EN 16165 Oznaczanie odporności na poślizg nawierzchni dla pieszych – Metody oceny

Norma europejska „EN 16165 Oznaczanie odporności na poślizg nawierzchni przeznaczonych dla pieszych – Metody oceny” opisuje metody badań służące do określania odporności na poślizg nawierzchni przeznaczonych dla pieszych. Normę tę można również stosować do pomiarów w miejscach, w których poruszają się ludzie.

W czasach, gdy bezpieczeństwo w miejscu pracy i dostępność dla pieszych są priorytetem, zapobieganie poślizgnięciom i upadkom pozostaje kluczowym wyzwaniem dla architektów, budowniczych i zarządców obiektów. Każdego roku miliony wypadków na całym świecie przypisuje się śliskim nawierzchniom, co prowadzi do obrażeń ciała, odpowiedzialności prawnej i strat ekonomicznych. Właśnie tutaj pojawia się norma EN 16165, która zmienia sposób oceny i zapewniania odporności na poślizg nawierzchni przeznaczonych dla pieszych. Norma ta zapewnia ujednolicone ramy testowania, łącząc różne krajowe metody w spójny system.

Śliskie podłogi są nie tylko niewygodne, ale i niebezpieczne. Zanieczyszczone powierzchnie – czy to wodą, olejem, czy codziennym użytkowaniem – mogą zamienić zwykły spacer w niebezpieczne zdarzenie.

Norma EN 16165 rozwiązuje ten problem, łącząc te podejścia w jedną normę. Norma ta jest zgodna z bardziej kompleksowymi dyrektywami bezpieczeństwa, takimi jak unijne rozporządzenie w sprawie wyrobów budowlanych (CPR). Norma ta ma zastosowanie zarówno do nowych konstrukcji, jak i renowacji, i obejmuje obszary wewnętrzne i zewnętrzne często użytkowane przez pieszych, w tym podłogi, rampy i schody.

Norma EN 16165 zasadniczo określa cztery laboratoryjne metody pomiaru odporności na poślizg w symulowanych warunkach rzeczywistych. Testy te oceniają powierzchnie w warunkach suchych, mokrych, mydlanych lub oleistych, w scenariuszach chodzenia boso lub w obuwiu. Wyniki są wyrażane jako kąty poślizgu lub wartości tarcia, co pozwala na obiektywne porównania. Metody te obejmują:

• Test rampy (Dodatek A, boso): Tester porusza się w górę i w dół po pochylonej rampie pokrytej powierzchnią testową nasmarowaną roztworem mydła. Rejestrowany jest kąt, pod którym występuje poślizg. Warunki testu: Wilgotne, mydlane (np. 1-procentowy roztwór laurylosiarczanu sodu w temperaturze 25 stopni). Typowy przypadek użycia: Mokre obszary, takie jak łazienki, baseny lub miejsca przygotowywania żywności. Pomiary: Kąt poślizgu w stopniach. Większe kąty oznaczają lepszą odporność.
• Test rampy (Załącznik B: Stopa obuta): Podobny do Załącznika A, ale z użyciem standardowej podeszwy buta (np. skórzanej lub gumowej). Warunki testu: Zanieczyszczenia suche, mokre lub oleiste (np. oliwa z oliwek). Typowy przypadek użycia: Chodniki publiczne, korytarze lub posadzki przemysłowe. Pomiary: Kąt poślizgu. Klasy (np. R12 minimum 27 stopni).
• Test tarcia wahadłowego (Załącznik C): Wahadło mechaniczne z gumowym suwakiem mierzy tarcie dynamiczne poprzez wahadłowe poruszanie się po powierzchni. Warunki testu: Suche lub mokre, przenośne do testów na miejscu. Typowy przypadek użycia: Lotniska, szpitale lub miejsca publiczne, gdzie mobilność jest ważna. Pomiary: Wartość testu wahadłowego. Wartości powyżej 36 wskazują na niskie ryzyko poślizgu.
• Test tarcia statycznego (Załącznik D): Mierzy siłę poziomą potrzebną do zainicjowania poślizgu na powierzchni poziomej. Warunki testu: Suche lub brudne. Typowy przypadek użycia: Badania lub kontrola jakości w laboratoriach. Pomiary: Współczynnik tarcia statycznego.

Metody te wykorzystują sprawdzone normy krajowe (na przykład rampa do chodzenia boso jest zgodna z normą DIN 51097, a wahadło z praktykami brytyjskimi), ale wprowadzono pewne ulepszenia w celu zapewnienia spójności. Kluczową innowacją jest dodanie procedur walidacyjnych, które zapewniają dokładność testów i zmniejszają zmienność między laboratoriami.

Efekty uboczne normy EN 16165 są znaczące. Standaryzacja ocen sprzyja innowacjom w zakresie materiałów podłogowych, takich jak płytki samoczyszczące czy powłoki antybakteryjne o sprawdzonej przyczepności. Badania pokazują, że powierzchnie zgodne z normą zmniejszają liczbę incydentów poślizgowych w obszarach wysokiego ryzyka nawet o 50%.

Jednakże testy rampowe wymagają doświadczonych operatorów, a wyniki nie zawsze przekładają się bezpośrednio między metodami (np. stosunek kątów rampowych do wartości testu wahadłowego).

Krótko mówiąc, antypoślizgowość nawierzchni dla pieszych odnosi się do zdolności powierzchni, takiej jak podłoga, chodnik czy rampa, do zapewnienia wystarczającego tarcia lub przyczepności, aby zapobiec poślizgnięciu się i upadkowi, zwłaszcza gdy powierzchnia jest mokra, zaolejona lub w inny sposób zanieczyszczona. Jest to miara odporności nawierzchni na poślizg w różnych warunkach (boso lub w obuwiu), zapewniająca bezpieczeństwo pieszym.

Zgodnie z normą EN 16165 odporność na poślizg ocenia się za pomocą standardowych testów laboratoryjnych, które symulują rzeczywiste sytuacje, takie jak mokre lub mydlane podłogi, z wykorzystaniem takich metod, jak testy rampowe, testy tarcia wahadłowego lub pomiary tarcia statycznego.

Ostatecznie norma EN 16165 to nie tylko norma; to zobowiązanie do projektowania zorientowanego na człowieka. Zapewniając niezawodne narzędzia do pomiaru i redukcji ryzyka poślizgu, toruje drogę do bezpieczniejszych, bardziej dostępnych i wolnych od wypadków przestrzeni. Niezależnie od tego, czy chodzi o specyfikację płytek w holu szpitala, czy o inspekcję hali produkcyjnej, norma ta gwarantuje, że każdy krok ma znaczenie.

Nasza organizacja, działająca od wielu lat i skrupulatnie śledząca globalny rozwój nauki i technologii, zatrudnia zespół doświadczonych specjalistów i dysponuje szeroką infrastrukturą do przeprowadzania badań, pomiarów i analiz w szerokim zakresie dziedzin dla firm ze wszystkich sektorów. W tym kontekście świadczymy również usługi badawcze zgodnie z normą EN 16165 „Oznaczanie odporności na poślizg nawierzchni przeznaczonych dla pieszych – Metody oceny”.