EN 17353 Odzież ochronna - Sprzęt o zwiększonej widoczności do sytuacji średniego ryzyka - Metody badań i wymagania

Europejska norma „EN 17353 Odzież ochronna – Sprzęt o zwiększonej widoczności przeznaczony do stosowania w sytuacjach średniego ryzyka – Metody badań i wymagania” opisuje wymagania dotyczące sprzętu o zwiększonej widoczności w formie odzieży lub urządzeń, które mogą wizualnie sygnalizować obecność użytkownika.

Sprzęt o zwiększonej widoczności ma zapewnić użytkownikowi widoczność w sytuacjach średniego ryzyka w każdych warunkach oświetlenia dziennego lub w ciemności przy oświetleniu reflektorami pojazdów lub reflektorami.

Niniejsza norma dotyczy wymagań dotyczących barwy i odblaskowości, a także minimalnych powierzchni i rozmieszczenia materiałów w sprzęcie ochronnym. Poniższe zagadnienia wykraczają jednak poza zakres niniejszej normy:

• Sprzęt o wysokiej widoczności w sytuacjach wysokiego ryzyka objęty normą „ISO 20471 Odzież o wysokiej widoczności – Metody badań i wymagania” (więcej informacji na temat sytuacji ryzyka znajduje się w załączniku do normy (Załącznik A))
• Sprzęt zapewniający widoczność specjalnie zaprojektowany do ochrony głowy, rąk i stóp (np. kaski, rękawice i buty)
• Sprzęt integrujący oświetlenie aktywne (np. diody LED)
• Widoczność w sytuacjach niskiego ryzyka.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Materiał o łączonych właściwościach to materiał zaprojektowany tak, aby wykazywał zarówno właściwości fluorescencyjne, jak i odblaskowe. Materiał fluorescencyjny w normie EN ISO 20471 definiuje się jako materiał tła.
• Sprzęt o zwiększonej widoczności to odzież lub sprzęt zaprojektowany tak, aby zapewniać widoczność w ciągu dnia, w ciemności i o zmierzchu.
• Rodzinę urządzeń tworzy się poprzez grupę urządzeń wykonanych z tych samych surowców i przy wykorzystaniu tego samego procesu produkcyjnego, który stanowi podstawę danego modelu.
• Urządzenie elastyczne to takie, które można zginać.
• Materiał fluorescencyjny to materiał emitujący promieniowanie elektromagnetyczne o dłuższych falach widzialnych niż fale pochłaniane. Termin ten odnosi się do warunków dziennych. Materiał fluorescencyjny w normie EN ISO 20471 definiuje się jako materiał tła.
• Materiał niefluorescencyjny to materiał, który nie ma być bardzo widoczny.
• Powierzchnia optycznie czynna to część materiału odblaskowego, która nie utraciła żadnych swoich pierwotnych właściwości fotometrycznych po przekształceniu w urządzenie. Obejmuje to między innymi straty spowodowane liniami łączenia, otworami i drukowaniem.
• Materiał wrażliwy na orientację to taki, którego współczynniki odbicia światła różnią się o ponad 0 procent przy pomiarze przy dwóch kątach obrotu, 90 stopni i 15 stopni.
• Element odblaskowy to część materiału odblaskowego (pasek, taśma lub jakikolwiek inny kształt spełniający kryteria projektowe niniejszego dokumentu).
• Materiał odblaskowy to materiał, który jest odblaskowy, ale nie jest przeznaczony do spełniania wymagań niniejszego dokumentu dotyczących materiałów fluorescencyjnych.
• Urządzenie sztywne to takie, którego nie można zginać.
• Materiał o dyskretnych właściwościach użytkowych to taki, który ma wykazywać albo właściwości fluorescencyjne, albo odblaskowe, lecz nie obie te cechy naraz.

Sprzęt poprawiający widoczność dzieli się na trzy typy, w zależności od przewidywanych warunków użytkowania:

• Typ A to sprzęt noszony przez użytkowników, u których ryzyko bycia widocznym występuje wyłącznie w warunkach światła dziennego. W tym sprzęcie jako element poprawiający widoczność zastosowano wyłącznie materiały fluorescencyjne.
• Typ B to sprzęt noszony przez użytkowników, u których ryzyko pozostania niezauważonym występuje jedynie w warunkach ciemności. W tym sprzęcie zastosowano wyłącznie materiały odblaskowe, które poprawiają widoczność. Typ B dzieli się na trzy poziomy (klasyfikacja zależy od całkowitej powierzchni noszonego urządzenia lub umiejscowienia go na tułowiu i kończynach użytkownika):
  • Do typu B1 zalicza się wyłącznie urządzenia odblaskowe wolnowiszące. Urządzenia te służą do rozpoznawania gestów.
  • Typ B2 obejmuje urządzenia odblaskowe lub materiały odblaskowe umieszczone tymczasowo lub na stałe wyłącznie na kończynach. Produkty te są przeznaczone do rozpoznawania gestów. Materiał odblaskowy powinien być co najmniej umieszczony na kończynach w formie oddzielnego, zdejmowanego elementu lub wkomponowany w konstrukcję ubioru jako stały element odblaskowy.
  • Typ B3 obejmuje materiał odblaskowy umieszczony na tułowiu lub tułowiu i kończynach. Produkty te są przeznaczone do rozpoznawania kształtów lub kształtów i ruchu. Typ B3 nie może stanowić kombinacji trwale przymocowanego materiału odblaskowego i zdejmowanych urządzeń odblaskowych. W skład odzieży mogą wchodzić dodatkowe materiały odblaskowe lub materiały o łączonych właściwościach.
• Typ AB to sprzęt noszony przez użytkowników, którzy mogą nie zostać zauważeni w warunkach światła dziennego, o zmierzchu lub w ciemności. W sprzęcie tym zastosowano materiały fluorescencyjne i odblaskowe lub materiały o łączonych właściwościach jako elementy poprawiające widoczność.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „EN 17353 Odzież ochronna - Sprzęt o zwiększonej widoczności przeznaczony do pracy w sytuacjach średniego ryzyka - Metody badań i wymagania”.