EN ISO 2411 پارچه‌های روکش‌دار لاستیکی یا پلاستیکی - تعیین چسبندگی پوشش

در استاندارد «EN ISO 2411 پارچه‌های روکش‌دار لاستیکی یا پلاستیکی - تعیین چسبندگی پوشش»، که بر اساس یک استاندارد اروپایی تدوین شده و متعاقباً توسط سازمان بین‌المللی استاندارد (ISO) منتشر شده است، روشی برای تعیین مقاومت چسبندگی پوشش پارچه‌های روکش‌دار شرح داده شده است.

برای اهداف این استاندارد، اصطلاحات و تعاریف زیر اعمال می شود:

• لایه لایه شدن، جدا شدن جزئی یا کامل دو یا چند لایه تشکیل دهنده یک پارچه پوشش داده شده است. این ممکن است جدا شدن از پارچه به پلیمر یا جدا شدن در داخل لایه پلیمری واقعی باشد.
• جدا شدن از پوشش به پارچه، بدون برجای گذاشتن هیچ گونه باقیمانده پلیمری پوشش روی زیرلایه است.
• پارگی جزئی فیلم زمانی است که لایه لایه شدن، تکه‌هایی از پلیمر پوشش را که هنوز به زیرلایه چسبیده‌اند، باقی می‌گذارد.
• جدانشدنی به توانایی پوشش در مقاومت در برابر پوسته شدن ناشی از ترک خوردن در حین آماده‌سازی یا آزمایش اشاره دارد. این نشان می‌دهد که قدرت چسبندگی پوشش بیشتر از مقاومت پلیمری پوشش است.
• لایه لایه شدن پوشش یا فیلم، جدا شدن یک پوشش چند لایه است که یک یا چند لایه پوشش روی زیرلایه باقی می‌گذارد.
• شکست پارچه، شکست زیرلایه در طول آزمایش است. این نشان می‌دهد که استحکام چسبندگی پوشش بیشتر از استحکام زیرلایه است.
• لایه لایه شدن پارچه، جدا شدن یا کنده شدن زیرلایه است که باعث می‌شود یک لایه جزئی یا یک لمینت پارچه کامل به پوشش چسبیده باشد. نمونه‌ای از این مورد، شکست عنصر نبافته در مورد لمینت‌های نبافته پوشش‌دار است، زیرا استحکام چسبندگی پوشش از انسجام بین الیاف پارچه نبافته بیشتر می‌شود.
• زیرلایه، جزء نساجی یک پارچه روکش‌دار است.

اتمسفر مورد استفاده برای آماده‌سازی و آزمایش باید مطابق با روش آماده‌سازی «۱» مطابق با استاندارد ISO 2231 باشد. حداقل ۱۶ ساعت قرار گرفتن در معرض نور برای پارچه‌هایی که فقط از یک طرف پوشش داده شده‌اند توصیه می‌شود. حداقل ۲۴ ساعت قرار گرفتن در معرض نور برای پارچه‌هایی که از دو طرف پوشش داده شده‌اند توصیه می‌شود. اتمسفر مورد استفاده برای آزمایش از A تا C مطابق با استاندارد ISO 2231 انتخاب می‌شود. دما ۲۳ درجه سانتیگراد، اتمسفر آزمایش معمول در کشورهای معتدل و ۲۷ درجه سانتیگراد، اتمسفر آزمایش معمول در کشورهای گرمسیری و نیمه گرمسیری است.

برای تمام اهداف آزمایش، حداقل زمان بین تولید و آزمایش ۱۶ ساعت خواهد بود. برای آزمایش‌های غیرمحصولی، حداکثر زمان بین تولید و آزمایش ۴ هفته خواهد بود و برای ارزیابی‌هایی که قرار است قابل مقایسه باشند، آزمایش باید در صورت امکان پس از همان فاصله زمانی انجام شود. برای محصولات، زمان بین تولید و آزمایش نباید بیش از ۳ ماه باشد، مگر اینکه طرفین درگیر توافق دیگری کرده باشند.

هنگام تهیه نمونه‌های آزمایشی، تمام نمونه‌های تعیین چسبندگی پوشش باید از عرض قابل استفاده پارچه پوشش داده شده مورد آزمایش، مطابق با استاندارد ISO 2286-1 گرفته شوند. در مجموع 10 نمونه آزمایشی باید آزمایش شوند. هر نمونه آزمایشی باید حداقل 20 درصد عرض اضافی نسبت به نمونه آزمایشی برش داده شده قبل از برش عرضی و حداقل طول 200 میلی‌متر داشته باشد. پنج نمونه آزمایشی باید با طول‌های موازی با جهت طولی پارچه پوشش داده شده مورد آزمایش برش داده شوند و پنج نمونه آزمایشی باید با طول‌های موازی با جهت عرضی پارچه پوشش داده شده مورد آزمایش برش داده شوند. برای پارچه‌های پوشش داده شده با زیرلایه پرزدار، 10 نمونه آزمایشی باید در جهت طولی، پنج نمونه در جهت پرز و پنج نمونه در خلاف جهت پرز تهیه شوند. هر دو روش آماده‌سازی را می‌توان استفاده کرد. در صورت لزوم، روش آماده‌سازی مورد استفاده باید با آزمایش اولیه تعیین شود. به طور کلی، پوشش‌های ضخیم با استفاده از روش 1 و پوشش‌های نازک با استفاده از روش 2 پردازش می‌شوند.

• روش آماده‌سازی ۱: هنگامی که استحکام لایه پوشش از استحکام اتصال چسب به زیرلایه بیشتر شود، نمونه آزمایشی را با برش دقیق پوشش به سمت زیرلایه در زاویه قائمه نسبت به طول نمونه آزمایشی آماده کنید. فیلم پوشش را با دقت از زیرلایه برش دهید تا انتهای نمونه آزمایشی در فک‌های دستگاه آزمایش قرار گیرد. عرض نمونه آزمایشی را با دقت تا ۵۰ میلی‌متر به اضافه/منهای ۰.۵ میلی‌متر یا ۲۰ میلی‌متر به اضافه/منهای ۰.۵ میلی‌متر برش دهید و مراقب باشید که به دندانه‌های طولی زیرلایه آسیبی نرسد. نمونه‌های آزمایشی مطابق با این استاندارد آماده‌سازی می‌شوند. پس از آماده‌سازی، نمونه آزمایشی در دستگاه آزمایش نصب می‌شود، انتهای پوشش داده شده در فک ثابت و فیلم پوشش در فک متحرک یا قابل جابجایی گیره می‌شود. هنگامی که چسبندگی بسیار قوی است و جدا کردن فیلم پوشش از زیرلایه با دست غیرممکن است، باید از روش آماده‌سازی ۲ استفاده شود.
• روش آماده‌سازی ۲: وقتی لایه پوشش به اندازه کافی قوی نیست که به طور مداوم از زیرلایه جدا شود، اما لایه پوشش به وضوح از زیرلایه قابل تشخیص است و می‌توان آن را جداگانه برش داد، دو نمونه آزمایشی از یک جنس با استفاده از یک سیستم چسب مناسب با نوع پوشش مورد ارزیابی، به صورت رو در رو به هم متصل یا جوش داده می‌شوند و ۵۰ میلی‌متر اول چسب آزاد می‌ماند. مهم است که چسب انتخاب شده باعث تورم برگشت‌ناپذیر پوشش نشود یا بر استحکام پیوند پوشش/پارچه تأثیر نگذارد. اگر سطح پوشش به هر نحوی مانند سیلیکونی شدن، که می‌تواند مانع پیوند پوشش به پوشش شود، تحت عمل قرار گیرد، توصیه می‌شود قبل از اعمال چنین عملی، آزمایش چسبندگی انجام شود. به عنوان یک روش جایگزین، هنگام آزمایش پارچه‌های پوشش داده شده با PU، می‌توان از یک ورق لاستیکی به جای یکی از نمونه‌های پوشش داده شده استفاده کرد. فرمولاسیون ترکیب لاستیکی باید به گونه‌ای باشد که ورقی با سختی و ازدیاد طول کم تولید کند. در صورت لزوم، می‌توان از یک پارچه نخی بافته شده ساده، آهار زده و سفید شده برای اطمینان از آزادسازی کامل هرگونه حلال باقی مانده استفاده کرد. برای اطمینان از چسبندگی خوب، نمونه آزمایشی کامپوزیت باید حداقل دو بار با غلتکی با عرض رویه 76 میلی‌متر و جرم 2 کیلوگرم غلتک زده شود.

به طور خلاصه، محصولاتی که از پارچه روکش‌دار استفاده می‌کنند باید با استاندارد EN ISO 2411 برای تضمین کیفیت، ایمنی و استانداردسازی جهانی مطابقت داشته باشند.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد EN ISO 2411 "پارچه‌های روکش‌دار لاستیکی یا پلاستیکی - تعیین چسبندگی پوشش" ارائه می‌دهیم.