EN 3844-1 اشتعال پذیری مواد غیرفلزی - تعیین گسترش شعله عمودی

EN 3844-1 اشتعال پذیری مواد غیرفلزی - تعیین گسترش شعله عمودی

استاندارد اروپایی "EN 3844-1 سری هوافضا - اشتعال‌پذیری مواد غیرفلزی - بخش 1: آزمون مشعل کوچک، عمودی - تعیین گسترش شعله عمودی" روشی برای تعیین گسترش شعله عمودی و زمان پس از شعله برخی یا همه مواد غیرفلزی را شرح می‌دهد. این روش آزمون همچنین برای آزمایش مواد غیرفلزی که باید معیارهای آزمون برای آزمون مشعل بونزن عمودی را برآورده کنند، استفاده می‌شود:

EN 3844-1 اشتعال پذیری مواد غیرفلزی - تعیین گسترش شعله عمودی

  • با زمان اعمال شعله ۶۰ ثانیه
  • با زمان اعمال شعله ۶۰ ثانیه

این استاندارد برای ارزیابی مواد یا سازه‌های غیرفلزی مورد استفاده در فضای داخلی هوافضا استفاده می‌شود، اما ممکن است در سایر کاربردهای مشخص شده در اسناد تدارکات و مقررات مربوطه نیز مورد استفاده قرار گیرد. این استاندارد باید برای اندازه‌گیری و توصیف خواص مواد، محصولات یا مجموعه‌های غیرفلزی در پاسخ به گرما و شعله در شرایط آزمایشگاهی کنترل‌شده استفاده شود و نباید برای تعریف یا ارزیابی خطر آتش‌سوزی یا ریسک آتش‌سوزی مواد، محصولات یا مجموعه‌ها در شرایط آتش‌سوزی واقعی استفاده شود. با این حال، نتایج این آزمایش می‌تواند به عنوان عناصری از ارزیابی ریسک آتش‌سوزی که تمام عوامل مرتبط را در ارزیابی خطر آتش‌سوزی یک کاربرد نهایی خاص در نظر می‌گیرد، مورد استفاده قرار گیرد.

برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:

  • زمان اعمال شعله به مدت زمانی که شعله مشعل بر روی نمونه اعمال می‌شود، اشاره دارد.
  • زمان پس از شعله‌افکنی به زمانی بر حسب ثانیه اشاره دارد که نمونه پس از حذف شعله مشعل از روی نمونه، همچنان شعله‌ور می‌ماند.
  • زمان پس از شعله چکیدن به زمانی (بر حسب ثانیه) اشاره دارد که هر ماده شعله‌ور پس از افتادن از نمونه به کف محفظه، همچنان شعله‌ور می‌شود. اگر بیش از یک چکیدن وجود داشته باشد، زمان پس از شعله چکیدن گزارش شده، زمان طولانی‌ترین چکیدن شعله‌ور است. اگر چکیدن‌های شعله‌ور بعدی، چکیدن‌های شعله‌ور قبلی را دوباره شعله‌ور کنند، زمان پس از شعله چکیدن گزارش شده، مجموع تمام چکیدن‌های شعله‌ور است.
  • طول سوختگی، فاصله بر حسب میلی‌متر از لبه نمونه اصلی تا دورترین نشانه آسیب ناشی از سوختن نمونه آزمایشی است. این شامل نواحی با مصرف جزئی، زغالی شدن یا شکنندگی می‌شود، اما نواحی دوده‌دار، لکه‌دار، تاب‌دار یا تغییر رنگ داده یا نواحی که ماده در اثر گرما کوچک یا ذوب شده است را شامل نمی‌شود.

این روش آزمایش بر روی یک نمونه که به صورت عمودی نگه داشته شده است انجام می‌شود. شعله مشعل با پارامترهای تعریف شده برای مدت زمان مشخصی به نمونه اعمال می‌شود. زمان پس از شعله و طول سوختن اندازه‌گیری می‌شوند. تشکیل قطرات و زمان پس از شعله اندازه‌گیری می‌شوند.

آزمایش‌ها باید در یک کابینت بدون جریان هوا یا محفظه معادل دیگر، همانطور که در شکل ارائه شده در استاندارد نشان داده شده است، انجام شوند. جزئیات و ابعاد یک کابینت آزمایش مناسب در شکل ارائه شده است. در صورت مشاهده نتایج مشابه، می‌توان از کابینت‌های با اندازه بزرگتر استفاده کرد. برای سطح زیرین کابینت باید از ورق فلزی با ضخامت ۱ میلی‌متر استفاده شود. توصیه می‌شود که کل دیواره پشتی داخلی کابینت به رنگ مشکی مات رنگ‌آمیزی شود تا مشاهده نمونه آزمایش تسهیل شود. می‌توان یک آینه روی سطح پشتی داخلی قرار داد تا مشاهده سطح پنهان تسهیل شود. توصیه می‌شود که کابینت در داخل یک هود قرار گیرد تا تمیز کردن دود و دوده پس از هر آزمایش تسهیل شود.

یک نگهدارنده نمونه باید حداقل فضای باز نمونه ۵۰ میلی‌متر در ۳۰۵ میلی‌متر داشته باشد. نگهدارنده نمونه باید از فلز مقاوم در برابر خوردگی ساخته شود. برای آزمایش قطعات کوچک که نمی‌توان آنها را روی نگهدارنده نمونه نصب کرد، می‌توان از یک شانه استفاده کرد.

مشعل باید از نوع بونزن یا تیریل باشد، قطر داخلی لوله آن ۹.۵ میلی‌متر باشد و به شیر سوزنی برای تنظیم سرعت جریان گاز و در نتیجه ارتفاع شعله مجهز باشد. هیچ هوای مستقیم یا مکشی نباید به مشعل وارد شود. مشعل بونزن مطابق با تعریف ASTM-D 5025 قابل قبول تلقی می‌شود. گاز متان باید به عنوان سوخت مشعل استفاده شود. گاز طبیعی در صورتی قابل قبول است که حاوی بیش از ۹۰ درصد متان باشد.

اتصالات گاز مورد نیاز و نحوه نصب مربوطه در شکل نشان داده شده است. یک سیستم شیر کنترل با نرخ تحویل گاز که برای تأمین گاز به مشعل تحت فشار ۱۷+/-۲ کیلوپاسکال در ورودی مشعل طراحی شده است، باید بین منبع گاز و مشعل نصب شود.

باید از یک نشانگر شعله استفاده شود. این نشانگر باید دو نشانگر ارتفاع داشته باشد، به عنوان مثال، نقاطی که در ۲۲ میلی‌متر و ۳۸ میلی‌متر بالای بالای مشعل علامت‌گذاری شده‌اند. وقتی شعله به درستی تنظیم شده باشد، نوک شعله در نوک ۳۸ میلی‌متری قرار دارد و برای متان خالص، نوک مخروط داخلی شعله در نوک ۲۲ میلی‌متری قرار دارد. نشانگر ارتفاع شعله ممکن است قابل جدا شدن باشد.

پس از تنظیم ارتفاع، دمای شعله با استفاده از یک دماسنج کالیبره شده و یک ترموکوپل اختصاصی اندازه گیری می شود. نوک ترموکوپل باید کاملاً در شعله فرو رود. دمای شعله باید حداقل ۸۴۳ درجه سانتیگراد باشد.

حداقل سه نمونه باید تهیه و آزمایش شود. برای موادی که ممکن است خواص اشتعال پذیری ناهمسانگرد داشته باشند، نمونه ها باید در هر دو جهت آزمایش شوند.

نمونه‌ها باید حداقل یک مستطیل ۷۵ میلی‌متر در ۳۰۵ میلی‌متر باشند، مگر اینکه اندازه واقعی مورد استفاده در هواپیما کوچکتر باشد. اگر ساختار قطعه از ضخامت‌های متعدد استفاده می‌کند، حداقل ضخامت آزمایش می‌شود. قطعات فومی ضخیم‌تر از ۱۳ میلی‌متر، مانند بالشتک‌های صندلی، با ضخامت ۱۳ میلی‌متر آزمایش می‌شوند.

نمونه‌ها حداقل به مدت ۲۴ ساعت در دمای ۲۳ درجه سانتیگراد (۷۲ درجه فارنهایت) +/-۲ درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی ۵۰٪ (RH) +/-۵٪ قرار داده می‌شوند. فقط یک نمونه در هر زمان بلافاصله قبل از آزمایش از محیط کشت آماده شده خارج می‌شود.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد EN 3844-1 Aeronautical series - اشتعال‌پذیری مواد غیرفلزی - بخش 1: آزمایش مشعل کوچک، عمودی - تعیین استاندارد گسترش شعله عمودی ارائه می‌دهیم.

واتساپ