ISO 8217 محصولات به دست آمده از نفت، منابع مصنوعی و تجدیدپذیر - سوخت (کلاس F) - خواص سوخت های دریایی

در استاندارد ISO 8217 محصولات به دست آمده از نفت، منابع مصنوعی و تجدیدپذیر - سوخت (کلاس F) - خواص سوخت های دریایی که توسط سازمان بین المللی استاندارد (ISO) تهیه شده است، قبل از جابجایی سوخت (ذخیره، ته نشینی، سانتریفیوژ، فیلتر کردن، گرمایش) در کشتی، قبل از استفاده، ابتدا الزامات و مشخصات کلی سوخت های مورد استفاده در موتورهای دیزل دریایی و بویلرها توضیح داده شده است.

برای اهداف این استاندارد، اصطلاح سوخت شامل موارد زیر است:

• هیدروکربن های حاصل از نفت خام، ماسه های نفتی و نفت شیل
• هیدروکربن های مصنوعی، هیدروکربن های تجدید پذیر یا هیدروکربن های مشتق شده از منابع بازیافتی با ساختار مولکولی غیرقابل تشخیص از هیدروکربن های نفتی
• متیل استر اسید چرب (FAME) که در این استاندارد مجاز است
• مخلوط هر یک از اینها (در مواردی که در این استاندارد مجاز است)

الزامات و مشخصات کلی برای سوخت های ذکر شده در این استاندارد برای سوخت های مورد استفاده در موتورهای ثابت دیزلی از نوع مشابه یا مشابه نیز قابل اعمال است.

این استاندارد هفت دسته سوخت تقطیر را مشخص می کند که یکی از آنها برای موتورهای دیزلی است که برای مقاصد اضطراری استفاده می شوند. همچنین چهار دسته سوخت باقیمانده با محتوای گوگرد 0,50 درصد یا کمتر، پنج دسته سوخت باقیمانده حاوی FAME و پنج دسته سوخت باقیمانده با محتوای گوگرد بیش از 0,50 درصد جرمی مشخص شده است.

مجدداً، برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:

• نفت کوره با سولفور بسیار کم، سوخت دریایی با حداکثر گوگرد 0,10 درصد جرمی است.
• نفت کوره با گوگرد بسیار کم، سوخت دریایی با حداکثر گوگرد 0,50 درصد جرمی است.
• نفت کوره با گوگرد بالا، سوخت دریایی با محتوای گوگرد بیش از 0,50 درصد است.
• متیل استر اسید چرب (FAME) استری است که از ترانس استریفیکاسیون یا استریفیکاسیون روغن های با منشاء گیاهی یا حیوانی به دست می آید.
• Bio-based به مشتق شدن به طور کامل یا جزئی از زیست توده اشاره دارد.
• سوخت زیستی سوختی است که به طور مستقیم یا غیر مستقیم از زیست توده تولید می شود.
• زیست توده ماده ای است با منشأ بیولوژیکی، به استثنای مواد مدفون در سازندهای زمین شناسی یا فسیل شده.
• بیودیزل یک نام عمومی برای سوخت های زیستی با خواص مشابه سوخت دیزل حاوی دیزل یا مخلوط های زیستی است. این عبارت اغلب برای توصیف متیل استر اسید چرب استفاده می شود
• سوخت تقطیر شده دریایی ترکیبی از سوخت تقطیر شده نفتی دریایی با سوخت مایع زیستی است.
• سوخت دریایی Bioresidue ترکیبی از سوخت دریایی باقیمانده نفت با سوخت مایع زیستی است.
• هیدروکربن مصنوعی هیدروکربن مایعی است که از سنتز به دست می آید.
• هیدروکربن تجدیدپذیر هیدروکربن مایعی است که از منابع تجدیدپذیر تولید می شود. زیست توده نمونه ای از منابع تجدیدپذیر است.
• سوخت دیزل پارافینیک هیدروکربن های مایعی است که از سنتز یا هیدروژناسیون به دست می آید. به عنوان مثال، دیزل مصنوعی، گازوئیل تجدید پذیر، روغن نباتی فرآوری شده توسط هیدروژناسیون.
• روغن نباتی هیدروژنه یک هیدروکربن مایع است که توسط هیدروژناسیون از مواد اولیه تجدید پذیر تولید می شود. به آن دیزل تجدید پذیر یا سوخت دیزل پارافینی نیز می گویند.
• آنها هیدروکربن های مایع هستند که از تبدیل گاز طبیعی یا سایر هیدروکربن های گازی فسیلی از گاز به مایع به دست می آیند.
• آنها هیدروکربن های مایع هستند که از تبدیل زیست توده از زیست توده به مایع از طریق فرآیندهای ترموشیمیایی (گاز سازی) به دست می آیند.
• آنها هیدروکربن های مایع هستند که از تبدیل از قدرت به مایع به دست می آیند.
• پایداری (پایداری سوخت باقیمانده) عبارت است از مقاومت لجن آسفالت در برابر شکست و ته نشینی علیرغم قرار گرفتن در معرض نیروهایی مانند تنش های حرارتی و پیری هنگام ذخیره و پردازش در شرایط عملیاتی معمولی.
• سازگاری توانایی ترکیب دو یا چند سوخت در یک نسبت تعریف شده بدون شواهدی از جدایی مواد است. این می تواند منجر به تشکیل فازهای متعدد مانند لخته سازی شود که در آن ذرات آسفالتین پراکنده خوشه های بزرگتری را تشکیل می دهند که می تواند منجر به تشکیل لجن شود.
• نقطه ابری مقدار دمایی است که در آن ابری از کریستال‌های موم برای اولین بار در یک مایع شفاف ظاهر می‌شود که در شرایط مشخص سرد شود.
• نقطه انسداد فیلتر سرد بالاترین مقدار دمایی است که در آن حجم معینی از سوخت تقطیر نمی تواند از یک دستگاه فیلتراسیون استاندارد در زمان مشخصی که تحت شرایط استاندارد سرد می شود عبور کند.
• نقطه ریزش پایین‌ترین مقدار دمایی است که در آن یک سوخت در شرایط استاندارد مشخص شده به جریان خود ادامه می‌دهد.

این استاندارد خواص مورد نیاز یک سوخت را در زمان و مکان ذخیره سازی قبل از جابجایی و پردازش در کشتی مشخص می کند. نمونه برداری از سوخت بخش مهمی از تأیید کیفیت سوخت است و باید مطابق با استاندارد ISO 13739 یا استاندارد ملی معادل آن انجام شود. نمونه باید معرف کل مقدار سوخت بارگیری شده در کشتی گیرنده باشد و ممکن است در هر مکانی که بین طرفین توافق شود جمع آوری شود. آزمایش سوخت باید مطابق با روش های آزمایشی شرح داده شده در جداول ارائه شده در این استاندارد انجام شود.

سازمان ما با برخورداری از کادر آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته، در میان مطالعات متعدد آزمایش، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی که برای کسب و کارها در بخش های مختلف انجام می دهد، «ISO 8217 محصولات به دست آمده از نفت، منابع مصنوعی و تجدیدپذیر - سوخت (کلاس) و) - سوختهای دریایی همچنین خدمات گواهینامه و آزمایش تعریف شده در استاندارد "مشخصات" را ارائه می دهد.