EN 16421 تأثیر مواد بر آب - افزایش رشد میکروبی (EMG)

EN 16421 تأثیر مواد بر آب - افزایش رشد میکروبی (EMG)

استاندارد اروپایی "EN 16421 اثرات مواد بر آب مصرفی انسان - افزایش رشد میکروبی (EMG)" سه روش برای تعیین توانایی مواد غیرفلزی در افزایش رشد میکروارگانیسم‌ها را شرح می‌دهد. این استاندارد در مورد موادی که برای استفاده در شرایط مختلف در حمل و نقل و ذخیره آب مصرفی انسان در نظر گرفته شده‌اند، اعمال می‌شود.

EN 16421 تأثیر مواد بر آب - افزایش رشد میکروبی (EMG)

این استاندارد امکان آزمایش یک نوع ماده یا محصولی را که فقط یک ماده در تماس با آب است، فراهم می‌کند. این استاندارد برای استفاده روی محصولات مونتاژ شده که چندین ماده در معرض آب قرار دارند، مناسب نیست. نتایج به دست آمده از هر روش به طور مستقیم قابل مقایسه نیستند.

برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:

  • آدنوزین تری فسفات ترکیبی است که در سلول‌های همه موجودات زنده تولید می‌شود و در چارچوب این روش، برای اندازه‌گیری مقدار زیست‌توده فعال در آب و روی سطح یک قطعه آزمایشی استفاده می‌شود.
  • غلظت زیست‌توده متصل، غلظت میکروارگانیسم‌هایی است که آدنوزین تری فسفات تولید می‌کنند و به یک سطح متصل هستند.
  • بیوفیلم مجموعه‌ای از میکروارگانیسم‌ها است که به سطوح در تماس با مایعات آبی می‌چسبند و اغلب در یک ماتریس خودساخته از مواد پلیمری خارج سلولی قرار گرفته‌اند. این شامل موجودات زنده و غیرزنده می‌شود.
  • تولید زیست توده مجموع زیست توده متصل و زیست توده معلق است.
  • پتانسیل تولید زیست‌توده، میانگین اندازه‌گیری‌های تولید زیست‌توده پس از در نظر گرفتن میانگین رشد مرتبط با کنترل منفی است.
  • کنترل‌ها، نمونه‌های آزمایشی خاصی با ویژگی‌های رشد میکروبیولوژیکی شناخته شده هستند. از کنترل‌ها برای نشان دادن عملکرد رضایت‌بخش سنجش استفاده می‌شود.
  • آب آشامیدنی به آبی گفته می‌شود که برای مصرف انسان در نظر گرفته شده و با دستورالعمل ۹۸/۸۳/EC (در مورد کیفیت آب مصرفی انسان) مطابقت دارد.
  • یک ماده، فرمولاسیونی از یک یا چند ماده‌ی منفرد است که دارای ترکیب خاص و روش تولید مشخصی می‌باشد.

این استاندارد سه روش برای تعیین توانایی مواد غیرفلزی در افزایش رشد میکروارگانیسم‌ها ارائه می‌دهد:

  • روش ۱: اندازه‌گیری با پتانسیل تولید زیست‌توده که توسط ATP اندازه‌گیری می‌شود
  • روش ۲: اندازه‌گیری بر اساس حجم بیوفیلم
  • روش ۳: اندازه‌گیری با میانگین کاهش اکسیژن محلول

روش اول، آزمایش پتانسیل تولید زیست‌توده را توصیف می‌کند که رشد میکروارگانیسم‌ها را در حضور ماده‌ای که برای مدت زمان مشخصی در آب پایدار بیولوژیکی انکوبه شده است، تعیین می‌کند. پتانسیل تولید زیست‌توده روشی برای آزمایش توانایی یک ماده در حمایت از رشد میکروارگانیسم‌ها بر اساس ترکیب دو اصل است:

  • شرایط آزمایش مبتنی بر بچ با تعویض آب آزمایش هر هفت روز یکبار
  • تعیین مقدار زیست توده فعال با اندازه‌گیری آدنوزین تری فسفات

در انجام آزمایش، نمونه‌های معرف ماده مورد آزمایش در آب آشامیدنی اصلاح‌شده مناسب انکوبه شده و با مخلوطی از میکروارگانیسم‌های طبیعی مشتق‌شده از منبع آب سطحی تلقیح می‌شوند. قطعات آزمایشی برای مدت مشخصی (16 هفته) با نسبت سطح به حجم ثابت 0,16 سانتی‌متر مربع انکوبه می‌شوند. این نسبت با تنظیم حجم آب در ظروف آزمایش هنگام خارج کردن قطعه آزمایشی برای اندازه‌گیری زیست‌توده ثابت نگه داشته می‌شود. آب آزمایش هر 7 روز یکبار تعویض می‌شود. تشکیل زیست‌توده روی قطعه آزمایشی و در آب با اندازه‌گیری آدنوزین تری فسفات پس از 56، 84 و 112 روز انکوباسیون تعیین می‌شود. مقدار آدنوزین تری فسفات به عنوان معیاری برای مقدار زیست‌توده فعال استفاده می‌شود. زیست‌توده مرتبط با یک سطح مشخص از قطعه آزمایشی از مقادیر زیست‌توده متصل و معلق محاسبه می‌شود. هر آزمایش با عملکرد رضایت‌بخش کنترل‌های مثبت و منفی تحت شرایط معادل تأیید می‌شود.

روش اخیر به تکنیکی برای تعیین کمیت مقدار بیوفیلم، یک جامعه ساختاریافته از میکروارگانیسم‌های متصل به یک سطح، با اندازه‌گیری حجم فیزیکی آن اشاره دارد. این یکی از چندین روشی است که در میکروبیولوژی و آزمایش مواد برای ارزیابی تشکیل بیوفیلم، به ویژه روی موادی که در معرض محیط‌های مرطوب یا غوطه‌ور قرار دارند، استفاده می‌شود. این روش بخشی از ارزیابی مقاومت مواد در برابر رشد میکروبی است (برای غشاهای ضد آب مورد استفاده در تونل‌ها و سازه‌های زیرزمینی که رطوبت و باکتری‌ها می‌توانند در آنها رشد کنند، مهم است).

این روش از جنبه‌های زیر اهمیت دارد:

  • عملکرد بهداشت مواد را ارزیابی می‌کند.
  • حساسیت سطوح به تجمع میکروبی را ارزیابی می‌کند.
  • به مقایسه اثربخشی درمان‌های ضدمیکروبی یا اصلاحات سطحی کمک می‌کند.

روش سوم به فعالیت میکروبی، به ویژه تشکیل بیوفیلم، اشاره دارد، تکنیکی که برای اندازه‌گیری مصرف اکسیژن محلول در طول زمان استفاده می‌شود. اکسیژن محلول، مقدار اکسیژن موجود در آب است. میکروارگانیسم‌ها، از جمله میکروارگانیسم‌های موجود در بیوفیلم‌ها، در طول متابولیسم اکسیژن مصرف می‌کنند. کاهش اکسیژن نشان دهنده فعالیت بیولوژیکی است؛ هرچه بیوفیلم فعال‌تر باشد، اکسیژن بیشتری استفاده می‌شود. در این روش، میانگین کاهش اکسیژن محلول در یک دوره معین (یعنی میانگین کاهش اکسیژن محلول) به عنوان معیاری برای رشد بیوفیلم یا فعالیت میکروبی روی یک سطح استفاده می‌شود.

این روش غیرمخرب است و می‌تواند در زمان واقعی یا در طول یک دوره زمانی استفاده شود. این روش، اندازه‌گیری کمی و غیرمستقیمی از حضور و فعالیت متابولیک میکروارگانیسم‌ها ارائه می‌دهد. این روش به ویژه برای ارزیابی مقاومت مواد در برابر کلونیزاسیون میکروبی در محیط‌هایی که بیوفیلم‌ها می‌توانند تشکیل شوند (مانند تونل‌ها، خطوط لوله آب، غشاهای ضد آب) مفید است.

این روش در آزمایش سطوح ضدمیکروبی، ارزیابی پاکیزگی میکروبی مصالح ساختمانی و پروتکل‌های استاندارد آزمایش استفاده می‌شود.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها حمایت می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک تحولات جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد EN 16421 "تأثیر مواد بر آب مورد مصرف انسان - افزایش رشد میکروبی (EMG)" به کسب‌وکارها ارائه می‌دهیم.

واتساپ