NASM 1312-9 Metody badań elementów złącznych - Metoda 9 Korozja naprężeniowa

Krajowa norma lotnicza „NASM 1312-9 Metody badania elementów złącznych – Metoda 9 Korozja naprężeniowa” opisuje metodę badawczą służącą do określania względnej podatności elementów złącznych gwintowanych na pękanie korozyjne naprężeniowe.

Metoda ta jest przyspieszoną metodą, w której próbkę badawczą poddaje się jednoosiowemu naprężeniu rozciągającemu i poddaje naprzemiennemu cyklowi zanurzania w 3-1/2-procentowym roztworze chlorku sodu. Badanie to jest potencjalnie niebezpieczne, ponieważ element złączny jest poddawany dużemu ciągłemu obciążeniu. Zaleca się, aby obszar testowy był całkowicie zamknięty, aby zapobiec obrażeniom personelu pracującego w pobliżu obszaru testowego. Zaleca się również noszenie masek ochronnych podczas ładowania i badania próbek.

Do badań korozji naprężeniowej stosuje się następujące urządzenia:

• Jednostki testowe
• Urządzenie do pomiaru długości
• Komora testowa wyposażona w urządzenia wytwarzające naprzemienne cykle zanurzeniowe, półki podtrzymujące próbki oraz system cyrkulacji powietrza
• Zbiornik na roztwór soli

Jednostki testowe obejmują:

• Cylindry testowe. Cylindry testowe muszą być zgodne ze specyfikacją podaną w dokumentacji dostawy lub innej dokumentacji. Jeżeli nie określono inaczej, cylindry testowe muszą być zgodne z kształtem określonym w normie. Cylinder testowy może być ponownie użyty, jeżeli spełnione są następujące warunki:
  • Nie uległ uszkodzeniu w żadnym poprzednim teście.
  • Poddane ponownej obróbce przez obróbkę mechaniczną lub czyszczenie w celu usunięcia wszelkich produktów korozji i rdzy, które mogą mieć wpływ na warunki testu.
  • Wymiary mieszczą się w granicach tolerancji.
• Nakrętki lub kołnierze testowe: Dodatkowe nakrętki testowe używane do testowania elementów złącznych z gwintem zewnętrznym muszą być takie, jak określono w specyfikacji produktu. Pierścienie probiercze powinny być wykonane z materiałów kompatybilnych z materiałem cylindra probierczego, aby wyeliminować efekt galwaniczny.
• Śruby testowe: Dodatkowe śruby testowe używane do testowania nakrętek lub kołnierzy muszą być takie, jak określono w specyfikacji produktu.
• Powłoki smarne: Stosowanie powłok smarnych jest zabronione na jednostkach testowych i elementach złącznych z gwintem zewnętrznym, chyba że specyfikacja produktu wyraźnie tego wymaga.
• Podkładki: Podkładki nie są dozwolone pod łbami elementów złącznych ani pod powierzchniami nośnymi nakrętek, chyba że specyfikacja produktu wyraźnie tego wymaga.

Urządzenie do pomiaru długości powinno umożliwiać bezpośredni odczyt zmian długości wynoszących 0,00254 mm. Dokładność powinna być taka, aby błąd wskazania nie przekraczał 0,00254 mm.

Komora testowa i wszystkie jej akcesoria powinny być wykonane z materiałów takich jak twarda guma, plastik lub odpowiednio powlekane materiały, które nie będą miały wpływu na warunki testu. Pomieszczenie testowe powinno być odpowiednio wentylowane i mieć taką objętość, aby większość testowanego sprzętu nie zakłócała ​​warunków pracy opisanych w niniejszej normie. Należy zapewnić i skonstruować alternatywne urządzenie zanurzeniowe umożliwiające alternatywny cykl zanurzenia. Dodatkowo komora testowa powinna być wyposażona w urządzenia takie jak wentylatory lub dmuchawy, które będą wytwarzać system cyrkulacji powietrza. Pomieszczenie i jego wyposażenie powinny być skonstruowane i rozmieszczone w następujący sposób:

• Powinny być dostępne stojaki lub uchwyty umożliwiające podparcie zespołu obciążonych próbek testowych. Półki nie powinny mieć bezpośredniego kontaktu z roztworem soli.
• Należy zainstalować wentylatory lub dmuchawy zapewniające cyrkulację powietrza konieczną do wysuszenia próbek do badań w określonych granicach.

Roztwór soli powinien być w zasadzie wolny od niklu i miedzi i zawierać nie więcej niż 0,01 procent jodku sodu i nie więcej niż 0,3 procent całkowitych zanieczyszczeń w przeliczeniu na suchą masę. Roztwór chlorku sodu o stężeniu 3 i 1/2 procenta należy przygotować poprzez rozpuszczenie 3 i 1/2 części wagowych soli w 96 i 1/2 częściach wagowych wody destylowanej lub dejonizowanej o całkowitej zawartości chlorków mniejszej niż 200 ppm.

Roztwór soli powinien mieć wartość pH od 24 do 3 i temperaturę roztworu 6,5 stopnie plus/minus 7,5 stopnie. Odczyn roztworu należy sprawdzać co 24 godziny, mierząc go elektrochemicznie za pomocą elektrody szklanej z nasyconym mostkiem chlorku potasu lub kolorymetrycznie, stosując jako wskaźnik błękit bromotynolowy. Do dostosowania pH roztworu należy używać wyłącznie rozcieńczonego kwasu solnego lub wodorotlenku sodu o czystości analitycznej (w zależności od przypadku).

W danej komorze z roztworem należy testować jednocześnie tylko jeden rodzaj systemu mocowań ze stopu. Do każdego testu należy używać świeżego roztworu soli fizjologicznej. Odstęp czasu pomiędzy zmianami roztworu nie powinien przekraczać 7 dni. Roztwór soli o stężeniu 3 procent należy utrzymywać poprzez dodawanie wody destylowanej lub dejonizowanej, a jego stężenie należy sprawdzać za pomocą areometru zgodnego z normą ASTM E1.

Przygotowując próbki testowe, końce próbki testowej z gwintem zewnętrznym należy przygotować w taki sposób, aby można było uzyskać dokładne i powtarzalne pomiary długości. Po zakończeniu ładowania końce powlekanej próbki należy zakryć, aby zapobiec korozji. Jeżeli nie określono inaczej, niepowlekane i powlekane metalicznie próbki i jednostki testowe muszą być całkowicie wolne od brudu, oleju i smaru. Próbki należy czyścić detergentem i płukać wodą dejonizowaną, aby uzyskać powierzchnię wodoodporną, a następnie spłukać alkoholem izopropylowym i suszyć na powietrzu lub suszarką. Nie wolno stosować rozpuszczalników halogenowych ani żadnych materiałów ściernych.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście usługi testowe świadczone są również przedsiębiorstwom zgodnie z normą „NASM 1312-9 Metody testowania elementów złącznych - Metoda 9 Korozja naprężeniowa”.