ISO 11612 Odzież zapewniająca ochronę przed ciepłem i płomieniem – minimalne wymagania dotyczące wydajności

Norma „ISO 11612 Odzież ochronna – Odzież zapewniająca ochronę przed czynnikami gorącymi i płomieniami – Minimalne wymagania eksploatacyjne” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje wymagania eksploatacyjne dla odzieży ochronnej wykonanej z elastycznych materiałów, przeznaczonej do ochrony ciała użytkownika, z wyłączeniem dłoni, przed czynnikami gorącymi i płomieniami.

Aby chronić głowę i stopy użytkownika, jedynymi elementami odzieży ochronnej objętymi tą normą są getry, kaptury i nakładki na buty. Jednakże wymagania dotyczące wizjerów i respiratorów nie są określone dla kapturów.

Te międzynarodowe wymagania dotyczące wydajności dotyczą odzieży ochronnej, która może być noszona w szerokim zakresie zastosowań końcowych, w których wymagana jest odzież o ograniczonym rozprzestrzenianiu płomienia, a użytkownik może być narażony na promieniowanie cieplne, ciepło konwekcyjne lub kontaktowe albo rozpryski stopionego metalu.

Celem niniejszej normy jest określenie minimalnych wymagań dotyczących odzieży chroniącej przed płomieniami i wysoką temperaturą, która może być noszona w szerokim zakresie zastosowań. Opublikowano również inne normy dotyczące odzieży chroniącej przed płomieniami i wysoką temperaturą, ale dotyczą one przede wszystkim określonych produktów lub zastosowań końcowych.

W przypadku większości zagrożeń określonych w normie ISO 11612 rozróżnia się trzy poziomy ochrony:

• Poziom 1, aby wskazać narażenie na niskie ryzyko
• Poziom 2 oznacza średnie narażenie na ryzyko
• Poziom 3, aby wskazać narażenie na wysokie ryzyko

Aby zapewnić ochronę przed nadmiernym narażeniem na promieniowanie cieplne, należy uwzględnić czwarty poziom ochrony: materiały o wysokiej wytrzymałości, takie jak materiały aluminiowane i podobne. Poziom ochrony osobistej, jaki należy zapewnić, zależy od wyników oceny ryzyka, a niektóre komentarze dotyczące oceny ryzyka zawarto w załączniku do niniejszej normy (Załącznik D).

Aby zapewnić pełną ochronę przed działaniem ciepła i płomieni, konieczne może być zabezpieczenie głowy, twarzy, dłoni i stóp odpowiednim sprzętem ochrony osobistej, a w niektórych przypadkach może być również konieczne zastosowanie odpowiedniej ochrony dróg oddechowych.

W skrócie, norma ISO 11612 określa wymagania dotyczące skuteczności odzieży ochronnej wykonanej z elastycznych materiałów, przeznaczonej do ochrony ciała użytkownika (z wyłączeniem dłoni) przed ciepłem i płomieniem. Norma ta jest szeroko stosowana w takich branżach jak spawalnictwo, odlewnictwo, obróbka metali, petrochemia i innych środowiskach, w których pracownicy są narażeni na ryzyko związane z ciepłem promieniującym, konwekcyjnym lub kontaktowym, a także rozpryskami stopionego metalu.

Norma ISO 11612 obejmuje również specjalistyczny sprzęt ochronny głowy i stóp, taki jak getry, kaptury i ochraniacze na buty, ale nie obejmuje wymagań dotyczących wizjerów ani respiratorów. Norma ta ma zastosowanie do szerokiego zakresu zastosowań końcowych, w których wymagane jest ograniczone rozprzestrzenianie się płomienia, a pracownicy mogą być narażeni na promieniowanie cieplne, ciepło konwekcyjne, ciepło kontaktowe lub rozpryski stopionego metalu.

Ogólne wymagania dotyczące projektowania i działania przedstawione w niniejszej normie przedstawiają się następująco:

• Wymagania projektowe: Ubrania muszą zapewniać odpowiednie dopasowanie i układać się, z co najmniej 20-centymetrową zakładką między kurtką a spodniami w pozycji stojącej. Zapięcia wymagają patek ochronnych, a elementy takie jak kołnierze czy rozcięcia boczne mają ograniczenia, aby zminimalizować przenikanie ciepła.
• Wydajność materiału: Materiały muszą być odporne na temperaturę 180 stopni (opcjonalnie można je testować w temperaturze 260 stopni) i muszą wykazywać ograniczone rozprzestrzenianie się płomienia, wytrzymałość na rozciąganie, wytrzymałość na rozdarcie i wytrzymałość szwów.
• Etykietowanie i oznakowanie: Odzież musi być wyraźnie oznakowana znakiem CE potwierdzającym zgodność z normami oraz zawierać informacje o funkcjach ochronnych.

Norma ISO 11612 określa różne metody badań służące do oceny właściwości ochronnych odzieży. Aby spełnić wymagania tej normy, odzież musi spełniać minimalne poziomy skuteczności w teście ograniczonego rozprzestrzeniania się płomienia oraz co najmniej jeden z pozostałych wskaźników.

Metody badań opisane w tej normie to:

• A. Ograniczone rozprzestrzenianie się płomienia: Ta metoda badawcza ocenia odporność tkaniny na rozprzestrzenianie się płomienia. Płomień przykłada się do materiału, albo na powierzchni (A1), albo na krawędzi (A2), na 10 sekund. Materiał przechodzi test, jeśli nie pali się, nie tworzą się dziury i nie ma śladu palącego się ani stopionego materiału. Czas trwania płomienia i żarzenia nie powinien przekraczać średnio 2 sekund.
  • Zapłon powierzchniowy A1
  • Zapłon krawędziowy A2
• B. Odporność na ciepło konwekcyjne: Ta metoda badawcza mierzy czas potrzebny do wzrostu temperatury o 24 stopnie po przeciwnej stronie tkaniny wystawionej na działanie płomienia, za pomocą kalorymetru. Klasyfikacja jest następująca:
  • B1: od 4 do maksymalnie 10 sekund
  • B2: od 10 do maksymalnie 20 sekund
  • B3: Co najmniej 20 sekund
• C. Odporność na promieniowanie cieplne: W tej metodzie badawczej tkanina jest wystawiana na działanie promieniowania cieplnego (20 kW/m²), a czas potrzebny do osiągnięcia wzrostu temperatury o 24 stopnie mierzy się za pomocą kalorymetru. Klasyfikacja jest następująca:
  • C1: od 7 do maksymalnie 10 sekund
  • C2: od 20 do maksymalnie 50 sekund
  • C3: od 50 do maksymalnie 95 sekund
  • C4: Co najmniej 95 sekund
• C. Rozprysk stopionego aluminium: W tej metodzie badawczej określona ilość stopionego aluminium jest wylewana na tkaninę z membraną imitującą ludzką skórę umieszczoną pod spodem. Membrana nie może wykazywać żadnych uszkodzeń ani deformacji. Klasyfikacja jest następująca:
  • D1: od 100 g do maksymalnie 200 g
  • D2: od 200 g do maksymalnie 350 g
  • D3: Co najmniej 350 g
• E. Rozprysk stopionego żelaza: W tej metodzie badawczej, podobnej do testu stopionego aluminium, pewna ilość stopionego żelaza jest wylewana na tkaninę, a pod nią umieszczana jest folia PVC imitująca skórę. Folia musi pozostać nieuszkodzona. Klasyfikacja jest następująca:
  • E1: od 60 g do maksymalnie 120 g
  • E2: od 120 g do maksymalnie 200 g
  • E3: Co najmniej 200 g
• F. Odporność na ciepło kontaktowe: W tej metodzie badawczej tkanina jest wystawiana na działanie źródła ciepła o temperaturze 250 stopni Celsjusza, a następnie mierzony jest czas potrzebny do osiągnięcia wzrostu temperatury po przeciwnej stronie. Klasyfikacja przedstawia się następująco:
  • F1: od 5 do maksymalnie 10 sekund
  • F2: od 10 do maksymalnie 15 sekund
  • F3: Co najmniej 15 sekund

Norma ISO 11612 ma kluczowe znaczenie w branżach, w których pracownicy są narażeni na zagrożenia termiczne, w tym:

• Spawanie: Zapewnia ochronę przed iskrami i ciepłem powstającym podczas spawania.
• Przemysł odlewniczy: chroni pracowników zatrudnionych przy produkcji żelaza, stali lub aluminium przed odpryskami stopionego metalu.
• Ropa naftowa i gaz: Zapewniają ochronę przed pożarami błyskawicznymi i działaniem ciepła.
• Ciężki przemysł i konserwacja: zapewnia bezpieczeństwo w środowiskach o wysokim ryzyku występowania wysokiej temperatury lub płomieni.
• Rafinerie: Zapewniają ochronę przed potencjalnymi zagrożeniami pożarowymi.

Zgodność z normą ISO 11612 gwarantuje, że odzież ochronna stanowi niezawodną barierę przed zagrożeniami związanymi z wysoką temperaturą i płomieniem, zmniejszając ryzyko poważnych obrażeń lub śmierci. Materiały trudnopalne gasną samoczynnie po usunięciu źródła zapłonu, co czyni je niezbędnymi w środowiskach wysokiego ryzyka. Pracodawcy powinni wybierać certyfikowaną odzież oraz dbać o jej prawidłowe użytkowanie i konserwację, aby zapewnić maksymalne bezpieczeństwo.

Norma ISO 11612 stanowi kluczowe ramy dla zapewnienia bezpieczeństwa pracowników w środowiskach narażonych na działanie wysokich temperatur i płomieni. Poprzez ustanowienie rygorystycznych wymagań dotyczących testów i wydajności, gwarantuje ona, że ​​odzież ochronna jest odporna na różnorodne zagrożenia termiczne, zachowując jednocześnie funkcjonalność i komfort. Zrozumienie tej normy, jej metod testowania i zastosowań pomaga pracodawcom i pracownikom dobrać odpowiedni sprzęt ochrony indywidualnej i stworzyć bezpieczniejsze miejsca pracy w branżach wysokiego ryzyka.

Nasza organizacja, działająca od wielu lat i skrupulatnie śledząca globalny rozwój nauki i technologii, zatrudnia zespół doświadczonych specjalistów i dysponuje szeroką infrastrukturą do przeprowadzania testów, pomiarów i analiz w szerokim zakresie dziedzin dla firm ze wszystkich sektorów. W tym kontekście świadczymy również usługi testowania zgodnie z normą ISO 11612 „Odzież ochronna – Odzież zapewniająca ochronę przed gorącem i płomieniem – Minimalne wymagania eksploatacyjne”.