EN 1263 تجهیزات کار موقت - تورهای ایمنی

استاندارد اروپایی «EN 1263 تجهیزات کار موقت - تورهای ایمنی» شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:

• استاندارد «EN 1263-1 بخش 1: الزامات ایمنی، روش‌های آزمایش» در مورد تورهای ایمنی و لوازم جانبی مورد استفاده برای محافظت در برابر سقوط‌های عمیق‌تر در کارهای ساختمانی و مونتاژ اعمال می‌شود. این استاندارد شامل الزامات ایمنی و روش‌های آزمایش است و بر اساس ویژگی‌های عملکردی الیاف پلی‌پروپیلن و پلی‌آمید می‌باشد. خواص مکانیکی مواد مورد استفاده در تورها نباید بین دمای -10 درجه و +40 درجه سانتیگراد به طور قابل توجهی کاهش یابد. این استاندارد در مورد نصب تورهای ایمنی اعمال نمی‌شود. برای نصب تورهای ایمنی، استاندارد EN 1263-2 اعمال می‌شود.

این استاندارد چهار کلاس شبکه با حداکثر اندازه مش و مقادیر انرژی که می‌توانند بر شبکه تأثیر بگذارند را تعریف می‌کند:

• کلاس A1 و کلاس A2: جذب انرژی بالاتر (مناسب برای ارتفاع یا انرژی سقوط بالاتر)
• کلاس B1 و کلاس B2: جذب انرژی کمتر.

علاوه بر این، چهار سیستم شبکه امنیتی از نظر امنیت شبکه تعریف شده‌اند:

• تور ایمنی طنابی لبه‌دار سیستم S: حداقل اندازه باید حداقل ۳۵ متر مربع باشد. برای تورهای ایمنی مستطیلی، طول کوتاه‌ترین ضلع باید حداقل ۵ متر باشد. تورهای ایمنی کوچک‌تر (کوچکتر از ۳۵ متر مربع و با کوتاه‌ترین ضلع کمتر از ۵ متر) جزئی از این استاندارد نیستند و در صورت لزوم، باید توسط مقررات ملی تعیین شوند.
• سیستم T توری ایمنی متصل به براکت برای استفاده افقی.
• سیستم U یک شبکه ایمنی متصل به یک قاب پشتیبانی برای استفاده عمودی است.
• سیستم V یک تور ایمنی با طناب‌های لبه‌ای متصل به یک تکیه‌گاه از نوع آویز است.

تورهای ایمنی به عنوان تجهیزات حفاظتی جمعی در ساخت و ساز، مونتاژ، تعمیر و نگهداری و کارهای موقت مشابه برای جلوگیری از سقوط از ارتفاع استفاده می‌شوند و در نتیجه از آسیب دیدگی کارگران جلوگیری یا آن را کاهش می‌دهند و محافظت در برابر سقوط اشیاء را فراهم می‌کنند. این استاندارد در مورد تورهای ایمنی مورد استفاده برای اهداف زیر اعمال می‌شود:

• برای گرفتن افرادی که در حین ساخت ساختمان‌ها، تالارها، پل‌ها یا سایر سازه‌ها سقوط می‌کنند.
• برای محافظت در برابر سقوط‌های عمیق‌تر (یعنی، جلوگیری کامل از سقوط، به جای اینکه صرفاً دسترسی به مناطق خطرناک را مسدود کنید).
• برای محافظت از افراد و اشیاء در برابر سقوط به سطوح پایین‌تر.

این توری‌ها کاربردهای افقی و برخی کاربردهای عمودی را در کارهای ساختمانی و مونتاژ پوشش می‌دهند. این توری‌ها برای استفاده به عنوان تاسیسات دائمی یا سیستم‌های توقف سقوط شخصی طراحی نشده‌اند (این موارد تحت استانداردهای دیگری مانند EN 361 یا EN 363 قرار می‌گیرند).

در کشورهای اتحادیه اروپا، تورهای ایمنی مورد استفاده در سایت‌های ساختمانی باید مطابق با استاندارد EN 1263-1 باشند تا الزامات دستورالعمل سایت‌های ساختمانی 92/57/EEC و مقررات ملی بهداشت و ایمنی را برآورده کنند.

• استاندارد «EN 1263-2 بخش 2: الزامات ایمنی در مورد محدودیت‌های قرارگیری» الزامات ایمنی برای قرارگیری تورهای ایمنی را مطابق با دفترچه راهنمای سازنده و مشخصات محصول و برای آزمایش تورهای ایمنی سیستم S، سیستم T، سیستم U و سیستم V طبق استاندارد EN 1263-1 شرح می‌دهد. تورهای ایمنی کوچک سیستم S (کوچکتر از 35 متر مربع و با کوتاه‌ترین ضلع کمتر از 5,0 متر) طبق EN 1263-1 خارج از محدوده این استاندارد هستند.

برای استفاده و کاربرد تورهای ایمنی، یک دفترچه راهنما مطابق با استاندارد EN 1263-1 باید به همراه هر محموله تورهای ایمنی ارائه شود. این دفترچه راهنما باید حداقل شامل اطلاعات زیر باشد:

• نیروهای لنگر مورد نیاز
• حداکثر ارتفاع سقوط
• حداقل عرض ضبط
• اتصال شبکه ایمنی
• حداقل فاصله زیر تور ایمنی.
• ذخیره سازی
• بازرسی
• در حال تغییر

ارتفاع سقوط در جدولی با عنوان "تعاریف ارتفاع سقوط" در استاندارد مشخص شده است. تورهای ایمنی باید تا حد امکان پایین‌تر از سطح کار نصب شوند. هر ارتفاع سقوط نباید از 6,0 متر تجاوز کند. علاوه بر این، ارتفاع سقوط کاهش یافته در فاصله 2 متری از حد مجاز نباید از 3,0 متر تجاوز کند.

استاندارد EN 1263-2 مکمل استاندارد EN 1263-1 است و بر نصب عملی، موقعیت‌یابی و محدودیت‌های استفاده از تورهای ایمنی در سازه‌های موقت تمرکز دارد. در حالی که EN 1263-1 طراحی، مواد و آزمایش تورها را تعریف می‌کند، EN 1263-2 قرارگیری و پیکربندی صحیح آنها را برای جلوگیری مؤثر از حوادث بدون ایجاد آسیب جدی تضمین می‌کند.

این استاندارد الزامات ایمنی را برای موارد زیر مشخص می‌کند:

• قرار دادن تورهای ایمنی طبق دستورالعمل سازنده و مشخصات محصول.
• پیکربندی‌های نصب برای انواع اصلی سیستم تعریف شده در استاندارد EN 1263-1.
• محدودیت‌هایی در ارتفاع سقوط، فواصل آزاد، محل لنگر انداختن و هندسه کلی برای اطمینان از جذب ایمن انرژی و به حداقل رساندن خطر برخورد با پایه یا آسیب ثانویه.
• روش‌های آزمایش برای تأیید عملکرد سیستم نصب‌شده (برای سیستم‌های S، T، U و V).

این استاندارد در مورد حفاظت از سقوط جمعی در کارهای ساختمانی، نوسازی، تخریب، نگهداری و مونتاژ (عمدتاً کاربردهای افقی یا شیب‌دار، اما همچنین شامل حفاظت عمودی/نما) اعمال می‌شود. شبکه‌های کوچک سیستم S (حداکثر 35 متر مربع و کوتاه‌ترین ضلع حداکثر 5,0 متر) از برخی قوانین دقیق معاف هستند.

انواع اصلی سیستم به شرح زیر است:

• سیستم S: حفاظت زیرسطحی/مسطح افقی (رایج‌ترین، مثلاً زیر کف‌ها، سقف‌ها، پل‌ها).
• سیستم T: شبکه توری کنسولی/برجسته/شیب‌دار (مثلاً، از لبه‌ها به سمت بیرون امتداد یافته است).
• سیستم U: حفاظت جانبی عمودی/عمودی (مثلاً در امتداد داربست یا لبه‌های ساختمان).
• سیستم V: تورهای معلق عمودی (به عنوان مثال، حفاظت از نما در ساختمان‌های بلند).

استاندارد EN 1263-2 قوانین موقعیت‌یابی خاص، الزامات لنگراندازی و حداکثر ابعاد/ارتفاع سقوط را برای هر کدام ارائه می‌دهد. این استاندارد شامل آزمایش‌های تأیید (معمولاً آزمایش‌های سقوط دینامیکی) است تا تأیید کند که پیکربندی نصب‌شده، هنگام ترکیب با تورهایی که مطابق با استاندارد EN 1263-1 تأیید شده‌اند، معیارهای عملکرد را برآورده می‌کند. این آزمایش‌ها تضمین می‌کنند که افتادگی، پارگی یا افتادن بیش از حد رخ نمی‌دهد.

استاندارد EN 1263-2 برای انطباق با دستورالعمل کارگاه ساختمانی 92/57/EEC و مقررات ملی بهداشت و ایمنی الزامی است.

سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما خدمات تست را مطابق با استاندارد EN 1263 نیز ارائه می‌دهیم.