استاندارد اروپایی «EN 417 کارتریج‌های گاز فلزی غیرقابل شارژ برای گازهای نفتی مایع، با یا بدون شیر، برای استفاده با وسایل قابل حمل - ساخت، بازرسی، آزمایش و علامت‌گذاری» الزامات مربوط به مواد، ساختار، بازرسی و علامت‌گذاری کارتریج‌های گاز فلزی غیرقابل شارژ، با یا بدون شیر، برای استفاده با وسایل قابل حملی که با الزامات استاندارد «EN 521 مشخصات فنی برای وسایل گاز نفتی مایع خاص - وسایل گاز نفتی مایع تحت فشار بخار قابل حمل» مطابقت دارند را شرح می‌دهد.
کارتریج‌های گاز فلزی غیرقابل شارژ، ظروف یکبار مصرف و مهر و موم شده‌ای هستند که از فلز (معمولاً فولاد یا آلومینیوم) ساخته شده‌اند و برای نگهداری گازهای نفتی مایع مانند بوتان، پروپان یا ایزوبوتان طراحی شده‌اند.
این استاندارد در مورد کارتریج‌هایی که برای نگهداری گاز مایع کک شده یا مخلوط‌های پایدار شده گاز مایع با پروپادین یا متیل استیلن یا دی متیل اتر یا معادل آن طراحی شده‌اند، با ظرفیت کل بین ۵۰ میلی‌لیتر و ۱۰۰۰ میلی‌لیتر اعمال می‌شود، مشروط بر اینکه فشار ایجاد شده توسط محتویات کارتریج در دمای ۵۰ درجه سانتیگراد از ۱۳.۲ بار تجاوز نکند. با این حال، کک‌سازی این گازها برای کارتریج‌هایی با ظرفیت کل حداکثر ۱۵۰ میلی‌لیتر اختیاری است.
این استاندارد در مورد دستگاه‌های پخش‌کننده آئروسل که مطابق با دستورالعمل 2008/47/EEC تولید، پر، آزمایش و علامت‌گذاری شده‌اند، صدق نمی‌کند. همچنین در مورد دستگاه‌هایی که دارای مخزن گاز غیرقابل تعویض داخلی هستند یا کارتریج‌هایی که برای پر کردن چنین مخازنی استفاده می‌شوند (مانند فندک) نیز صدق نمی‌کند.
بدنه کارتریج گاز و محفظه شیر، در صورت وجود، باید از فلز ساخته شده باشند، به جز مواد آب‌بندی. ترکیب و خواص مکانیکی فلز بدنه کارتریج باید در سندی که توسط سازنده مواد ارائه می‌شود، به تفصیل شرح داده شود.
مواد مورد استفاده برای ظرف، شیر، هرگونه پوشش داخلی، پوشش‌های خارجی، محدودکننده‌های نشت داخلی و آب‌بندها باید با گازهایی که قرار است توسط کارتریج نگهداری شوند، سازگار باشند و در برابر شرایط مکانیکی، حرارتی و شیمیایی که احتمالاً در حین استفاده و ذخیره‌سازی رخ می‌دهند، مقاومت معقولی داشته باشند. کارتریج‌های گازی که برای نگهداری مخلوط‌های گاز مایع و متیل استیلن طراحی شده‌اند، نباید از موادی ساخته شوند که حاوی بیش از 70 درصد مس باشند.
در این استاندارد، الزامات طراحی و ساخت به شرح زیر شرح داده شده است:
از سوی دیگر، کارتریج‌های سوراخ‌دار نباید مجهز به درپوش سوپاپ باشند. کارتریج‌های سوراخ‌دار باید به محدودکننده نشت داخلی مجهز باشند. برای کارتریج‌های نوع ۲۰۰ (قطر داخلی ۸۶ میلی‌متر، حاوی تقریباً ۱۹۰ گرم گاز)، ابعاد مشخص‌شده در استاندارد باید حفظ شود. سایر ظرفیت‌ها، اندازه‌ها و شکل‌های کارتریج سوراخ‌دار مجاز هستند، مشروط بر اینکه نتوان آنها را در دستگاه‌های طراحی‌شده برای کارتریج‌های نوع ۲۰۰ قرار داد و توسط آنها سوراخ نشوند.
استاندارد EN 417 یک استاندارد اروپایی است که الزامات و روش‌های آزمایش کارتریج‌های گاز فلزی غیرقابل شارژ مجدد مورد استفاده در دستگاه‌های قابل حمل مانند اجاق‌های کمپینگ، فانوس‌ها و بخاری‌ها را مشخص می‌کند. این استاندارد، ساختار، مواد، طراحی، ایمنی و آزمایش کارتریج‌های گاز یکبار مصرف (غیرقابل شارژ مجدد) را پوشش می‌دهد. این استاندارد عموماً برای کارتریج‌های پر شده با گازهایی مانند بوتان، پروپان یا ایزوبوتان قابل اجرا است. هدف این است که اطمینان حاصل شود که کارتریج‌ها برای استفاده ایمن هستند، در برابر فشار مقاومت می‌کنند و به درستی آب‌بندی شده‌اند تا از نشتی جلوگیری شود. این استاندارد به ویژه برای تولیدکنندگان کارتریج‌های گاز، بازرسان ایمنی و کیفیت و تولیدکنندگان و کاربران تجهیزات فضای باز که به سوخت گاز قابل حمل متکی هستند، مرتبط است.
روش‌های اصلی آزمون مشخص‌شده در این استاندارد برای کارتریج‌های گاز فلزی غیرقابل شارژ عبارتند از:
سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد "EN 417 کارتریج‌های گاز فلزی غیرقابل شارژ برای گازهای نفتی مایع، با یا بدون شیر، برای استفاده با دستگاه‌های قابل حمل - ساخت، بازرسی، آزمایش و علامت‌گذاری" ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
