مبلمان اداری EN 1335 - صندلی اداری

استاندارد اروپایی «EN 1335 مبلمان اداری - صندلی اداری» شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:

• استاندارد «EN 1335-1 بخش 1: ابعاد - تعیین ابعاد» برای صندلی‌های اداری کاربرد دارد. این استاندارد ابعاد چهار نوع صندلی اداری و روش‌های آزمون برای تعیین این ابعاد را شرح می‌دهد. این استاندارد برای صندلی‌های کودک که برای آنها استاندارد اروپایی وجود دارد، کاربرد ندارد. ضمائم این استاندارد شامل توجیه ابعاد صندلی اداری، توصیه‌های ابعادی برای تکیه‌گاه سر و اصول مربوط به عدم قطعیت اندازه‌گیری است.

شرایط اندازه‌گیری باید مطابق با استاندارد ISO 24496 باشد، به استثنای مواردی که در این استاندارد ذکر شده است. قاعده تصمیم‌گیری برای ارزیابی رضایت‌بخش بودن یک نتیجه این است که مقدار اندازه‌گیری شده صرف نظر از عدم قطعیت اندازه‌گیری، در محدوده مورد نیاز باشد (یعنی کمتر یا مساوی حد بالا، بیشتر یا مساوی حد پایین). جدول پیوست‌ها شامل مقادیری برای حداکثر عدم قطعیت‌های اندازه‌گیری است (پیوست D). تجهیزات آزمایش باید با استاندارد ISO 24496 مطابقت داشته باشند. چیدمان صندلی باید با استاندارد ISO 24496 مطابقت داشته باشد. ابعاد صندلی به ترتیب مشخص شده در جدول با عنوان "توالی تعیین اندازه‌گیری و روش اندازه‌گیری" تعیین می‌شوند.

هدف اصلی استاندارد EN 1335-1 تعریف حداقل ابعاد و ابعاد قابل تنظیم برای صندلی‌های اداری است تا با طیف وسیعی از اندازه‌های بدن بزرگسالان در جمعیت اروپا سازگار باشد. این امر به کاهش خطر مشکلات اسکلتی-عضلانی، خستگی و ناراحتی ناشی از وضعیت نامناسب نشستن کمک می‌کند. این استاندارد در مورد صندلی‌های اداری طراحی شده برای استفاده عمومی در دفتر (معمولاً تا 8 ساعت در روز) اعمال می‌شود و صندلی‌های کودک یا صندلی‌های تخصصی (مثلاً برای محیط‌های پزشکی یا صنعتی) را پوشش نمی‌دهد.

این استاندارد بیان می کند:

• ابعاد پایه قابل تنظیم و ثابت (مثلاً محدوده ارتفاع صندلی، عمق صندلی، ارتفاع تکیه‌گاه، موقعیت دسته صندلی).
• روش‌های اندازه‌گیری دقیق این ابعاد.

این استاندارد ایمنی، استحکام یا دوام را پوشش نمی‌دهد، زیرا این موارد در استانداردهای EN 1335-2 و EN 1335-3 مورد توجه قرار گرفته‌اند.

استاندارد EN 1335-1 محدوده‌ها و حداقل مقادیر را برای ابعاد بحرانی جهت پشتیبانی از تناسب ارگونومیک تعریف می‌کند. نمونه‌هایی از الزامات معمول (مقادیر دقیق بسته به نوع صندلی متفاوت است):

• تنظیم ارتفاع صندلی: محدوده وسیعی که به پاها اجازه می‌دهد صاف روی زمین قرار بگیرند و ران‌ها تقریباً افقی باشند (معمولاً در نسخه‌های جدیدتر پهن‌تر هستند).
• عمق نشیمنگاه: قابل تنظیم برای تناسب با بالای ران بدون وارد کردن فشار بیش از حد به پشت زانو.
• ارتفاع و زاویه پشتی: پشتیبانی کافی از کمر و طیف وسیعی از گزینه‌های تکیه‌گاه را فراهم می‌کند.
• دسته صندلی (در صورت وجود): ارتفاع، عرض و عمق قابل تنظیم برای پشتیبانی راحت از شانه.
• سایر: مانند عرض نشیمنگاه و عرض پشتی صندلی.
• استاندارد «EN 1335-2 بخش 2: الزامات ایمنی» الزامات ایمنی، استحکام و دوام صندلی‌های اداری را شرح می‌دهد. این استاندارد در مورد سایر چیدمان‌های صندلی در فضاهای اداری که استانداردهای اروپایی جداگانه‌ای برای آنها وجود دارد، اعمال نمی‌شود. این الزامات بر اساس استفاده افراد با وزن تا 110 کیلوگرم به مدت 8 ساعت در روز است. پیوست این استاندارد شامل بارها، جرم‌ها و چرخه‌ها برای آزمایش عملکردی است (پیوست الف).

صندلی باید به گونه‌ای طراحی شود که خطر آسیب به کاربر را به حداقل برساند. تمام قسمت‌های صندلی که کاربر در حین استفاده با آنها در تماس است باید به گونه‌ای طراحی شوند که از آسیب جسمی و خسارت به اموال جلوگیری شود. این الزامات در صورتی برآورده می‌شوند که:

• لبه‌های نشیمنگاه، تکیه‌گاه و دسته‌های صندلی که هنگام نشستن کاربر روی صندلی با آن در تماس هستند، باید با شعاع حداقل ۲ میلی‌متر گرد شوند.
• لبه‌های دسته‌های صندلی باید در جهت نیروی وارده گرد یا شیب‌دار باشند.
• تمام لبه‌ها و گوشه‌های دیگر باید پلیسه‌گیری و گرد یا اریب شوند.
• انتهای اجزای توخالی قابل دسترس باید بسته یا درپوش داشته باشد.

قطعات متحرک و قابل تنظیم باید به گونه‌ای طراحی شوند که از آسیب‌دیدگی و عملکرد ناخواسته جلوگیری کنند. دستگاه‌های تنظیم باید از حالت نشسته روی صندلی قابل استفاده باشند. هیچ یک از قسمت‌های تحمل‌کننده بار صندلی نباید به طور ناخواسته شل شوند.

قطعات صندلی نباید دارای نقاط برش و فشار قابل دسترسی باشند که توسط مکانیزم‌های تقویت‌شده (مانند فنرها، کمک‌فنرهای گازی و سیستم‌های موتوری) ایجاد شده‌اند.

نباید هیچ نقطه برش و فشار قابل دسترسی که در اثر بارهای وارده در حین استفاده عادی ایجاد شده باشد، وجود داشته باشد. نقاط برش و فشار در صورتی که خطر آسیب دیدگی ناشی از وزن کاربر در حین حرکات و اقدامات عادی، مثلاً هنگام استفاده از اهرم‌ها و بازوهای میل لنگ، وجود داشته باشد، غیرقابل قبول هستند.

تمام آزمایش‌های مربوطه باید روی یک نمونه انجام شوند. صندلی باید طبق استاندارد EN 1022 و به ترتیب ذکر شده در جدول، تحت آزمایش پایداری قرار گیرد. علاوه بر این، صندلی باید طبق استاندارد EN 1728 و به ترتیب ذکر شده در جدول، تحت آزمایش استحکام و دوام قرار گیرد. به جز آزمایش بار استاتیک رو به پایین دسته صندلی (آزمایش مرکز) که قبل و بعد از آزمایش پایداری انجام می‌شود، صندلی باید پس از آزمایش‌های استحکام و دوام، تحت آزمایش پایداری قرار گیرد.

استاندارد EN 1335-2 با هدف به حداقل رساندن خطر آسیب یا نقص عملکرد ناشی از مشکلات مکانیکی در طول استفاده معمول از دفتر کار تدوین شده است. این استاندارد در مورد صندلی‌هایی که برای کارهای عمومی اداری طراحی شده‌اند، اعمال می‌شود و معمولاً توسط کاربرانی تا 8 ساعت در روز و با وزنی تا 110 کیلوگرم استفاده می‌شود. برای کاربران سنگین‌تر یا استفاده فشرده‌تر (مثلاً کار شیفتی 24 ساعته)، تولیدکنندگان باید بارهای بالاتر یا آزمایش‌های اضافی را اجرا کنند.

این استاندارد شامل موارد زیر نمی شود:

• سایر انواع صندلی‌های اداری (تحت پوشش استانداردهایی مانند EN 16139 برای صندلی‌های خارج از دفتر یا صندلی‌های مخصوص بازدیدکنندگان).
• صندلی کودک، صندلی طبی یا صندلی صنعتی.
• قطعات الکتریکی/الکترونیکی (به شرطی که بر ایمنی مکانیکی تأثیر نگذارند).

استاندارد EN 1335-2 مجموعه‌ای از آزمایش‌های مکانیکی را تعریف می‌کند که تنش‌های دنیای واقعی را شبیه‌سازی می‌کنند. صندلی‌ها باید این آزمایش‌ها را بدون تغییر شکل دائمی، ترک خوردن، شل شدن قطعات یا از دست دادن عملکرد فراتر از حد قابل قبول، پشت سر بگذارند. دسته‌های اصلی آزمایش عبارتند از:

• پایداری: آزمایش‌های شیب به جلو، عقب و طرفین (با بارهای شبیه‌سازی شده توسط کاربر و بدون بار).
• استحکام سازه: بارهای استاتیک روی نشیمنگاه، تکیه‌گاه، دسته‌ها و زیرپایی‌ها (در صورت وجود).
• دوام/خستگی: آزمایش‌های بارگذاری و چرخه‌های مکرر (مثلاً خستگی تکیه‌گاه، ضربه به نشیمنگاه/تکیه‌گاه، چرخه‌های چرخشی، دوام چرخ روی فرش/کفپوش‌های سخت).
• دوام تکیه‌گاه دست و تکیه‌گاه سر (در صورت وجود).
• پایه و مکانیزم پایینی: تست‌های دوام پایه، دوام مکانیزم کج شدن و تست‌های دوام تنظیم ارتفاع/بالابر گازی.

بارها، جرم‌ها و تعداد چرخه‌ها در استاندارد مشخص شده‌اند. آزمایش‌ها از سیلندرهای آزمایش تعریف‌شده، آدمک‌های پشتی و دستگاه‌های سقوط/ضربه برای شبیه‌سازی حرکات کاربر و ضربات تصادفی استفاده می‌کنند. صندلی‌ها به‌طور ضمنی بر اساس عملکردشان طبقه‌بندی می‌شوند: قبولی در استاندارد به این معنی است که آنها برای استفاده عادی اداری در محدوده‌های مشخص‌شده مناسب هستند.

• استاندارد «EN 1335-3 صندلی اداری - بخش 3: روش‌های آزمون» روش‌های آزمون مکانیکی برای تعیین پایداری، استحکام و دوام صندلی‌های اداری را شرح می‌دهد. این استاندارد آزمون‌های تأیید نوع برای اجزای صندلی را مشخص نمی‌کند.

این آزمایش‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که روی یک قطعه مبلمان کاملاً مونتاژ شده و آماده استفاده اعمال شوند. این آزمایش‌ها شامل اعمال نیرو به قسمت‌های مختلف محصول است که استفاده عادی و همچنین سوءاستفاده‌ای را که منطقاً انتظار می‌رود رخ دهد، شبیه‌سازی می‌کند. این آزمایش‌ها برای ارزیابی خواص صرف نظر از مواد، طراحی/ساختار یا فرآیندهای تولید طراحی شده‌اند.

نتایج آزمایش فقط برای محصول آزمایش شده معتبر است. هنگام اعمال نتایج آزمایش به سایر محصولات مشابه، مهم است که نمونه آزمایش نماینده مدل تولید باشد.

آزمایش‌های انجام‌شده طبق این استاندارد با هدف نشان دادن توانایی محصول در ارائه خدمات رضایت‌بخش در محیط مورد نظر انجام می‌شوند. الزامات ایمنی در استاندارد EN 1335-2 مشخص شده است و بارها، جرم‌ها و چرخه‌های اضافی برای آزمایش‌های عملکردی در پیوست C فهرست شده‌اند.

آزمایش‌ها برای واحدها/اجزای غیرفعال طراحی شده‌اند. با این حال، در صورت توجیه مناسب، می‌توان از آنها برای بررسی عیب استفاده کرد.

ارزیابی فرسودگی و زوال شامل نمی‌شود. این آزمایش‌ها برای ارزیابی دوام کفپوش، یعنی مواد پرکننده و پوشش، طراحی نشده‌اند.

استاندارد EN 1335-3 روش‌های آزمایش مکانیکی دقیق و تکرارپذیری را تعریف می‌کند تا تأیید کند که یک صندلی اداری می‌تواند در برابر فشارهای ناشی از استفاده عادی روزانه مقاومت کند و به گونه‌ای که منجر به آسیب یا سایش بیش از حد شود، دچار نقص نشود. این روش‌ها معمولاً برای صندلی‌هایی که برای کارهای عمومی اداری طراحی شده‌اند، توسط کاربران تا 8 ساعت در روز استفاده می‌شوند و وزن آنها تا 110 کیلوگرم است، اعمال می‌شوند.

آزمایش‌ها روی صندلی‌های کاملاً مونتاژ شده و آماده استفاده انجام می‌شوند. آن‌ها فقط جنبه‌های مکانیکی را پوشش می‌دهند (به استثنای آزمایش‌های قطعات الکتریکی، آتش‌سوزی یا قطعات مخصوص روکش، مگر اینکه بر عملکرد کلی تأثیر بگذارند). آن‌ها شامل آزمایش‌های تأیید نوع جداگانه برای اجزای صندلی جداگانه نمی‌شوند (به عنوان مثال، کمک‌فنرهای گازی یا چرخ‌ها ممکن است استانداردهای خاص خود را داشته باشند). آزمایش‌ها شرایط دنیای واقعی را شبیه‌سازی می‌کنند: نشستن/ایستادن مکرر، ضربه، چرخش و تلاش برای واژگونی.

این استاندارد شامل مجموعه‌ای جامع از آزمون‌ها است که مستقیماً از اکثر معیارهای قبولی/ردی در استاندارد EN 1335-2 پشتیبانی می‌کنند. دسته‌های اصلی عبارتند از:

• آزمایش‌های پایداری: خم شدن به جلو، عقب و پهلوها تحت بارها و موقعیت‌های مختلف.
• آزمون‌های قدرت استاتیک: اعمال بار مداوم روی نشیمنگاه، تکیه‌گاه، دسته‌ها و زیرپایی (در صورت وجود).
• آزمایش‌های دوام/خستگی: شبیه‌سازی بارگذاری چرخه‌ای برای سال‌ها استفاده (مثلاً ۱۰۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰ چرخه بسته به عنصر).
• آزمایش‌های ضربه و سقوط: ضربه صندلی (افتادن کیسه هوا)، ضربه تکیه‌گاه، بارهای جانبی/رو به پایین تکیه‌گاه دست.
• دوام چرخش و چرخ: چرخش و حرکت مکرر روی فرش/کفپوش‌های سخت.
• بارگذاری لبه پشتی و نشیمنگاه: نیروهای افقی/عمودی اعمال شده به لبه‌های عقب و جلو.
• آزمایش تکیه‌گاه سر، تکیه‌گاه دست و سایر لوازم جانبی (در صورت وجود).

تجهیزات استاندارد در آزمایش‌ها استفاده می‌شوند: جرم‌های آزمایش، کیت‌های آزمایش ساختگی، کیسه‌های ضربه، سیلندرها و دستگاه‌های بارگذاری کالیبره شده. معیارهای قبولی شامل عدم وجود خرابی ساختاری، تغییر شکل دائمی بیش از حد، شل نشدن مکانیسم‌ها فراتر از حد مجاز و ادامه کار ایمن است.

• استاندارد «EN 1335-4 بخش 4: توضیحات مربوط به EN 1335-1 (ابعاد)» تعدادی از اصطلاحات مندرج در استاندارد EN 1335-1 را که توسط آزمایشگاه‌های آزمایش و تولیدکنندگان به طور متفاوتی تفسیر شده‌اند، روشن می‌کند.

این استاندارد اصطلاحات خاص و تفاسیر اندازه‌گیری را روشن می‌کند. این استاندارد به این دلیل ایجاد شده است که آزمایشگاه‌های آزمایش، تولیدکنندگان و نهادهای صدور گواهینامه گاهی اوقات تعاریف خاص را به طور متفاوتی تفسیر می‌کنند و منجر به نتایج متناقض می‌شوند.

حوزه‌های اصلی تمرکز عبارتند از:

• تعاریف دقیق اصطلاحات استفاده شده در استاندارد EN 1335-1 که تفسیرهای مختلفی از آنها وجود دارد (به عنوان مثال، نقاط ابعادی خاص، مکانیسم‌های تنظیم یا شرایط اندازه‌گیری).
• راهنمایی برای اطمینان از اعمال یکنواخت الزامات اندازه در سراسر اروپا.
• توضیحاتی برای بهبود تکرارپذیری و بازتولیدپذیری در آزمایش ابعادی.

این استاندارد الزامات جدید، انواع جدید صندلی، آزمایش‌های جدید یا به‌روزرسانی‌هایی در مورد جنبه‌های ایمنی/دوام ارائه نمی‌دهد. این استاندارد صرفاً تکمیلی و آموزنده است.

سال‌هاست که سازمان ما با کادری متخصص و باتجربه، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست را مطابق با استاندارد "EN 1335 مبلمان اداری - صندلی اداری" ارائه می‌دهیم.