EN 374 Rękawice ochronne chroniące przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami

Europejska norma „EN 374 Rękawice ochronne chroniące przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami” składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• EN ISO 374-1 Część 1: Terminologia i wymagania dotyczące skuteczności w przypadku zagrożeń chemicznych” opisuje wymagania dotyczące rękawic ochronnych przeznaczonych do ochrony użytkownika przed niebezpiecznymi chemikaliami i definiuje terminy, które należy stosować. Jeśli konieczne jest uwzględnienie innych właściwości ochronnych, na przykład zagrożeń mechanicznych, zagrożeń termicznych, rozpraszania ładunków elektrostatycznych i podobnych, należy dodatkowo zastosować odpowiednią konkretną normę dotyczącą skuteczności. Jednak norma ta nie określa wymagań dotyczących ochrony przed zagrożeniami mechanicznymi. Więcej informacji na temat norm dotyczących rękawic ochronnych można znaleźć w dokumencie „EN 420 Rękawice ochronne – Wymagania ogólne i metody badań”.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Materiał rękawic ochronnych oznacza dowolny materiał lub kombinację materiałów stosowanych w rękawicach w celu izolacji dłoni lub dłoni i ramion przed bezpośrednim kontaktem z substancją chemiczną lub mikroorganizmem.
• Rękawice ochronne chroniące przed mikroorganizmami: Rękawice odporne na penetrację uznawane są za skuteczną barierę przed bakteriami i grzybami, co potwierdza test przeprowadzony zgodnie z tą normą. Założenie to nie ma zastosowania do ochrony przed wirusami.
• Degradacją nazywamy niekorzystną zmianę jednej lub więcej właściwości materiału rękawic ochronnych na skutek kontaktu z substancją chemiczną. Zmiany te obejmują łuszczenie, pęcznienie, kruszenie się, kruchość, przebarwienia, zmiany wymiarów, wyglądu, twardnienie i zmiękczenie.
• Penetracja to przemieszczanie się substancji chemicznej lub mikroorganizmu na poziomie niemolekularnym przez materiały porowate, szwy, otwory lub inne wady w materiale rękawic ochronnych.
• Przenikanie to proces, w którym substancja chemiczna przenika przez materiał rękawic ochronnych na poziomie molekularnym. Przepuszczalność obejmuje:
  • Wchłanianie cząsteczek substancji chemicznej przez (zewnętrzną) powierzchnię materiału, z którym wchodzi ona w kontakt.
  • Dyfuzja pochłoniętych cząsteczek w materiale.
  • Desorpcja cząsteczek z przeciwległej (wewnętrznej) powierzchni materiału.
• Substancja chemiczna testowa to substancja chemiczna lub mieszanina substancji chemicznych stosowana do określania czasu przenikania w warunkach laboratoryjnych. Substancja chemiczna musi wywoływać negatywne skutki dla skóry lub organizmu człowieka w kontakcie ze skórą.
• Czas przebicia to czas, który upływa od momentu pierwszego naniesienia badanej substancji chemicznej na zewnętrzną powierzchnię materiału rękawic ochronnych do jej późniejszego pojawienia się na drugiej stronie materiału.

Szczegółowe metody badań opisano w innych częściach tej normy: penetracja w normie EN 374-2, a przenikanie w normie EN 374-3.

• Norma EN ISO 374-2 Część 2: „Oznaczanie odporności na przebicie” opisuje metodę badania odporności na przebicie rękawic zapewniających ochronę przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami.

Test szczelności powietrza: rękawicę zanurza się w wodzie, a do jej wnętrza wprowadza się powietrze pod ciśnieniem. Wyciek wykrywa się na podstawie strumienia pęcherzyków powietrza wydobywającego się z powierzchni rękawicy.

Test szczelności: Rękawica zostaje napełniona wodą. Wyciek można wykryć, widząc krople wody na zewnętrznej stronie rękawicy.

Procedura sprawdzania nieszczelności powietrza nie jest odpowiednia dla wszystkich rękawic. Na przykład, niektóre części rękawic mogą być napompowane nadmiernie, podczas gdy inne części tej samej rękawicy mogą być napompowane tylko częściowo. Jeżeli test szczelności powietrza okaże się niemożliwy, wykonuje się jedynie test penetracji wody. W przypadku obu metod nieszczelności występujące w odległości 40 mm od krawędzi obszaru szczelnego są ignorowane.

• W normie EN ISO 374-3, część 3 „Oznaczanie odporności na przenikanie substancji chemicznych”, opisano procedurę określania odporności materiałów rękawic ochronnych na przenikanie potencjalnie niebezpiecznych substancji chemicznych nie będących gazami w warunkach ciągłego kontaktu. Należy podkreślić, że niniejsza metoda badawcza nie jest reprezentatywna dla warunków, jakie mogą występować podczas eksploatacji, a wykorzystanie danych testowych powinno być ograniczone do porównywania materiałów w sposób względny, głównie w ramach szerokich kategorii czasu przebicia.

Odporność materiału rękawic ochronnych na przenikanie substancji chemicznych stałych lub ciekłych określa się, mierząc czas, jaki jest potrzebny do przejścia substancji chemicznej przez materiał rękawic. W testerze przenikania materiał rękawicy oddziela substancję badaną od medium zbiorczego. Medium zbiorcze, którym może być gaz, ciecz lub ciało stałe, jest poddawane analizie ilościowej w celu określenia stężenia substancji chemicznej, a co za tym idzie, ilości substancji chemicznej, która przenika przez barierę po pierwszym kontakcie z materiałem rękawicy.

• W normie EN ISO 374-4, część 4 „Oznaczanie odporności na degradację pod wpływem substancji chemicznych”, opisano metodę badania odporności materiałów rękawic ochronnych na degradację pod wpływem niebezpiecznych substancji chemicznych w warunkach ciągłego kontaktu. W załączniku standardowym znajdują się informacje na temat wyników badań międzylaboratoryjnych dla tej metody (załącznik A). Inne testy służące ocenie odporności chemicznej, takie jak odporność na przenikanie i odporność na przebicie, mogą nie dostarczyć wystarczających informacji na temat zmian właściwości fizycznych rękawic podczas narażenia na działanie substancji chemicznej. Zewnętrzna powierzchnia rękawicy musi być wystawiona na działanie substancji chemicznej.

Odporność materiału rękawic ochronnych na degradację pod wpływem ciekłej substancji chemicznej określa się poprzez pomiar zmiany odporności materiału rękawic na przebicie po ciągłym kontakcie zewnętrznej powierzchni materiału rękawic z substancją chemiczną poddaną testowi. Badanie dotyczy rękawic wykonanych z polimerów naturalnych i syntetycznych. Rękawice podszyte mogą dawać nieużyteczne wyniki pomiarów.

• Norma „EN 374-5 Część 5: Terminologia i wymagania dotyczące skuteczności w zakresie ryzyka związanego z mikroorganizmami” opisuje wymagania i metody badań dla rękawic ochronnych przeznaczonych do ochrony użytkownika przed mikroorganizmami. Jeżeli wymagane są inne właściwości ochronne, np. W przypadku zagrożeń chemicznych, zagrożeń mechanicznych, zagrożeń termicznych, rozpraszania ładunków elektrostatycznych należy dodatkowo zastosować odpowiednią konkretną normę wydajności. Więcej informacji na temat norm dotyczących rękawic ochronnych można znaleźć w normie EN 420.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN 374 Rękawice ochronne przed niebezpiecznymi substancjami chemicznymi i mikroorganizmami”.