تجهیزات غواصی EN 1972 - اسنورکل - الزامات و روش‌های آزمایش

تجهیزات غواصی EN 1972 - اسنورکل - الزامات و روش‌های آزمایش

استاندارد اروپایی "EN 1972 تجهیزات غواصی - اسنورکل ها - الزامات و روش های آزمایش" الزامات ایمنی را برای شناگران و غواصان به منظور افزایش ایمنی در استفاده از غواصی توصیف می کند. این استاندارد در مورد اسنورکل هایی اعمال می شود که به کاربران اجازه می دهد در سطح آب با صورت خود در زیر آب تنفس کنند. شامل غواصی است که توسط شناگران و غواصان استفاده می شود. با این حال، این استاندارد برای ماسک های صورت ترکیبی و اسنورکل هایی که لوله اسنورکل به داخل ماسک باز می شود، اعمال نمی شود.

تجهیزات غواصی EN 1972 - اسنورکل - الزامات و روش‌های آزمایش

برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود.

  • اسنورکل به دستگاهی اطلاق می‌شود که از یک شیلنگ یا لوله با دهانه‌ای تشکیل شده است که به کاربر اجازه می‌دهد هنگام شنا در موقعیت شنا نفس بکشد. غواصی همچنین ممکن است شامل دستگاه های اختیاری مانند دریچه ها و منحرف کننده های آب باشد.

دهان‌بند به بخشی از غواصی اطلاق می‌شود که معمولاً توسط دندان‌ها نگه داشته می‌شود و روی لب‌ها می‌بندد و هوا از طریق آن دم و بازدم می‌شود.

اسنورکل نباید قسمت های بیرون زده یا گوشه ها و لبه هایی داشته باشد که باعث آسیب شود. اسنورکل ها باید مطابق با بازرسی بصری و آزمایش ابعاد شرح داده شده در این استاندارد آزمایش شوند. ابعاد اسنورکل باید با جدول ارائه شده در استاندارد مطابقت داشته باشد:

  • کلاس A: برای افرادی که ظرفیت ریه بالایی دارند. حجم داخلی آن حداکثر 230 میلی لیتر و فاصله خطی حداکثر 380 میلی متر است.
  • کلاس B: برای افراد با ظرفیت ریه کوچک (مانند کودکان). حجم داخلی آن حداکثر 150 میلی لیتر و فاصله خطی حداکثر 350 میلی متر است.

حجم داخلی حجمی است که فضای مرده غواصی را برای تبادل تنفسی نشان می دهد. فاصله خطی فاصله خطی بین مرکز دهانه دهنی و پایین دهانه ورودی هوا است.

این احتمال وجود دارد که مواد دهانی باعث تحریک یا هر گونه اثرات نامطلوب بر سلامتی شود. قطعه دهانی باید طوری طراحی شود که به راحتی در دهان نگه داشته شود، به عنوان مثال با استفاده از دسته هایی که آن را بین دندان ها می گیرند. تمام قسمت های دهانی که با مخاط دهان در تماس است باید به درستی تکمیل شود. نوک لوله نباید فراتر از قطعه دهانی به داخل دهان کشیده شود. قطعه دهانی باید مطابق با بازرسی بصری و آزمایش ابعاد شرح داده شده در این استاندارد آزمایش شود.

مقاومت در برابر جریان هوا، هنگامی که مطابق با این استاندارد آزمایش می شود، بالاترین فشار تنفسی اسنورکل در هنگام دم و بازدم باید در محدوده مثبت/منفی 10 میلی بار باشد.

هنگامی که اتصالات با نیروی محوری 10 نیوتن به مدت 30 ثانیه مطابق با این استاندارد آزمایش می شوند، اتصالات نباید هیچ نشانه ای از جدا شدن را نشان دهند.

برای جلوگیری از گم شدن اسنورکل در حین استفاده، هر وسیله نگهدارنده اختیاری که به لوله متصل است باید طوری تنظیم شود که بتوان موقعیت غواصی را تنظیم کرد. دستگاه نگهدارنده غواصی باید امکان برداشتن و جایگزینی اسنورکل از دهان را بدون کندن ماسک صورت فراهم کند. همچنین باید مطابق با بازرسی بصری و تست عملکرد عملی شرح داده شده در این استاندارد آزمایش شود.

اگر یک شیر قطع کننده اختیاری برای جلوگیری از ورود آب نصب شده باشد، فقط باید در هنگام غوطه ور شدن بسته شود. پس از غوطه ور شدن، دریچه باید در اولین بازدم به راحتی باز شود. شیر باید مطابق با آزمایش عملکرد عملی که در استاندارد توضیح داده شده است آزمایش شود.

روش های آزمایشی که در استاندارد EN 1972 شرح داده شده است عبارتند از:

  • معاینه بینایی: معاینه بینایی باید با حدت بینایی طبیعی انجام شود. بازرسی بصری باید شامل ارزیابی علامت گذاری دستگاه، اطلاعات ارائه شده توسط سازنده و هر برگه اطلاعات ایمنی باشد.
  • ابعاد تست: حجم داخلی اسنورکل را می توان با اندازه گیری و محاسبه اندازه و یا با پر کردن اسنورکل با آب تعیین کرد. اسنورکل به همراه قطعه دهانی خود در موقعیتی قرار می گیرد که در هنگام استفاده معمولی قرار می گیرد. فاصله خطی بین مرکز دهانه دهنی و پایین دهانه ورودی هوا تعیین می شود.
  • تست مقاومت جریان هوا: قطعه دهانی به شبیه ساز تنفس متصل است. شبیه ساز تنفس روی عملکرد سینوسی در 2,5 لیتر در ضربه و 25 ضربه در دقیقه در فشار و دمای محیط تنظیم شده است. انحراف بین فرکانس و دامنه نباید بیشتر از مثبت/منفی 3 درصد باشد. فشار داخل قطعه دهانی ثبت می شود. اندازه گیری تا رسیدن به حالت پایدار ادامه می یابد.
  • تست استحکام مفصل: دستگاه تست کشش یا آرایش وزن مرده با ابزاری برای اندازه گیری با دقت مثبت/منفی 2 نیوتن در کل محدوده اندازه گیری استفاده می شود. یک بار با سرعت یکنواخت در سراسر مفصل به مدت 5 ثانیه اعمال می شود. نیرو به مدت 10 ثانیه حفظ می شود و مفصل برای هر گونه آسیب بررسی می شود.
  • آزمایش عملکرد عملی: به دلایل ایمنی، آزمایش عملکرد عملی تنها باید پس از تکمیل رضایت‌بخش تمام آزمایش‌های آزمایشگاهی مطابق با بازرسی بصری و تست مقاومت مفصل انجام شود. اسنورکل باید توسط افرادی که به طور منظم غواصی را تمرین می کنند آزمایش شود. هر آزمودنی یک شنای آزمایشی را انجام می دهد که شامل حداقل دو غوطه وری در عمق حداقل 1 متری است. در حین آزمایش، اسنورکل توسط کاربر مورد ارزیابی ذهنی قرار می گیرد و نظرات کاربر در مورد نکات زیر پس از تست ثبت می شود: راحتی غواصی، امنیت هر گونه اتصالات و اتصالات، تنظیم قطعه دهانی و هر وسیله نگهدارنده غواصی، سهولت تنفس در اولین بازدم و باز کردن دریچه‌های قطع، و سایر نظرات کاربر بنا به درخواست گزارش شده توسط.

در میان آزمایش‌ها، اندازه‌گیری‌ها، تجزیه و تحلیل‌ها و مطالعات متعددی که برای کسب‌وکارها در بخش‌های مختلف ارائه می‌کند، سازمان ما همچنین خدمات آزمایشی تعریف شده در استاندارد «EN 1972 Diving - Requirements and Snorkels» را با کارکنان آموزش دیده و متخصص ارائه می‌کند. تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته

واتساپ