الزامات اشتعال‌پذیری برای فضای داخلی کابین هواپیما CS/FAR 25.853

CS/FAR 25.853 یک آیین‌نامه کلیدی ایمنی هوانوردی است که مقاومت در برابر آتش مواد مورد استفاده در فضای داخلی هواپیماهای ترابری بزرگ (جت‌های تجاری و موارد مشابه) را کنترل می‌کند. در ایالات متحده، این آیین‌نامه تحت قانون مقررات فدرال (CFR) با عنوان «14 CFR 25.853 فضای داخلی کابین» منتشر شده است، در حالی که در اروپا، آژانس ایمنی هوانوردی اروپا (EASA) از CS 25.853 در مشخصات صدور گواهینامه خود برای هواپیماهای بزرگ استفاده می‌کند. این دو آیین‌نامه اساساً از نظر محتوای فنی و روش‌های آزمایش یکسان هستند و یک استاندارد جهانی ثابت را تشکیل می‌دهند که در مقررات بین‌المللی منعکس شده است.

هدف اصلی این آیین‌نامه افزایش شانس زنده ماندن مسافران و خدمه در صورت وقوع آتش‌سوزی در هواپیما است، با اطمینان از اینکه مواد کابین به راحتی قابل اشتعال نیستند، شعله‌ها را به سرعت پخش نمی‌کنند، دود بیش از حد تولید نمی‌کنند یا به طور قابل توجهی به رشد آتش کمک نمی‌کنند. این امر بسیار مهم است زیرا کابین‌های هواپیما حاوی منابع بالقوه سوخت زیادی (پارچه، فوم، پلاستیک، کامپوزیت) هستند و گسترش سریع آتش در یک فضای محدود می‌تواند فاجعه‌بار باشد.

CS/FAR 25.853 در مورد مواد (از جمله پوشش‌ها، رنگ‌ها و سطوح تزئینی) در محفظه‌های اشغال شده توسط خدمه یا مسافران اعمال می‌شود. مفاد ضروری به شرح زیر است:

• (الف) بند - اشتعال‌پذیری عمومی: تمام مواد مربوطه باید معیارهای آزمایش شعله عمودی (یا روش‌های معادل EASA/CS) شرح داده شده در ضمیمه مقرره 14 CFR 25.853 (ضمیمه F بخش اول) را برآورده کنند.
• بند (ج) - بالشتک‌های صندلی (به استثنای صندلی‌های خدمه پرواز): همچنین باید آزمایش دقیق‌تر مشعل نفتی که در ضمیمه آیین‌نامه 14 CFR 25.853 شرح داده شده است را با موفقیت پشت سر بگذارند تا مقاومت در برابر احتراق و گسترش شعله از منابع شدید (ضمیمه F بخش دوم) را نشان دهند.
• بند (د) - برای هواپیماهایی با ظرفیت حداقل 20 مسافر: آزمایش‌های اضافی انتشار گرما و دود برای اجزای داخلی حیاتی مانند پنل‌های بزرگ، پارتیشن‌ها و آشپزخانه‌ها (پیوست F، بخش‌های IV و V).

پاراگراف‌های دیگر موارد خاصی مانند ظروف زباله (که باید مقاوم در برابر آتش و آب‌بندی شده باشند) و آستر محفظه بار برای کلاس‌های خاص را پوشش می‌دهند.

قطعات کوچک (مانند دکمه‌ها، گیره‌ها، بست‌ها) اگر سهم قابل توجهی در آتش‌سوزی نداشته باشند، معمولاً معاف هستند.

این آزمایش‌ها برای اطمینان از تکرارپذیری، استاندارد شده‌اند. آزمایش‌های اولیه آتش‌سوزی که در پیوست F شرح داده شده‌اند، به شرح زیر هستند:

• آزمایش مشعل بونزن عمودی:
• یک نمونه به صورت عمودی در معرض شعله کنترل شده قرار می‌گیرد.
• زمان نوردهی ۶۰ ثانیه‌ای (برای پنل‌ها، دیوارها، سقف‌ها و قطعات بزرگتر دقیق‌تر است): طول متوسط ​​سوختگی ۱۵ سانتی‌متر، مدت زمان شعله پس از برداشتن تا ۱۵ ثانیه.
• قرار گرفتن در معرض ۱۲ ثانیه (برای منسوجات، پوشش‌های کف، کوسن‌ها، روکش مبلمان): میانگین طول سوختگی ۲۰ سانتی‌متر، با معیارهای مشابه برای خاموش شدن خودکار.
• این مواد باید خودشان خاموش شوند و نباید ذرات قابل اشتعالی که می‌توانند پنبه زیرین را مشتعل کنند، از خود بپاشند.
• آزمایش سوختن روغن در تشکچه صندلی: آتش گرفتن سوخت پس از تصادف را شبیه‌سازی می‌کند. تشکچه‌ها باید برای مدت زمان مشخصی در برابر سوختن مقاومت کنند و کاهش وزن محدودی داشته باشند.
• نرخ آزادسازی گرما و چگالی دود: خروجی گرما و نفوذپذیری و سمیت دود برای سطوح اصلی اندازه‌گیری می‌شوند.

این آزمایش‌ها طی دهه‌ها تکامل یافته‌اند و پس از مطالعات آتش‌سوزی در مقیاس کامل که نشان داد بالشتک‌های فومی خطر قابل توجهی دارند، به‌روزرسانی‌های عمده‌ای داشته‌اند.

زمینه‌های مشترک کاربرد این آیین‌نامه به شرح زیر است:

• تولیدکنندگان صندلی، پنل، پارچه، پلاستیک و کامپوزیت باید مواد خود را از طریق آزمایش (معمولاً توسط آزمایشگاه‌های معتبر) یا از طریق شباهت با محصولات قبلاً تأیید شده، تأیید کنند.
• شرکت‌های هواپیمایی/اصلاحات در طول بازسازی یا ارتقاء کابین از مواد سازگار استفاده می‌کنند.
• پذیرش جهانی: قبولی در آزمون‌های FAA/EASA به طور گسترده توسط سایر مراجع به رسمیت شناخته می‌شود.
• پلاستیک‌های مقاوم در برابر شعله، منسوجات تخصصی و پوشش‌های مقاوم در برابر آتش برای فوم‌ها، راه‌حل‌های رایجی هستند.

این استاندارد از زمان تدوین خود در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ایمنی در برابر آتش‌سوزی هواپیما را به طور قابل توجهی بهبود بخشیده و به مسافران زمان بیشتری برای تخلیه در تصادفاتی که امکان زنده ماندن وجود دارد، می‌دهد.

کابین‌های هواپیما از مقدار زیادی مواد سبک و قابل اشتعال (مثلاً فوم پلی اورتان در صندلی‌ها، پلاستیک، پارچه، عایق و کامپوزیت در پنل‌ها) استفاده می‌کنند. این مواد راحتی و وزن کمی را فراهم می‌کنند، اما در صورت احتراق، بار سوخت قابل توجهی تولید می‌کنند. بدون کنترل دقیق اشتعال‌پذیری:

• منابع کوچک احتراق (مانند نقص الکتریکی، دود سیگار در گذشته، اجزای بیش از حد گرم شده) می‌توانند باعث آتش‌سوزی شوند.
• آتش‌سوزی‌ها به دلیل فضاهای محدود، گزینه‌های تهویه محدود در ارتفاعات بالا و گسترش سریع شعله‌ها از طریق مواد، به سرعت گسترش می‌یابند.
• دود و گازهای سمی (مانند مونوکسید کربن و سیانید هیدروژن ناشی از سوختن پلاستیک/فوم) معمولاً باعث می‌شوند شعله‌ها قبل از اینکه کشنده شوند، به سرعت خاموش شوند.
• زمان تخلیه به شدت محدود است (معمولاً چند دقیقه یا کمتر در تصادفات یا سناریوهای پروازی که امکان زنده ماندن وجود دارد) و آتش‌سوزی‌های ناشی از سوخت پس از تصادف، گرمای خارجی را افزایش می‌دهند.

قانون CS/FAR 25.853 استفاده از موادی را الزامی می‌کند که در برابر شعله مقاوم باشند، گسترش شعله را محدود کنند، سرعت آزاد شدن گرما را کاهش دهند، تولید دود را به حداقل برسانند و به سرعت خود را خاموش کنند. این امر زمان حیاتی را برای تخلیه مسافران و خدمه یا برای اقدامات اطفاء حریق فراهم می‌کند.

سال‌هاست که سازمان ما با تیم متخصص و باتجربه خود، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست مطابق با مقررات CS/FAR 25.853 ارائه می‌دهیم.