Metoda badania wytrzymałości na odrywanie taśm samoprzylepnych zgodna z normą ASTM D3330/D3330M

Norma „ASTM D3330/D3330M Standardowa metoda badania przyczepności przy odrywaniu taśm samoprzylepnych”, opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM), opisuje poniższe metody badawcze służące do pomiaru przyczepności przy odrywaniu taśm samoprzylepnych.

• Metoda badawcza A: Pozwala zmierzyć przyczepność taśmy jednowarstwowej do standardowego panelu stalowego lub innej interesującej powierzchni po odklejeniu jej pod kątem 180 stopni.
• Metoda badawcza B: Pozwala zmierzyć przyczepność do spodniej strony taśmy jednowarstwowej.
• Metoda badawcza C: Pozwala zmierzyć przyczepność taśmy dwuwarstwowej do standardowego panelu stalowego lub innej interesującej powierzchni.
• Metoda badawcza D: Pozwala zmierzyć przyczepność folii zabezpieczającej do pojedynczej lub podwójnej warstwy kleju taśmy.
• Metoda badawcza E: Pozwala zmierzyć przyczepność taśmy transferowej do standardowego panelu stalowego lub innej interesującej powierzchni.
• Metoda badawcza F: Pozwala zmierzyć przyczepność taśmy jednowarstwowej po odklejeniu jej pod kątem 90 stopni od standardowego panelu stalowego lub innej interesującej powierzchni.

Te metody badawcze pozwalają ocenić równomierność przyczepności określonego rodzaju taśmy samoprzylepnej. Ocenę można przeprowadzić w obrębie rolki taśmy, między rolkami lub między partiami produkcyjnymi.

Zmiany w warstwie podkładowej taśmy, kleju lub obu tych elementach wpływają na reakcję. Dlatego te metody testowe nie mogą być stosowane do określenia konkretnej przyczyny (przyczyn) nierówności.

Te metody testowe mogą nie być odpowiednie do testowania taśm ze stosunkowo sztywnym podłożem, sztywnym podłożem lub podłożem wykazującym dużą rozciągliwość przy niskich siłach. Te cechy powodują dużą zmienność odpowiedzi testowej, co nie jest wiarygodnym wskaźnikiem rzeczywistej natury połączenia klejowego.

Niniejsze metody badawcze mają zastąpić normę EN 1939.

Niniejsza norma określa sposób pomiaru siły klejenia (przyczepności przy odrywaniu) taśm samoprzylepnych po oderwaniu od standardowego panelu testowego lub innego podłoża. Badanie zazwyczaj przeprowadza się pod kątem 180 stopni, co oznacza, że ​​taśma jest naciągana bezpośrednio na siebie. Prędkość badania to zazwyczaj określona, ​​stała prędkość (np. 300 mm/min). Taśmę nakłada się na standardową powierzchnię (np. stal nierdzewną) pod kontrolowanym naciskiem. Taśmy można badać w różnych warunkach środowiskowych (np. w różnych temperaturach i wilgotności).

Niniejsza norma obejmuje sześć odrębnych procedur (Metoda AF) służących ocenie:

• Przyczepność do stali lub innych podłoży
• Odklejanie i przyklejanie od spodu taśmy
• Wpływ czasu, ciepła lub ekspozycji na przyczepność

Każda metoda ma na celu ocenę różnych aspektów skuteczności klejenia w określonych warunkach. Te metody badawcze obejmują:

• Metoda A: Pomiar siły przylegania taśmy jednowarstwowej do standardowego panelu (np. ze stali nierdzewnej). Mierzy siłę przylegania taśmy do płaskiej, twardej powierzchni.
• Metoda B: Pomiar przyczepności taśmy jednowarstwowej do spodniej strony tej samej taśmy. Pomiar przyczepności po nałożeniu taśmy na siebie (od powierzchni do spodu).
• Metoda C: Odklejenie taśmy dwustronnej od standardowego panelu. Ocena jednej strony klejącej taśmy dwustronnej.
• Metoda D: Odklejenie taśmy dwuwarstwowej od spodniej strony innej taśmy. Sprawdzenie drugiej strony klejącej (po nałożeniu na inną powierzchnię, np. spodnią stronę taśmy).
• Metoda E: Taśma transferowa z klejem odklejanym i przyklejanym do standardowego panelu. Stosowana do klejów bez podkładu, zazwyczaj nakładana z podkładem.
• Metoda F: Odrywanie taśmy jednowarstwowej pod niewielkim kątem (np. 90 stopni lub mniejszym). Symuluje rzeczywiste odrywanie taśmy pod niewielkim kątem, np. w aplikacjach etykietowych.

Poniżej przedstawiono typowe warunki testowe (zwykle stosowane we wszystkich metodach):

• Kąt odrywania: Zwykle 180 stopni (z wyjątkiem metody F)
• Prędkość: Zwykle 300 mm/min
• Podłoże: Zwykle polerowana stal nierdzewna, ale może się różnić
• Aplikacja taśmy: Nakładanie za pomocą standardowego wałka przy kontrolowanym nacisku.
• Kondycjonowanie próbki: temperatura 23°C plus/minus 2°C i wilgotność względna 50% plus/minus 5% przez 24 godziny (chyba że podano inaczej)

Firma opakowaniowa testująca taśmę do zaklejania pudełek stosuje metodę A do pomiaru wytrzymałości na odrywanie od tektury lub stali. Firma produkująca sprzęt medyczny stosuje metodę B do oceny, jak dobrze taśma opatrunkowa przylega do siebie po zwinięciu.

Te metody badawcze są wykorzystywane głównie przez producentów i laboratoria kontroli jakości w następujących celach:

• Rozwój produktu
• Porównanie różnych taśm klejących
• Zapewnienie spójności produkcji

Norma ASTM D3330/D3330M jest uważana za wysoce niezawodną i jest szeroko stosowana w wielu gałęziach przemysłu.

Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowe zgodne ze standardem „ASTM D3330/D3330M Standard Test Method for Peeling and Adhesion of Pressure-Sensitive Tapes”.