محتوای جامد در رنگ ها به بخشی از اجزای پوشش اطلاق می شود که پس از خشک شدن لایه پوشش، به فیلم پوشش تبدیل می شود. به صورت نسبت جرم باقیمانده پوشش پس از حرارت دادن و پختن در دمای معین به جرم اولیه نمونه بیان می شود.
آنچه که پس از تبدیل پوشش به فیلم تبخیر می شود حلال، نازک کننده و برخی مواد افزودنی در پوشش است. بقیه رزین ها، رنگدانه ها، پرکننده ها و اجزای غیرفرار مشابه در رنگ هستند. بنابراین، محتوای جامد را محتوای مواد غیر فرار نیز می نامند. هر چه میزان مواد جامد رنگ بیشتر باشد، ضخامت لایه اولیه در هنگام رنگ آمیزی بیشتر می شود. یعنی برای دستیابی به ضخامت لایه خشک یکسان، پوشش با محتوای جامد بالاتر نسبت به پوشش با محتوای جامد کمتر، پوشش کمتری مصرف می کند. بنابراین، هنگام انتخاب نوع رنگ، اغلب مقرون به صرفه تر است که رنگی با محتوای جامد بالا انتخاب کنید.
محتوای جامد رنگ می تواند میزان استفاده موثر رنگ و محتوای عامل را تعیین کند و همچنین عملکرد حفاظت از محیط زیست رنگ را تعیین می کند. نسبت جامدات در رنگ ها یک شاخص عملکرد مهم رنگ مبتنی بر حلال است.
مقدار جامد پوشش ها معمولاً با روش فر اندازه گیری می شود. می توان آن را به روش فر، روش ظرف پتری و روش شیشه ساعت تقسیم کرد. استانداردهای تشخیص کشورهای مختلف کمی متفاوت است، اما اصول اولیه یکسان است. روشی که استفاده می شود حرارت دادن و پختن رنگ در دمای معین و مقایسه مقدار ماده باقی مانده پس از خشک شدن رنگ با جرم اولیه نمونه است.
در این راستا استاندارد «رنگ ها و لاک های ISO 3251 - تعیین مواد فرار و غیر فرار» که توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO) تدوین شده است رعایت شده است.
این سند روش تعیین محتوای غیرفرار بر حسب جرم رنگ ها، لاک ها، چسب های رنگ و لاک، پراکندگی های پلیمری و رزین های متراکم مانند رزین های فنلی (رزول ها، محلول های نوولاک و غیره) را مشخص می کند. این استاندارد روشی را توصیف می‌کند که برای پراکندگی‌های فرموله‌شده حاوی پرکننده‌ها، رنگدانه‌ها و سایر مواد جانبی (مانند ضخیم‌کننده‌ها، عوامل تشکیل‌دهنده فیلم) نیز معتبر است.
محتوای غیرفرار یک محصول یک مقدار مطلق نیست، بلکه به دما و زمان حرارت دهی مورد استفاده برای تعیین بستگی دارد. در نتیجه، هنگام استفاده از این روش، تنها مقادیر نسبی و غیر واقعی برای محتوای مواد غیر فرار به دلیل احتباس حلال، تجزیه حرارتی و تبخیر اجزای جرم مولکولی کم به دست می‌آید. بنابراین، این روش در درجه اول برای آزمایش دسته های مختلف از یک نوع محصول طراحی شده است.
این روش برای قفس های لاستیکی مصنوعی در صورتی مناسب است که گرمایش برای مدت زمان معینی مناسب در نظر گرفته شود.
روش‌های داخلی مورد استفاده برای تعیین مواد غیرفرار معمولاً شامل خشک کردن با تابش مادون قرمز یا مایکروویو است. استانداردسازی چنین روش هایی امکان پذیر نیست زیرا به طور کلی قابل اجرا نیستند. بسیاری از ترکیبات پلیمری در طول چنین پردازشی مستعد تخریب هستند و بنابراین نتایج نادرستی به دست می دهند.
در این آزمایش ها از تجهیزات آزمایشگاهی معمولی و همچنین ظروف کف تخت، اجاق های هوا، ترازوی تحلیلی و دسیکاتور استفاده می شود.
روش‌های آزمایش مختلف منتشر شده توسط انجمن آزمایش و مواد آمریکا (ASTM) نیز برای کسر جرمی اجزای جامد و کسر حجمی اجزای جامد استفاده می‌شود:
در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تجزیه و تحلیل‌ها و مطالعات متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات تجزیه و تحلیل مواد جامد در رنگ‌ها را با کارکنان آموزش‌دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته ارائه می‌دهد.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
