
Norma „EN 388 Rękawice chroniące przed zagrożeniami mechanicznymi”, będąca normą europejską, wyjaśnia wymagania, metody badań i wymagania dotyczące znakowania rękawic ochronnych przed zagrożeniami mechanicznymi, takimi jak ścieranie, przecięcie nożem, rozdarcie, przekłucie i ewentualne uderzenie.

Niniejsza norma ma być stosowana w połączeniu z normą „EN 420 Rękawice ochronne – Wymagania ogólne i metody badań”. Metody badań opracowane w tej normie można również zastosować do ochraniaczy ramion.
Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:
Rękawiczki wykonane z kilku warstw dotyczą:
- Ochraniacz ramion oznacza osłonę ochronną odrębną od rękawiczek lub odzieży, która zapewnia ochronę przed co najmniej jednym z zagrożeń mechanicznych, takich jak ścieranie, przecięcie ostrzem, rozdarcie i przekłucie.
Według tej normy rękawice ochronne muszą najpierw spełniać wszystkie obowiązujące wymagania normy EN 420. Do celów klasyfikacji wszystkie próbki należy pobrać z dłoni różnych rękawiczek. W przypadku ochraniaczy ramion należy pobrać próbki z obszaru, w którym wymagana jest ochrona. Rękawica chroniąca przed zagrożeniami mechanicznymi musi posiadać poziom skuteczności 1 lub wyższy w przypadku co najmniej jednej właściwości (ścieranie, przecięcie ostrzem, rozdarcie i przebicie) lub co najmniej poziom A testu odporności na przecięcie opisanego w normie EN ISO 13997.
Nie ma korelacji pomiędzy poziomami wydajności uzyskanymi w badaniu odporności na przecięcie nożem i metodami badania odporności na przecięcie.
Testowany jest każdy obszar, w którym wymagana jest ochrona przed uderzeniami. Ze względu na wielkość próbek do badań nie można badać ochrony przed uderzeniami palców. Rękawice chroniące przed zagrożeniami mechanicznymi można zaprojektować i wyprodukować tak, aby zapewniały określone tłumienie uderzeń (np. ochrona kostek, grzbietu dłoni, dłoni przed uderzeniami). W tym przypadku, gdy badania są przeprowadzane zgodnie z próbą udarności, wyniki muszą odpowiadać poziomowi 13594 tabeli w normie EN 1.
Próbki i wszystkie inne materiały testowe muszą być kondycjonowane w temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i 50 procent plus/minus 5 procent wilgotności względnej. Okres kondycjonowania wynosi co najmniej 24 godziny. Testy należy najlepiej przeprowadzać w środowisku określonym powyżej.
Jeżeli badanie jest wykonywane w innym środowisku, a czas trwania badania nie przekracza 15 minut, badanie należy rozpocząć w ciągu 5 minut od wyjęcia z kondycjonowania. Jeżeli określone aplikacje wymagają testów w innym środowisku, obowiązkiem producenta lub jego upoważnionego przedstawiciela jest zorganizowanie przeprowadzenia dodatkowych testów i przedstawienie wyników w informacji dostarczonej przez producenta wraz z pełnym opisem środowiska testowego.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „EN 388 Rękawice ochronne przed zagrożeniami mechanicznymi”, z przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym.
