ISO 16900-2 Sprzęt ochrony układu oddechowego - Metody badań i sprzęt badawczy - Część 2: Określanie oporu oddechowego

Norma ISO 16900-2 „Sprzęt ochrony układu oddechowego – Metody badań i wyposażenie badawcze – Część 2: Określanie oporu oddechowego” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje metody badania oporu oddechowego dla:

• Sprzęt ochrony układu oddechowego
• Filtry do sprzętu ochrony dróg oddechowych
• Interfejsy oddechowe

Dla celów niniejszej normy, oprócz terminów i definicji podanych w normie „ISO 16972 Sprzęt ochrony układu oddechowego – Słownik i symbole graficzne”, stosuje się następujące definicje:

• Statyczny opór oddechowy to opór gazu oddechowego, gdy przepływa on przez urządzenie przy stałym przepływie. urządzenie ochrony dróg oddechowych odnosi się do różnicy ciśnień spowodowanej przez.
• Dynamiczny opór oddechowy odnosi się do różnicy ciśnień wytworzonej przez urządzenie ochrony układu oddechowego, gdy gaz oddechowy jest przemieszczany przez respirator, dostosowanej do konkretnej wentylacji minutowej, obejmującej częstotliwość oddechów, kształt fali i objętość oddechową.

Aby zastosować tę normę, w normie wydajnościowej muszą być określone co najmniej następujące parametry:

• Liczba próbek
• Wsparcie w zakresie wyboru i typów, takich jak kształt głowy i ciała urządzenia ochrony dróg oddechowych
• Sytuacja, w której będą testowane interfejsy oddechowe lub urządzenia ochrony układu oddechowego
• Jakiekolwiek wcześniejsze kondycjonowanie lub testowanie
• Przepływ (metoda statycznego badania)
• Metoda testowania szybkości przepływu (wentylacja minutowa) obejmująca częstotliwość oddechów, objętość oddechową i przebieg fali (dynamiczny)
• Jakiekolwiek odstępstwo od metod

Jeżeli nie wskazano inaczej, wartości podane w niniejszej normie są wartościami nominalnymi. Wartości nieokreślone jako maksymalne lub minimalne, z wyjątkiem limitów temperatury, podlegają tolerancji plus/minus 5 procent. Jeżeli nie podano inaczej, warunki otoczenia podczas przeprowadzania testów powinny wynosić od 16 do 32 stopni, a wilgotność względna powinna wynosić 50 procent plus/minus 30 procent. Podane limity temperatury są dokładne z dokładnością plus/minus 1 stopnia.

Dla każdego wymaganego pomiaru przeprowadzonego zgodnie z niniejszą normą oceniana jest odpowiadająca mu ocena niepewności pomiaru. Tę ocenę niepewności podaje się przy raportowaniu wyników badań, aby umożliwić użytkownikowi raportu z badań ocenę wiarygodności wyniku zgodnie z załącznikiem do niniejszej normy (załącznik A).

Wszystkie wartości prędkości przepływu należy skorygować do 1 013 hPa i 20 stopni. Niepewność pomiaru obliczana jest zgodnie z wytycznymi Wspólnego Komitetu Metrologii 100.

W przypadku stosowania „Metody 1: Statyczny opór oddychania dla filtrów i interfejsów oddechowych” filtr lub interfejsy oddechowe montowane są na podporze, a powietrze jest zasysane przez urządzenie ze stałą szybkością przepływu. Przyjętą konwencją raportowania oporu oddechowego jest to, że jeśli ciśnienie względem atmosfery w obrębie interfejsu oddechowego lub za filtrem jest ujemne podczas badania oporu wdychania, przed wynikiem dodaje się „-”. Jeżeli względne ciśnienie w interfejsie oddechowym jest dodatnie, przed wynikiem dodaje się „+”. Spadek ciśnienia na filtrze jest podawany bez żadnego prefiksu.

Główny sprzęt stosowany w tej metodzie obejmuje:

• Manometr skalibrowany w zakresie zgodnym ze standardem wydajności.
• Przepływomierze skalibrowane w odpowiednim zakresie objętościowego natężenia przepływu i korygowane pod kątem temperatury otoczenia i ciśnienia atmosferycznego otoczenia podczas użytkowania.
• Urządzenia do pomiaru temperatury otoczenia i ciśnienia atmosferycznego otoczenia.
• Regulowana dmuchawa/źródło sprężonego powietrza lub urządzenie ssące o zmiennym ciśnieniu.
• Podparcie urządzenia (np. uchwyt filtra lub powiązany model głowy urządzenia ochrony układu oddechowego).

Uchwyt filtra może zostać dostarczony przez firmę produkującą sprzęt ochrony układu oddechowego. Ważne jest, aby podparcie urządzenia nie powodowało zmniejszenia efektywnego pola roboczego filtra lub urządzenia ochrony układu oddechowego.

Procedura dotycząca filtrów do urządzeń ochrony układu oddechowego jest następująca:

• Powietrze jest zasysane przez filtr i układ uchwytu filtra. Mierzy się spadek ciśnienia pomiędzy medium a portem ciśnieniowym, który jest zainstalowany w odpowiednim punkcie pomiędzy uchwytem filtra a przyłączem do urządzenia ssącego.
• Należy upewnić się, że filtr jest w stanie zgodnym z normą wydajności.
• Filtr montuje się w sposób zapobiegający wyciekom, tak jak pokazano na rysunku załączonym do normy. Prawidłowy przepływ powietrza odbywa się przez układ uchwytu filtra, zgodnie ze specyfikacją podaną w normie wydajności. Mierzy się i rejestruje spadek ciśnienia.
• Filtr zostaje wyjęty, ten sam strumień powietrza zostaje przepuszczony przez układ uchwytu filtra, a spadek ciśnienia zostaje zmierzony i zapisany.
• Opór oddechowy filtra oblicza się i podaje według wzoru podanego przy określonej szybkości przepływu.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „ISO 16900-2 Sprzęt ochrony układu oddechowego – Metody badań i wyposażenie badawcze – Część 2: Określanie oporu oddechowego”.