EN ISO 13934 منسوجات - خواص کششی پارچه‌ها
استاندارد "EN ISO 13934 Textile - خواص کششی پارچه‌ها" که بر اساس یک استاندارد اروپایی تدوین شده و بعداً توسط سازمان بین‌المللی استاندارد (ISO) منتشر شده است، شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:
- استاندارد "EN ISO 13934-1 بخش 1: تعیین حداکثر نیرو و ازدیاد طول در حداکثر نیرو با استفاده از روش نواری" روشی را برای تعیین حداکثر نیرو و ازدیاد طول در حداکثر نیروی پارچه‌های نساجی با استفاده از روش نواری شرح می‌دهد. بخش دوم این استاندارد روشی را شرح می‌دهد که به عنوان روش گرفتن شناخته می‌شود.
این روش در درجه اول برای پارچه‌های بافته شده، از جمله پارچه‌هایی که خواص کششی حاصل از حضور الیاف الاستومری یا عملیات مکانیکی یا شیمیایی را نشان می‌دهند، قابل اجرا است. این استاندارد همچنین برای پارچه‌های تولید شده با تکنیک‌های دیگر نیز قابل اجرا است. با این حال، معمولاً برای ژئوتکستایل‌ها، پارچه‌های نبافته، پارچه‌های روکش‌دار، پارچه‌های بافته شده از الیاف شیشه یا پارچه‌های ساخته شده از الیاف کربن یا نخ‌های نواری پلی اولفین قابل اجرا نیست.
این روش شامل تعیین حداکثر نیرو و ازدیاد طول در حداکثر نیرو برای نمونه‌های آزمایشی در حالت تعادل با اتمسفر استاندارد برای آزمایش و نمونه‌های آزمایشی در حالت مرطوب است. این روش محدود به استفاده از ماشین‌های آزمایش با نرخ ازدیاد طول ثابت است.
برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:
- دستگاه تست کشش با سرعت ثابت به دستگاه تست کششی اطلاق می‌شود که یک گیره آن ثابت و گیره دیگر با سرعت ثابت در طول آزمایش حرکت می‌کند و تضمین می‌کند که کل سیستم تست عملاً بدون انحراف باشد.
- آزمایش نواری یک آزمایش کششی است که در آن کل عرض نمونه آزمایشی در فک‌های دستگاه آزمایش قرار می‌گیرد.
- طول گیج به فاصله بین دو نقطه گیرش موثر یک دستگاه آزمایش اشاره دارد. نقاط (یا خطوط) گیرش موثر گیره‌ها را می‌توان با گرفتن یک نمونه آزمایشی تحت کشش تعریف شده با کاغذ کاربن کپی برای ایجاد یک الگوی گیرش روی نمونه آزمایشی یا سطوح گیره بررسی کرد.
- طول اولیه، طول یک نمونه آزمایشی تحت پیش‌تنش مشخص بین دو نقطه فشاری مؤثر در ابتدای آزمایش‌های مشخص شده است.
- پیش تنیدگی نیرویی است که در ابتدای آزمایش‌های خاص به نمونه آزمایش وارد می‌شود. از پیش تنیدگی برای تعیین طول اولیه نمونه آزمایش استفاده می‌شود.
- افزایش طول به افزایش طول نمونه آزمایشی ناشی از اعمال نیرو اشاره دارد. افزایش طول بر حسب واحد طول بیان می‌شود.
- ازدیاد طول، نسبت افزایش طول نمونه آزمایشی به طول اولیه آن است. ازدیاد طول به صورت درصد بیان می‌شود.
- افزایش طول در حداکثر نیرو به افزایش طول نمونه آزمایشی تولید شده توسط حداکثر نیرو اشاره دارد.
- افزایش طول در نقطه شکست به افزایش طول نمونه آزمایشی مربوط به نیرو در لحظه شکست اشاره دارد.
- نیروی شکست به نیرویی اطلاق می‌شود که در نقطه پارگی نمونه آزمایشی در طول آزمایش کشش ثبت می‌شود.
- حداکثر نیرو به حداکثر نیرویی اطلاق می‌شود که هنگام پارگی نمونه آزمایشی در طول آزمایش کشش تحت شرایط مشخص ثبت می‌شود.
در اصل، یک نمونه آزمایشی پارچه با ابعاد مشخص با سرعت ثابت تا زمان پارگی کشیده می‌شود. حداکثر نیرو و ازدیاد طول در حداکثر نیرو ثبت می‌شوند و در صورت لزوم، نیرو در هنگام پارگی و ازدیاد طول در هنگام پارگی نیز ثبت می‌شود.
- برای شروع آزمایش، نمونه‌ها مطابق با رویه مشخص شده در مشخصات مواد برای پارچه یا طبق توافق بین طرفین درگیر انتخاب می‌شوند. اگر مشخصات مواد مناسب در دسترس نباشد، می‌توان از نمونه‌ای از یک رویه نمونه‌برداری مناسب، همانطور که در پیوست استاندارد (پیوست الف) ارائه شده است، استفاده کرد. نمونه‌ای از یک الگوی مناسب برای برش نمونه‌های آزمایشی از نمونه آزمایشگاهی در پیوست ب ارائه شده است. نمونه‌های آزمایشی نباید از نواحی تا شده یا چین خورده، لبه‌ها یا نواحی که نماینده پارچه نیستند، گرفته شوند.
- استاندارد "EN ISO 13934-2 بخش 2: تعیین حداکثر نیرو با استفاده از روش چنگ زدن" روشی را برای تعیین حداکثر نیروی پارچه‌های نساجی، که به عنوان آزمون چنگ زدن شناخته می‌شود، شرح می‌دهد. بخش اول این استاندارد، روشی را که به عنوان آزمون نواری شناخته می‌شود، شرح می‌دهد.
این روش در درجه اول برای پارچه‌های بافته شده، از جمله پارچه‌هایی که خواص کششی حاصل از حضور الیاف الاستومری یا عملیات مکانیکی یا شیمیایی را نشان می‌دهند، قابل اجرا است. این استاندارد همچنین برای پارچه‌های تولید شده با تکنیک‌های دیگر نیز قابل اجرا است. با این حال، معمولاً برای ژئوتکستایل‌ها، پارچه‌های نبافته، پارچه‌های روکش‌دار، پارچه‌های بافته شده از الیاف شیشه یا پارچه‌های ساخته شده از الیاف کربن یا نخ‌های نواری پلی اولفین قابل اجرا نیست.
این روش شامل تعیین حداکثر مقاومت نمونه‌های آزمایشی در حالت تعادل با اتمسفر استاندارد برای آزمایش و نمونه‌های آزمایشی در حالت مرطوب است. این روش محدود به استفاده از ماشین‌های آزمایش با نرخ انبساط ثابت است.
برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:
- دستگاه تست کشش با نرخ انبساط ثابت به دستگاه تست کششی مجهز به یک گیره و گیره دیگری که با سرعت ثابت در طول آزمایش حرکت می‌کند، اشاره دارد. کل سیستم تست عملاً بدون انحراف است.
- آزمایش نگه‌داشتن، یک آزمایش کششی است که در آن فقط قسمت مرکزی نمونه آزمایشی در فک‌های دستگاه آزمایش گیر می‌کند.
- حداکثر نیرو به حداکثر نیروی ثبت شده هنگام شکست نمونه آزمایشی در طول آزمایش تحت شرایط مشخص اشاره دارد.
- طول گیج، فاصله بین دو نقطه گیرش موثر یک دستگاه آزمایش است. نقاط (یا خطوط) گیرش موثر گیره‌ها را می‌توان با گرفتن یک نمونه آزمایشی با کاغذ کاربن کپی و ایجاد یک الگوی گیرش روی نمونه آزمایشی و/یا سطوح گیره بررسی کرد.
در اصل، یک نمونه آزمایشی پارچه، که از مرکز با فک‌هایی با ابعاد مشخص گرفته شده است، با سرعت ثابت تا زمان پارگی کشیده می‌شود. حداکثر نیرو ثبت می‌شود.
برای شروع آزمایش، نمونه‌ها مطابق با رویه مشخص شده در مشخصات مواد برای پارچه یا طبق توافق بین طرفین درگیر انتخاب می‌شوند. اگر مشخصات مواد مناسب در دسترس نباشد، می‌توان از نمونه‌ای از یک رویه نمونه‌برداری مناسب، همانطور که در پیوست استاندارد (پیوست الف) ارائه شده است، استفاده کرد. نمونه‌ای از یک الگوی مناسب برای برش نمونه‌های آزمایشی از نمونه آزمایشگاهی در پیوست ب ارائه شده است. نمونه‌های آزمایشی نباید از نواحی تا شده یا چین خورده، لبه‌ها یا نواحی که نماینده پارچه نیستند، گرفته شوند.
سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد EN ISO 13934 Textile - Tensile Properties of Fabrics ارائه می‌دهیم.
