استاندارد اروپایی "EN 1621 لباس محافظ برای موتورسواران در برابر ضربات مکانیکی" شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:
دو سطح عملکرد برای محافظ‌های اندام موتورسوار تعیین شده است: سطح ۱ و سطح ۲. هرچه نیروی منتقل شده توسط یک محافظ کمتر باشد، محصول محافظت بیشتری در نظر گرفته می‌شود. برای قبولی در استاندارد، حداکثر نیروی منتقل شده باید به طور متوسط کمتر از ۳۵ کیلونیوتن باشد و هیچ مقداری از ۵۰ کیلونیوتن تجاوز نکند. این استاندارد شامل آزمایش‌های ضربه اختیاری برای ارزیابی عملکرد در محیط‌های با دمای بالا (به علاوه ۴۰ درجه سانتیگراد) و پایین (منفی ۱۰ درجه سانتیگراد) است.
محافظی که دارای برچسب EN1621-1 باشد، تقریباً برای هر قسمتی از بدن (شانه‌ها، آرنج‌ها، لگن، زانوها، مفاصل) به جز کمر مناسب است.
برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:
مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد، تمام ابعاد خطی بزرگتر از ۵۰ میلی‌متر باید با انحراف مثبت یا منفی ۲ درصد و ابعاد تا ۵۰ میلی‌متر باید با انحراف مثبت یا منفی ۱ درصد مشخص شوند. محافظ‌های مفاصل اندام باید به وسایل اتصال مجهز باشند تا اطمینان حاصل شود که محافظ در حین استفاده در جای خود باقی می‌ماند. این الزام در مورد محافظ‌هایی که قرار است در لباس تعبیه یا گنجانده شوند، صدق نمی‌کند.
مواد باید با الزامات مربوط به بی‌ضرر بودن مواد در استاندارد EN 340 مطابقت داشته باشند، به جز الزام مربوط به ثبات رنگ در برابر تعریق. ثبات رنگ در برابر آب مواد تشکیل‌دهنده‌ای که احتمالاً با پوست کاربر در تماس هستند، باید مطابق با این استاندارد تعیین شود و باید حداقل درجه ۴ در مقیاس خاکستری برای رنگ‌آمیزی هر جزء از پارچه مرجع چندالیاف باشد.
محافظ‌های مفاصل اندام موتورسوار باید ناحیه‌ای از حفاظت را با حداقل ابعاد مشخص شده در جدول فراهم کنند. آزمایش‌ها باید مطابق با توضیحات این استاندارد انجام شوند.
مناطق حفاظت بدن به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شوند:
ابعاد مناطق حفاظتی باید با جدول مندرج در استاندارد مطابقت داشته باشد.
استاندارد EN 1621-2 به طور خاص برای پوشش محافظ‌های کمر و پشت طراحی شده است. این استاندارد از روش طراحی و آزمایش مشابهی با استاندارد EN 1621-1 برای آزمایش محافظ‌های عضو استفاده می‌کند، اما هندسه سندان و نوک ضربه‌گیر برای شبیه‌سازی بهتر عملکرد محافظ‌های کمر متفاوت است.
این استاندارد سه نوع مختلف محافظ کمر را پوشش می‌دهد که برای تشویق به پذیرش محافظت‌های تأیید شده در رشته‌های مختلف موتورسواری و انواع مختلف موتورسواران طراحی شده‌اند. این محافظ‌ها شامل محافظ‌های تمام کمر، وسط کمر و پایین کمر (کمر) هستند. ضربات اجباری باید پس از شرایط آب و هوایی محیطی و هیدرولیتیک انجام شوند.
دو سطح عملکرد برای محافظ‌های کمر موتورسوار تعیین شده است. برای قبولی در این استاندارد، میانگین حداکثر نیروی منتقل شده باید کمتر از ۱۸ کیلونیوتن باشد و هیچ مقداری از ۲۴ کیلونیوتن تجاوز نکند. این استاندارد همچنین شامل آزمایش‌های ضربه اختیاری برای ارزیابی عملکرد در محیط‌های با دمای بالا (به علاوه ۴۰ درجه سانتیگراد) و پایین (منفی ۱۰ درجه سانتیگراد) است.
محافظ‌های کمر موتورسیکلت‌سواران باید الزامات عمومی مانند ایمنی در استفاده، راحتی در پوشیدن و مناسب بودن برای هدف مورد نظر را برآورده کنند.
مصالح ساختمانی و محتویات آنها نباید کسانی را که با آنها در تماس هستند، به خطر بیندازند. تولیدکننده باید در اطلاعات محصول، اعلامیه‌ای مبنی بر اینکه محصول حاوی هیچ ماده مضری تا آنجا که سازنده می‌داند، نیست، درج کند. تولیدکننده باید راهنمایی‌هایی در مورد دفع و دفع ایمن محصول و خطراتی که ممکن است در حین جداسازی مکانیکی یا سوزاندن محصول ایجاد شود، ارائه دهد.
محافظ‌های کمر برای موتورسواران باید حداقل ناحیه محافظتی داشته باشند که بر اساس جثه کاربر تعیین می‌شود.
محافظی که دارای برچسب EN1621-2 باشد، فقط برای محافظت از پشت تأیید شده است.
این استاندارد محصولی را مشخص می‌کند که محافظت محدودی در برابر ضربات مکانیکی و سقوط به سینه ارائه می‌دهد. اگر محصول فقط برای محافظت در برابر سنگ‌های پرتابی (که معمولاً در موتورسواری استفاده می‌شود) طراحی شده باشد، استاندارد EN 14021 به جای آن اعمال می‌شود.
استاندارد EN 1621-3 دو طرح مختلف محافظ را پوشش می‌دهد: محافظ‌های دو تکه و کامل، که برای تشویق به پذیرش محافظ‌های دارای گواهینامه در رشته‌های مختلف موتورسواری و انواع مختلف موتورسواران طراحی شده‌اند.
دو سطح عملکرد ضربه برای محافظ‌های سینه موتورسوار مشخص شده است:
این استاندارد شامل آزمایش‌های ضربه اختیاری برای ارزیابی عملکرد در محیط‌های با دمای بالا (به علاوه ۴۰ درجه) و پایین (منفی ۱۰ درجه) است.
محافظ‌های سینه برای موتورسواران باید الزامات عمومی برای استفاده ایمن، راحتی و مناسب بودن برای هدف مورد نظر خود را برآورده کنند. محافظ‌های سینه باید به مکانیزم‌های بست یا تنظیم مجهز باشند تا از ثابت ماندن آنها در حین استفاده اطمینان حاصل شود. این الزام در مورد محافظ‌هایی که قرار است در لباس تعبیه یا جاسازی شوند، صدق نمی‌کند.
بی ضرر بودن آن باید با الزامات استاندارد EN 1621-1 مطابقت داشته باشد.
محافظ‌های سینه موتورسواران باید حداقل سطح محافظت را فراهم کنند. محافظ‌های سینه کامل و محافظ‌های سینه شکاف‌دار در شکل‌های ارائه شده در استاندارد تعریف شده‌اند.
این استاندارد شامل الزامات مربوط به عملکرد سیستم در یک تصادف و جزئیات روش‌های آزمایش، از جمله الزامات مربوط به اندازه، ارگونومی، بی‌ضرر بودن، برچسب‌گذاری و ارائه اطلاعات است. مهارهای بادی، به غیر از مهارهای مکانیکی فعال، در محدوده این استاندارد قرار نمی‌گیرند.
تجهیزات حفاظتی موتورسیکلت باید الزامات عمومی مانند استفاده ایمن، راحتی در پوشیدن و مناسب بودن برای هدف مورد نظر را برآورده کنند. جدول ارائه شده در استاندارد خلاصه‌ای از الزامات را ارائه می‌دهد. مگر اینکه خلاف آن ذکر شده باشد، تمام مقادیر و ابعاد خطی باید با انحراف مثبت یا منفی ۲ درصد مشخص شوند.
این استاندارد دو سطح عملکرد برای محافظ‌های ضربه‌گیر بادی برای موتورسواران مشخص می‌کند: سطح ۱ برای محافظ‌هایی که برای ارائه محافظت کافی طراحی شده‌اند و سطح ۲ برای محصولاتی که محافظت بیشتری نسبت به محصول سطح ۱ ارائه می‌دهند. از آنجا که بسیار مهم است که محافظ‌های بادی از فرد در برابر ضربات محافظت کنند و در مدت زمان رضایت‌بخشی باد شوند، باد شدن آنها با استفاده از یک دوربین پرسرعت که قادر به ضبط حداقل ۲۰۰ فریم در ثانیه است، تجزیه و تحلیل می‌شود.
سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد EN 1621 "لباس محافظ برای موتورسواران در برابر ضربات مکانیکی" به کسب‌وکارها ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
