Norma ASTM F2981 dotycząca metody badawczej służącej do weryfikacji odporności na przepuszczalność powietrza nieporowatych elastycznych materiałów barierowych, opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) , opisuje metodę badawczą służącą do weryfikacji określonej właściwości projektowej materiału.
Niektóre elastyczne materiały barierowe są zaprojektowane tak, aby zapobiegać przepływowi powietrza przez strukturę membrany. Materiały te są uważane za nieporowate. Niniejsza metoda badawcza umożliwia weryfikację tej właściwości poprzez poddanie materiału działaniu określonej objętości powietrza pod ciśnieniem przez określony czas. Niniejsza metoda badawcza nie jest przeznaczona do pomiaru właściwości dyfuzyjnych materiału ani do określania obecności lub zakresu uszkodzeń w postaci mikrootworów, które mogłyby prowadzić do nieszczelności.
To wyzwanie materiałowe przedstawiono w załączniku do normy ISO-11607-1 jako normatywną metodę badawczą mającą na celu wykazanie, że materiał jest nieporowaty i spełnia wymagania dotyczące bariery mikrobiologicznej (załącznik C).
Sprzęt używany w tych testach obejmuje:
Kondycjonowanie próbek zależy od badanego materiału. Jeśli kondycjonowanie przed badaniem jest właściwe, normalne i pożądane, próbki testowe kondycjonuje się zgodnie z normą ASTM E171/E171M Standard Practice for Conditioning and Testing of Flexible Barrier Packaging.
Próbka materiału do badania jest mierzona i cięta na kwadrat o wymiarach około 50 mm x 50 mm. Można użyć próbek o innych wymiarach, jeśli łatwiej je włożyć i umieścić w uchwycie bez ryzyka uszkodzenia, marszczenia lub przeciekania. Przed włożeniem materiału należy upewnić się, że kolumna jest uniesiona w pozycji gotowości. Poluzować koło pod densymetrem i umieścić je między zaciskami siatkowymi. Próbki materiału umieszcza się gładką stroną do góry, w kierunku cylindra, aby zminimalizować ryzyko przecieku wokół zacisku. Następnie dokręca się koło, obracając je w prawo, aż materiał będzie dobrze zamocowany.
Zwalnia się korek, a cylinder przesuwa się w dół, aż do osiągnięcia poziomu oleju w środku. Odczekaj co najmniej 5 sekund, aż cylinder się ustabilizuje. Rejestrowany jest czas rozpoczęcia. Położenie cylindra mierzy się w mm od pozycji A do pozycji B. Odległość ta rejestrowana jest jako odległość początkowa. Urządzenie pozostawia się w tej pozycji na godzinę, a następnie rejestrowany jest czas zakończenia testu.
Położenie cylindra mierzy się w mm od punktu A do punktu B. Rejestruje się końcową odległość testową. Oblicza się i rejestruje różnicę między początkowym a końcowym pomiarem odległości. Jeśli różnica jest mniejsza lub równa 1 mm, materiał uznaje się za nieporowaty. Jeśli wyniki dla materiału zaprojektowanego jako nieporowaty są większe niż 1 mm, sprawdza się nieprawidłowości. Sprawdza się położenie próbki testowej i uchwytu pod kątem nieszczelności wokół próbki. Materiał sprawdza się pod kątem uszkodzeń. Nadmierne marszczenie materiału może spowodować pęknięcia w strukturze.
Wyniki zapisywane są jako zaliczone/niezaliczone, a odstępstwa od określonej procedury są wyszczególniane.
Czułość tej metody badawczej opiera się na międzylaboratoryjnym badaniu standardowej metody badawczej, mającym na celu sprawdzenie odporności nieporowatego, elastycznego materiału barierowego na przepływ powietrza. W badaniu uczestniczyło dziesięć laboratoriów. Przebadano po dwie próbki z każdego z trzech wymienionych poniżej materiałów. Materiały 1 i 2 zaprojektowano jako nieporowate. Materiał 3 zaprojektowano jako porowaty. Wszystkie próbki zostały prawidłowo zidentyfikowane jako porowate lub nieporowate na podstawie wyników każdego testu. Wyniki zawarto w tabeli zawartej w normie.
Nie wydano oświadczenia na temat stronniczości, ponieważ w czasie badania nie istniał żaden odnośnik pozwalający określić stronniczość dla tej metody badawczej.
Weryfikacja oporu powietrza nieporowatego, elastycznego materiału barierowego zazwyczaj polega na sprawdzeniu, jak skutecznie materiał blokuje przepływ powietrza lub gazów. W kontekście technicznym lub przemysłowym, na przykład w przypadku opakowań, materiałów medycznych lub sprzętu ochronnego, do weryfikacji tego oporu zazwyczaj stosuje się następujące kroki:
Metoda badawcza opisana w skrócie w niniejszej normie wykorzystuje metodę różnicy ciśnień w celu określenia, czy powietrze może przenikać przez nieporowaty, elastyczny materiał barierowy. Metoda ta jest przeznaczona do materiałów nieporowatych, co oznacza, że nie posiadają one otworów ani porów. Metoda ta określa rezystancję materiału przy określonych różnicach ciśnień. Metoda ta nie jest przeznaczona do materiałów porowatych ani oddychających.
Sprawdzenie odporności na przenikanie powietrza w nieporowatych materiałach elastycznych ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa produktu, zgodności z przepisami, niezawodności działania i kontroli jakości w wielu branżach.
Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „ASTM F2981 Standard Test Method for Verifying the Air Resistance of Non-Porous Flexible Barrier Material”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
