ISO 536 Papier i tektura - Oznaczanie gramatury

Norma „ISO 536 Papier i tektura – Określanie gramatury” wydana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje metodę określania gramatury papieru i tektury.

Dla celów niniejszej normy gramatura (masa na jednostkę powierzchni) oznacza masę na jednostkę powierzchni kawałka papieru lub tektury oznaczaną określoną metodą badania. Gramatura wyrażana jest w gramach na metr kwadratowy.

Stosując opisane metody określa się powierzchnię i masę próbek oraz oblicza gramaturę. Szczegóły dotyczące czułości metody badania znajdują się w załączniku B do normy.

Sprzęt używany w tych testach obejmuje:

• Urządzenie tnące: Urządzenie umożliwiające powtarzalne i czyste cięcie próbek testowych z tolerancją plus/minus 1,0 procent tej samej powierzchni nominalnej w przypadku większości produktów papierowych i tekturowych. Należy to często sprawdzać poprzez pomiar. Jeżeli osiągnięto powyższą dokładność, do obliczenia gramatury należy przyjąć powierzchnię nominalną. W przypadku niektórych rodzajów papieru i tektury, po określeniu tej powierzchni, może się okazać, że próbek testowych nie da się przyciąć do wartości plus/minus 0 procent powierzchni nominalnej. W takich przypadkach wymiary każdego elementu testowego należy określić z dokładnością do 0,5 mm i obliczyć jego powierzchnię.
• Waga: Powinna być na tyle dokładna, aby umożliwiać pomiar masy badanego elementu z dokładnością do 0,5% rzeczywistej masy w zakresie mas, w którym jest stosowana. Powinna być ona na tyle czuła, aby wykrywać zmiany plus/minus 0,2 procenta masy ważonej, a jeśli waga jest typu z bezpośrednim odczytem, ​​powinna być wyskalowana tak, aby odczyty mogły być wykonywane z taką dokładnością.
• Wagi płytkowe specjalne: Przeznaczone do ważenia próbek o określonych gabarytach i bezpośredniego wyświetlania gramatury. Mogą być stosowane pod warunkiem spełnienia powyższych warunków określania masy oraz gdy powierzchnia każdej próbki w pojedynczym ważeniu nie jest mniejsza niż 500 cm2 i nie większa niż 1.000 cm2. Podczas użytkowania wagę należy chronić przed prądami powietrza.

Dobór jednostek i stron oraz pobieranie próbek należy przeprowadzać zgodnie z normą ISO 186. Jeżeli badania są wykonywane na innym rodzaju próbki, konieczne jest upewnienie się, że pobrane próbki są reprezentatywne dla próbki pobranej pierwotnie. Jeżeli to możliwe, pobiera się co najmniej pięć próbek i wyznacza się obszar wystarczający na co najmniej 20 próbek testowych. Jeżeli ma zostać określona masa w momencie odbioru, należy zminimalizować wpływ atmosfery otoczenia na zawartość wilgoci w próbkach.

Aby określić gramaturę kondycjonowaną i gramaturę „suchą w piecu”, próbki kondycjonuje się zgodnie z normą ISO 18.

Aby określić gramaturę kondycjonowaną, przygotowuje się próbki do badań i waży je w warunkach atmosferycznych, w jakich kondycjonowano próbki. Aby określić gramaturę po kondycjonowaniu i gramaturę po wysuszeniu w piecu, z kondycjonowanych próbek wycina się próbki testowe za pomocą urządzenia tnącego. Jeżeli to możliwe, z co najmniej pięciu próbek wycina się co najmniej 20 fragmentów testowych, pobierając taką samą liczbę fragmentów z każdej próbki. Do określenia ciężaru próbki stosuje się taką samą procedurę, minimalizując wpływ atmosfery otoczenia na zawartość wilgoci w próbkach. Powierzchnia każdego wycinka testowego powinna wynosić, o ile to możliwe, co najmniej 50.000 2 mm200 (najlepiej 250 mm × 100.000 mm), lecz nie więcej niż 2 100 mm2. W razie potrzeby może składać się z kilku mniejszych części. W przypadku gdy dostępna jest ograniczona powierzchnia próbki i nie ma możliwości wykonania próbki testowej z kilku mniejszych kawałków, można zastosować powierzchnię testową o wielkości co najmniej 500 cm2. Wartość tę należy podać jako odchylenie od preferowanego zakresu od 1.000 cm2 do 0,5 cmXNUMX określonego w niniejszej normie. Jeżeli zmiana powierzchni próbek testowych badanego rodzaju papieru lub tektury przekracza granice określone w niniejszym dokumencie przy zawartości wilgoci, przy której oznacza się gramaturę lub jest nieznana, wymiary każdej próbki testowej należy dostosować z dokładnością do XNUMX mm i obliczyć powierzchnię każdej próbki. Każdy element badany jest ważony na wadze, a jego masa lub, w przypadku stosowania specjalnej wagi płytkowej, jego podany gramatura podawana jest z dokładnością do trzech cyfr znaczących. Zaleca się unikanie kontaktu próbki z ciałem badanym gołymi rękami, zwłaszcza podczas manipulowania małymi częściami.

Jeżeli wartość uzyskana z wagi jest masą próbki do badań, gramaturę każdej próbki do badań, w gramach na metr kwadratowy, oblicza się z dokładnością do trzech cyfr znaczących, korzystając ze wzoru podanego tutaj. Jeżeli stosowana jest specjalna waga płytkowa, gramaturę każdej próbki badanej oblicza się w gramach na metr kwadratowy z dokładnością do trzech cyfr znaczących, korzystając z podanego wzoru. Średnią i odchylenie standardowe wyników oblicza się, wyrażając je za pomocą trzech cyfr znaczących.

Większość papieru kupuje się i sprzedaje na podstawie jego masy jednostkowej, dlatego gramatura ma ogromne znaczenie przy ustalaniu ceny zarówno dla konsumenta, jak i producenta. Wartości wielu właściwości fizycznych, takich jak wytrzymałość na pękanie, grubość i objętość, są interpretowane i określane na podstawie gramatury.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „ISO 536 Papier i tektura – Określanie gramatury”.