
در استاندارد ASTM D737-18 که توسط سازمان تست و مواد آمریکا (ASTM) منتشر شده است، یک روش آزمایشی تعریف شده است که شامل اندازهگیری نفوذپذیری هوا پارچههای نساجی است. این روش تست برای اکثر انواع پارچه ها از جمله پارچه های بافته شده، پارچه های نبافته، پارچه های بالشتک بادی، پتو، پارچه های پرز، پارچه های کشباف و پارچه های لایه ای اعمال می شود. این پارچه ها ممکن است فرآوری نشده، اندازه قابل توجهی، پوشش داده شده، رزین شده یا به گونه ای دیگر درمان شوند.

نفوذپذیری هوا حجم هوایی است که از پارچه تحت فشار عبور می کند. دو نوع تستر نفوذپذیری هوا برای محصولات نساجی استفاده می شود: تستر نفوذپذیری هوا Frazier و تستر نفوذپذیری هوا شرلی. آزمایشکننده نفوذپذیری هوا Frazier در روش آزمایشی که در استاندارد ASTM D737 توضیح داده شده است، استفاده میشود. این دستگاه یک تستر نفوذپذیری هوا در سراسر جهان برای کنترل کیفیت، تحقیق، توسعه، عملکرد و مشخصات خرید است.
روش تست استاندارد برای نفوذپذیری هوا، نفوذپذیری هوای پارچه های نساجی است، یعنی سرعت جریان هوا که به صورت عمودی از یک منطقه شناخته شده تحت اختلاف فشار هوا از پیش تعیین شده بین دو سطح یک ماده عبور می کند.
نفوذپذیری هوا عامل مهمی در عملکرد مواد نساجی مانند فیلتر گاز، پارچه کیسه هوا، لباس، پشه بند، چتر نجات، بادبان، سایبان و جاروبرقی است. نفوذپذیری هوا نشانه ای از قابلیت تنفس پارچه های مقاوم در برابر آب و هوا و باران است.
عوامل تولید و تکنیک های تکمیل باعث تغییر طول مسیرهای جریان هوا از طریق پارچه می شود و در نتیجه بر نفوذپذیری هوا تأثیر می گذارد. پارچه هایی با بافت سطحی مختلف در هر دو طرف دارای نفوذپذیری هوای متفاوتی بسته به جهت جریان هوا هستند.
جریان هوا از سمت با فشار هوای بالا از طریق پارچه به سمت با فشار هوای کم است. نفوذپذیری هوای پارچه از این میزان جریان هوا تعیین می شود.
سازمان ما همچنین خدمات تست استاندارد برای نفوذپذیری هوا پارچه های نساجی را در چارچوب استاندارد ASTM D737-18 با کارکنان آموزش دیده و متخصص و تجهیزات تکنولوژیکی پیشرفته خود در میان مطالعات تست، اندازه گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی متعددی که برای مشاغل ارائه می دهد ارائه می کند. در بخش های مختلف
