
استاندارد SAE ARP 1870 که توسط انجمن مهندسین خودرو (SAE) ابداع شده است، حداقل الزامات اتصال الکتریکی و اتصال به زمین تاسیسات الکتریکی، اویونیک، سلاح، ارتباطات و تجهیزات الکترونیکی را برای کاربردهای هوافضا توصیف می کند. الزامات اتصال و اتصال به زمین مشخص شده در این استاندارد برای اطمینان از این است که یک مسیر بازگشت با مقاومت به اندازه کافی کم برای تجهیزات الکتریکی، اویونیک، تسلیحات، ارتباطات و الکترونیکی که در برابر شرایط عملیاتی و خوردگی مقاومت می کنند، به دست می آید. این به دلایل زیر ضروری است:

یک پیش نیاز برای کنترل موثر خطرات تداخل الکترومغناطیسی (EMI) و اثرات الکتریکی این است: ایجاد یک صفحه زمین مرجع و ایجاد اتصالات کافی به آن. اتصال به صفحه زمین اتصال به زمین است. روش مکانیکی ایجاد وحدت امپدانس کم بین هادی ها، پیوند الکتریکی است.
اتصال به زمین اساساً به ایجاد اتصال الکتریکی با زمین اشاره دارد. تمام تأسیسات الکتریکی به جسمی که وارد زمین میشود متصل هستند. از سوی دیگر، اتصال به زمین به اتصال یک قطعه الکتریکی از تجهیزات به سیستم اتصال به زمین اشاره دارد. اتصال به زمین، پتانسیل زمین تجهیزات را برابر میکند و تخلیه استاتیک بین دستگاهها را از بین میبرد. در یک سیستم اتصال به زمین و اتصال موفق، نویز تداخل الکترومغناطیسی از طریق سپری به زمین منتقل میشود که دادهها را از تأثیر این نویز در حین انتقال محافظت میکند. هر کسی که در سیمکشی و اتصالات دخیل است، باید هم اتصال به زمین و هم اتصال به زمین را درک کند. علاوه بر این، این سیستم برای ایمنی سیستمهای هوانوردی نیاز به بررسیهای منظم دارد.
یکی از مهم ترین عوامل در طراحی و نگهداری، اتصال و زمین صحیح سیستم های الکتریکی هواپیما می باشد. اتصال یا زمین ناکافی می تواند منجر به عملکرد ناایمن سیستم ها شود، مانند آسیب تخلیه الکترواستاتیک به الکترونیک حساس، خطر شوک پرسنل، یا آسیب ناشی از برخورد صاعقه.
در میان آزمایشها، اندازهگیریها، تحلیلها و ارزیابیهای متعددی که برای کسبوکارها در بخشهای مختلف ارائه میکند، سازمان ما همچنین خدمات اتصال الکتریکی و تست زمینسازی سیستمهای هوافضا را برای سازگاری و ایمنی الکترومغناطیسی در محدوده استاندارد SAE ARP 1870 با آموزش دیده و متخصص خود ارائه میکند. کارکنان و تجهیزات پیشرفته تکنولوژیکی می دهد.
