استاندارد ایمنی بوئینگ، "آزمایش مشعل بونزن عمودی BSS 7230 F1 (60 ثانیه)"، بخشی از سری BSS 7230 بوئینگ است که شامل رویه‌های مختلف آزمایش اشتعال‌پذیری برای مواد مورد استفاده در فضای داخلی هواپیما می‌شود. این استاندارد، یک استاندارد ایمنی در برابر آتش است که الزامات اشتعال‌پذیری، دود و سمیت را برای مواد مورد استفاده در فضای داخلی هواپیما مشخص می‌کند.
هدف از این استاندارد ارزیابی خواص اشتعال‌پذیری مواد مورد استفاده در فضای داخلی کابین هواپیما و انبار بار است. در این آزمایش‌ها، یک نمونه آزمایشی که به صورت عمودی نصب شده است به مدت 60 ثانیه در معرض شعله چراغ بونزن قرار می‌گیرد. پس از قرار گرفتن در معرض شعله، مدت زمان شعله چکه کردن و طول مدت سوختن نمونه ارزیابی می‌شود.
اندازه نمونه معمولاً 76 میلی‌متر در 305 میلی‌متر است و پنج نمونه در آزمایش‌ها استفاده می‌شود. این روش آزمایش با مقررات اداره هوانوردی فدرال (FAA)، به‌ویژه 14 CFR 25.853 ضمیمه F، که الزامات اشتعال‌پذیری مواد هواپیما را پوشش می‌دهد، مطابقت دارد.
CFR 25.853 بخشی از بخش ۱۴ مجموعه قوانین فدرال ایالات متحده (CFR) با عنوان "هوانوردی و فضا" است که به طور خاص مربوط به استانداردهای قابلیت پرواز برای هواپیماهای دسته حمل و نقل است. این آیین‌نامه که توسط اداره هوانوردی فدرال (FAA) منتشر شده است، استانداردهای اشتعال‌پذیری را برای مواد مورد استفاده در فضای داخلی هواپیماهای دسته حمل و نقل تعیین می‌کند. این یک جزء حیاتی برای تضمین ایمنی کابین هواپیما، به ویژه در صورت آتش‌سوزی است.
الزامات اساسی 14 CFR 25.853 شامل موارد زیر است، اما محدود به آنها نیست:
سری BSS 7230 بوئینگ همچنین سایر روش‌های تست اشتعال‌پذیری را پوشش می‌دهد، از جمله:
این روش‌های آزمایش برای ارزیابی واکنش مواد مختلف در برابر آتش تحت شرایط مختلف طراحی شده‌اند. جهت‌گیری‌ها و شرایط قرارگیری در معرض آتش، ارزیابی‌های ایمنی جامعی را برای قطعات هواپیما ارائه می‌دهند.
مواد باید بسته به موقعیت و عملکردشان در هواپیما، معیارهای خاص مقاومت در برابر آتش را داشته باشند. آزمایش‌ها معمولاً شامل موارد زیر است:
استانداردهای این آزمایش‌ها به تفصیل در پیوست F از بخش ۲۵ آمده است. هدف از این آیین‌نامه به حداقل رساندن خطرات آتش‌سوزی در کابین و اطمینان از این است که مسافران و خدمه در صورت بروز آتش‌سوزی، زمان کافی برای تخلیه ایمن داشته باشند.
آزمایش مشعل بونزن روشی رایج برای آزمایش قابلیت اشتعال است که در آن یک نمونه ماده در معرض شعله باز کنترل‌شده‌ای از مشعل بونزن قرار می‌گیرد تا رفتار ماده هنگام اشتعال ارزیابی شود. این روش به طور گسترده در هوافضا، خودرو، ساخت و ساز و نساجی برای اطمینان از انطباق مواد با الزامات ایمنی در برابر آتش استفاده می‌شود. این آزمایش:
منبع شعله، یک چراغ بونزن، معمولاً ارتفاع شعله‌ای برابر با ۳.۸۰ سانتی‌متر دارد. در این روش آزمایش، نمونه به صورت عمودی نگه داشته می‌شود. زمان نوردهی معمولاً ۱۲ تا ۶۰ ثانیه است. زمان پس‌گداز به زمانی اشاره دارد که شعله پس از برداشتن شعله، همچنان به سوختن ادامه می‌دهد. طول سوختن، مسافتی است که شعله طی می‌کند. سرعت سوختن به سرعت پخش شعله (بر حسب میلی‌متر در دقیقه) اشاره دارد. رفتار چکه‌ای به افتادن قطرات شعله‌ور و احتراق سایر مواد اشاره دارد. معیار قبولی، سرعت سوختن حداکثر ۶.۵ سانتی‌متر در دقیقه است.
موادی که آزمایش‌های مشعل بونزن را با موفقیت پشت سر می‌گذارند، به عنوان مواد ضد حریق یا خودخاموش‌شونده در نظر گرفته می‌شوند و استفاده از آنها را در موارد زیر ایمن‌تر می‌کنند:
سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "آزمایش مشعل بونزن عمودی BSS 7230 F1 (60 ثانیه)" به کسب‌وکارها ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
