytuacje, takie jak:

• Nieoczekiwana utrata równowagi
• Odstęp między poduszkami umieszczonymi obok siebie
• Powstawanie ubytków
• Zwiększone ryzyko upadków i potknięć.
• Zmniejszona pewność siebie podczas występu

Wystarczające tarcie o podłoże pomaga macie zachować pozycję podczas treningu i zawodów.

• Norma „EN 12503-6 Część 6: Określanie współczynnika tarcia” opisuje metodę badania służącą do określania współczynnika tarcia mat sportowych zgodnie z normami EN 12503-1 Typy 1 do 8 i EN 12503-3 Typ 12. Zasadniczo do nieruchomej, obciążonej stopy spoczywającej na macie przykładany jest stopniowo wzrastający moment obrotowy, a następnie mierzony jest moment obrotowy wymagany do spowodowania początkowego ruchu.

Niniejsza norma ma zastosowanie do określania tarcia powierzchniowego następujących typów mat sportowych:

• Maty sportowe nr 1-8 zgodne z normą EN 12503-1.
• Maty do judo nr 12 zgodne z normą EN 12503-3.

Zamiast określać dopuszczalne wartości tarcia, norma EN 12503-6 określa metodę badań służącą do pomiaru tarcia powierzchni mat sportowych w sposób spójny w różnych laboratoriach. Główne cele tej normy to:

• Ustanowienie znormalizowanej metody pomiaru tarcia górnego.
• Poprawa bezpieczeństwa sportowców poprzez ocenę przyczepności powierzchni maty.
• Aby zapewnić powtarzalne i porównywalne wyniki testów.
• Wspieranie producentów w procesie rozwoju produktów i kontroli jakości.
• Weryfikacja zgodności z wymaganiami bezpieczeństwa serii EN 12503.

Norma EN 12503-7 ma zastosowanie do określania sztywności statycznej mat do judo typu 12, zgodnie z normą EN 12503-3. Określa ona następujące parametry:

• Standaryzowana procedura testowa
• Wymagania dotyczące sprzętu testowego
• Przygotowanie próbki
• Wymagania dotyczące kondycjonowania
• Obliczanie i wyrażanie wyników.
• Wymagania dotyczące raportowania testów

Norma ta nie określa dopuszczalnych granic twardości; są one określone w odpowiedniej normie produktu.

Główne cele normy EN 12503-7 są następujące:

• Zapewnienie powtarzalnej metody pomiaru sztywności statycznej.
• W celu zapewnienia zgodności z normą EN 12503-3.
• Aby zapewnić porównywalne wyniki pomiędzy różnymi laboratoriami.
• Poprawa spójności produktów i kontroli jakości.
• Pomaganie producentom w optymalizacji materacy pod kątem bezpieczeństwa i użyteczności.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą EN 12503.