EN 13832 Obuwie zapewniające ochronę przed substancjami chemicznymi

Europejska norma „EN 13832 Obuwie chroniące przed substancjami chemicznymi” składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „EN 13832-1 Część 1: Terminologia i metody badań” opisuje metody badań służące do określania odporności obuwia na niektóre substancje chemiczne, takie jak zachlapanie, degradacja i przenikanie.
• Na potrzeby niniejszej normy stosuje się następujące definicje, oprócz terminów i definicji opisanych w normach EN ISO 20344 i EN 16523-1:
  • Degradacja to szkodliwa zmiana jednej lub kilku właściwości materiału obuwia spowodowana kontaktem z substancją chemiczną. Zmiany te mogą obejmować: łuszczenie, pęcznienie, rozpad, kruchość, przebarwienia, zmianę wymiarów, wyglądu, twardnienie i zmiękczenie.
  • Permeacja to proces, w którym substancja chemiczna przenika przez materiał obuwia na poziomie molekularnym. Permeacja obejmuje:
    • Absorpcja cząsteczek substancji chemicznej na powierzchni styku (zewnętrznej) materiału
    • Dyfuzja wchłoniętych cząsteczek do materiału
    • Desorpcja cząsteczek z przeciwległej (wewnętrznej) powierzchni materiału
  • Rozpryskiwanie jest to kontakt z substancją chemiczną rozlaną na but.
  • Substancja badawcza to substancja chemiczna służąca do oceny zachowania buta lub materiału, z którego jest wykonany, po określonej ekspozycji w warunkach laboratoryjnych. Substancja chemiczna może powodować niekorzystne skutki w organizmie człowieka poprzez kontakt ze skórą.

Minimalna liczba próbek do badań w celu sprawdzenia zgodności z wymaganiami normy EN ISO 20344, tj. poszczególnych elementów obuwia, podana jest w tabeli. Minimalna liczba próbek do badań pobranych z każdej próbki podana jest w tabeli. O ile nie określono inaczej, próbki do badań należy pobierać z całego obuwia, o ile jest to możliwe. Jeżeli nie jest możliwe uzyskanie wystarczająco dużej próbki do badań z buta, można zamiast tego użyć próbki materiału, z którego wykonany jest element, co należy zaznaczyć w raporcie z badań.

O ile w metodzie badania nie określono inaczej, wszystkie próbki do badań należy kondycjonować w standardowej atmosferze o temperaturze 23°C plus/minus 2°C i wilgotności względnej 50% plus/minus 5% przez co najmniej 24 godziny przed badaniem. Maksymalny czas między wyjęciem z atmosfery kondycjonującej a rozpoczęciem badania nie może przekroczyć 10 minut. Dla każdego wymaganego pomiaru wykonanego zgodnie z niniejszą normą należy oszacować odpowiednią niepewność pomiaru. Należy zastosować jedno z następujących podejść:

• Metoda statystyczna (na przykład podana w normie ISO 5725-2)
• Metoda matematyczna (na przykład podana w normie ISO/IEC 98-3)
• Niepewność i ocena zgodności (na przykład podana w normie ISO/IEC 98-4)
• JCGM 100 Ocena danych pomiarowych – Przewodnik po wyrażaniu niepewności pomiaru

Na potrzeby niniejszej normy stosuje się następujące definicje, oprócz terminów i definicji wyjaśnionych w normach EN 13832-1 i EN ISO 20345:

• Obuwie typu U do ograniczonego kontaktu z chemikaliami: Są to buty zaprojektowane i wyprodukowane tak, aby zapobiegać rozpryskiwaniu się chemikaliów na cholewkę. Kontakt z cholewką może być sporadyczny, nieprzekraczający jednej godziny.
• Obuwie do ograniczonego kontaktu z substancjami chemicznymi (typ amerykański): Obuwie zaprojektowane i wyprodukowane w celu zapobiegania rozpryskiwaniu się substancji chemicznych na cholewkę i kontaktowi z podeszwą zewnętrzną. Kontakt cholewki z podeszwą zewnętrzną może być ciągły lub przerywany, nieprzekraczający jednej godziny.
• Obuwie do długotrwałego kontaktu z substancjami chemicznymi: Są to buty zaprojektowane i wyprodukowane w celu ochrony użytkownika przed kontaktem z substancjami chemicznymi. Kontakt może być ciągły lub przerywany. Długotrwały kontakt oznacza ciągły kontakt trwający ponad godzinę.

Obuwie mające ograniczony kontakt z substancjami chemicznymi klasyfikuje się według tabeli podanej w normie:

• Klasa I: Obuwie wykonane ze skóry i innych materiałów, z wyłączeniem obuwia gumowego i polimerowego.
• Klasa II: Obuwie gumowe (tj. całkowicie wulkanizowane) i polimerowe (tj. całkowicie formowane).

Niniejsza norma nie ma zastosowania do butów ze skórzanymi podeszwami. Ma jednak zastosowanie do butów hybrydowych.

Obuwie przeznaczone do ograniczonego kontaktu z substancjami chemicznymi musi spełniać wymagania określone w tabeli zatytułowanej „Podstawowe wymagania dotyczące obuwia przeznaczonego do ograniczonego kontaktu z substancjami chemicznymi”. Obuwie przeznaczone do ograniczonego kontaktu z substancjami chemicznymi może lub nie mieć noska.

• Norma „EN 13832-3 Część 3: Wymagania dotyczące długotrwałego kontaktu z substancjami chemicznymi” określa wymagania dotyczące obuwia przeznaczonego do ochrony użytkownika przed długotrwałym, ciągłym kontaktem (powyżej 1 godziny) z określonymi substancjami chemicznymi. Norma ta omawia degradację i przenikanie substancji chemicznych. Pozostałe wymagania odnoszą się odpowiednio do norm EN ISO 20345, EN ISO 20346 lub EN ISO 20347.

Na potrzeby niniejszej normy stosuje się terminy i definicje wyjaśnione w normach EN 13832-1 i EN ISO 20345, a także poniższą definicję: Obuwie przeznaczone do długotrwałego kontaktu z substancjami chemicznymi oznacza obuwie zaprojektowane w celu ochrony użytkownika przed ciągłym lub przerywanym kontaktem z substancjami chemicznymi przez okres dłuższy niż jedną godzinę.

Obuwie mające długotrwały kontakt z substancjami chemicznymi należy klasyfikować zgodnie z tabelą zatytułowaną „Klasyfikacja obuwia”.

• Klasa II: Obuwie całkowicie gumowe (tj. w pełni wulkanizowane) i całkowicie polimerowe (tj. w pełni formowane)

Obuwie przeznaczone do długotrwałego kontaktu z substancjami chemicznymi musi spełniać wymagania określone w tabeli zatytułowanej „Podstawowe wymagania dotyczące obuwia przeznaczonego do długotrwałego kontaktu z substancjami chemicznymi”. Obuwie przeznaczone do długotrwałego kontaktu z substancjami chemicznymi może lub nie mieć noska.

Normy EN 13832 uznaje się za konieczne z następujących powodów:

• Ochrona przed zagrożeniami chemicznymi: Pracownicy laboratoriów, zakładów farmaceutycznych, rolnictwa, firm sprzątających i przemysłu chemicznego są narażeni na działanie kwasów, rozpuszczalników i innych substancji żrących lub toksycznych. Normy te chronią stopy, zapewniając odporność obuwia na przenikanie substancji chemicznych i degradację.
• Bezpieczeństwo i higiena pracy: Bezpośredni kontakt z substancjami chemicznymi może powodować oparzenia, uszkodzenia skóry lub zatrucia ogólnoustrojowe. Obuwie spełniające te normy pomaga zapobiegać takim zdarzeniom, zmniejszając ryzyko zdrowotne i ryzyko chorób zawodowych.
• Zgodność z przepisami prawa: Pracodawcy muszą przestrzegać Dyrektywy (UE) 2016/425 w sprawie środków ochrony indywidualnej oraz podobnych dyrektyw. Noszenie obuwia zgodnego z tą normą pomaga w wypełnieniu tych obowiązków prawnych.
• Klasyfikacja wydajności: Normy te stanowią podstawę podziału obuwia na trzy grupy:
  • EN 13832-1: Podstawowa odporność na degradację chemiczną
  • EN 13832-2: Obuwie o ograniczonej odporności na niektóre substancje chemiczne
  • EN 13832-3: Wysoka odporność na działanie niektórych substancji chemicznych, testowana w trudniejszych warunkach
• Stała jakość i badania: Norma ta obejmuje standardowe metody badań (np. dotyczące przenikania i degradacji substancji chemicznych), które zapewniają niezawodną i powtarzalną jakość.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą EN 13832 dotyczącą obuwia ochronnego przed chemikaliami.