استاندارد ISO 8394-1 توسعه یافته توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO) یک روش آزمایشی برای تعیین قابلیت اکسترودپذیری درزگیرها را تعریف می کند. این روش تست برای آزمایش اکسترودپذیری یک درزگیر استفاده می شود.
استاندارد ISO 8394 مذکور بر اساس استاندارد EN 29394 که یک استاندارد اروپایی است می باشد. این استاندارد یک روش آزمایشی برای تعیین قابلیت اکسترودپذیری (خاصیت فلاش) یک درزگیر یک جزئی از بسته‌هایی که معمولاً در آنها برای اعمال مستقیم به اتصالات ساختمان عرضه می‌شوند، ارائه می‌کند.
استاندارد ISO 8394 در واقع در دو بخش با عناوین زیر منتشر شده است:
بیشتر درزگیرهای مدرن از یک درزگیر ترکیب شده با یک ترکیب الاستومری برای انعطاف پذیری تشکیل شده اند. درزگیرها معمولاً پلیمری هستند و این ترکیبات انعطاف پذیر به شکاف ها اجازه می دهند پل بزنند و درزگیر در صورت لزوم تا حدی در برابر حرکت مقاومت کند. بسیاری از محصولات درزگیر مختلف موجود است که هر کدام برای کاربردهای متفاوتی از جمله کاربردهای ساختاری مانند لعاب سازه ای یا چسباندن عناصر نما به یکدیگر طراحی شده اند.
در هنگام انتخاب درزگیر، باید ویژگی هایی را در نظر گرفت که بیشترین تأثیر را در منطقه ساختمانی که در آن درزگیر استفاده می شود، دارد. ویژگی های اصلی مواد آب بندی را می توان به شرح زیر برشمرد:
در شرایط ایده آل، بعید است که چرخه عمر مورد انتظار یک درزگیر با عمر واقعی آن یکسان باشد. این فرض به ویژه در صورتی صادق است که درزگیر به طور نادرست روی سطح اعمال شده باشد یا با بستری که روی آن اعمال می شود سازگار نباشد. به طور کلی، سیلیکون ها بیشترین طول عمر را دارند (حدود 20 سال یا بیشتر).
شرکت ما در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی که برای مشاغل در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، همچنین خدمات آزمایشی را برای تعیین قابلیت اکسترودپذیری مواد آب‌بندی مورد استفاده به عنوان محصولات اتصال در ساخت و ساز ساختمان در محدوده استاندارد ISO 8394-1 ارائه می‌دهد. با کادری آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته می دهد.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
