EN ISO 13937 منسوجات - خواص پارگی پارچه‌ها

EN ISO 13937 منسوجات - خواص پارگی پارچه‌ها

استاندارد «EN ISO 13937 منسوجات - خواص پارگی پارچه‌ها» که بر اساس یک استاندارد اروپایی تدوین شده و بعداً توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است، شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:

EN ISO 13937 منسوجات - خواص پارگی پارچه‌ها

  • استاندارد "EN ISO 13937-1 بخش 1: تعیین نیروی پارگی با استفاده از روش پاندول بالستیک (Elmendorf)" روشی را توصیف می‌کند که به عنوان روش پاندول بالستیک (Elmendorf) برای تعیین نیروی پارگی پارچه‌های نساجی شناخته می‌شود. این روش نیروی پارگی مورد نیاز برای انتشار یک پارگی واحد با طول مشخص از یک برش در پارچه را هنگام اعمال نیروی ناگهانی اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش در درجه اول برای پارچه‌های نساجی بافته شده قابل اجرا است. همچنین می‌تواند برای پارچه‌های تولید شده با استفاده از تکنیک‌های دیگر، مانند پارچه‌های نبافته (با همان محدودیت‌هایی که برای پارچه‌های بافته شده مشخص شده است) اعمال شود.

به طور کلی، این آزمایش برای پارچه‌های کشباف و پارچه‌های الاستیک بافته شده قابل اجرا نیست. این آزمایش برای پارچه‌های بسیار ناهمسانگرد یا پارچه‌های شل که احتمال انتقال پارگی از یک جهت پارچه به جهت دیگر در طول آزمایش پارگی وجود دارد، مناسب نیست. برای آزمایش‌هایی که از دستگاه‌های تست کشش استفاده می‌کنند، استاندارد EN ISO 13937-2 روش پارگی تکی معروف به تست شلوار، استاندارد EN ISO 13937-3 تست بال و استاندارد EN ISO 13937-4 روش پارگی تکی معروف به تست زبانه را شرح می‌دهد. برای پارچه‌های روکش‌دار، استاندارد ISO 4674-2 روش پاندول بالستیک را شرح می‌دهد و برای روش تست ذوزنقه‌ای، استاندارد ISO 9073-4 برای پارچه‌های نبافته یا استاندارد ISO 4674 برای پارچه‌های روکش‌دار اعمال می‌شود.

در اصل، نیروی مورد نیاز برای حفظ شکاف در پارچه با اندازه‌گیری کار انجام شده برای پاره کردن پارچه در فاصله ثابت تعیین می‌شود. این دستگاه شامل یک پاندول است که گیره‌ای را حمل می‌کند که با یک گیره ثابت در یک راستا قرار دارد، زمانی که پاندول در موقعیت شروع بالا قرار دارد که حداکثر انرژی پتانسیل را دارد. نمونه به گیره‌ها محکم می‌شود و پارگی با باز کردن یک شکاف در نمونه بین گیره‌ها آغاز می‌شود. سپس پاندول رها می‌شود و نمونه با دور شدن فک متحرک از فک ثابت، کاملاً پاره می‌شود. نیروی پارگی اندازه‌گیری می‌شود.

نمونه‌ها مطابق با رویه مشخص شده در مشخصات مواد برای پارچه یا طبق توافق بین طرفین درگیر انتخاب می‌شوند. در صورت عدم وجود مشخصات مناسب مواد، نمونه‌ای از یک رویه نمونه‌برداری مناسب در پیوست ب ارائه شده است. نمونه‌ای از الگوی برش نمونه‌های آزمایشی از یک نمونه آزمایشگاهی در پیوست ج ارائه شده است. باید از نواحی آزمایشی دارای چین یا چروک، لبه‌ها و نواحی که نماینده پارچه نیستند، اجتناب شود.

  • استاندارد "EN ISO 13937-2 بخش 2: تعیین نیروی پارگی نمونه‌های آزمایشی به شکل شلوار (روش پارگی تکی)" روش پارگی تکی، معروف به آزمون شلوار، را برای تعیین نیروی پارگی پارچه با استفاده از یک نمونه آزمایشی برش داده شده برای تشکیل پاچه‌های شلوار توصیف می‌کند. نیروی پارگی اندازه‌گیری شده، نیروی مورد نیاز برای انتشار یک پارگی تکی است که قبلاً آغاز شده است، زمانی که نیرو به موازات برش اعمال می‌شود و پارچه در جهت نیروی اعمال شده پاره می‌شود.

این روش در درجه اول برای پارچه‌های نساجی بافته شده قابل استفاده است. همچنین می‌تواند برای پارچه‌های تولید شده با استفاده از تکنیک‌های دیگر، مانند برخی از پارچه‌های نبافته (با همان محدودیت‌های پارچه‌های بافته شده) اعمال شود. به طور کلی، این روش برای پارچه‌های کشسان بافته شده یا پارچه‌های بافته شده الاستیک قابل استفاده نیست. این روش برای پارچه‌های بسیار ناهمسانگرد یا پارچه‌های شل، که در آنها انتقال پارگی از یک طرف پارچه به طرف دیگر در طول آزمایش پارگی محتمل است، مناسب نیست. این روش فقط استفاده از دستگاه‌های آزمایش نرخ کرنش ثابت را مجاز می‌داند. برای سایر روش‌های آزمایش پارگی با استفاده از دستگاه‌های آزمایش کشش، استاندارد EN ISO 13937-3 روشی را توصیف می‌کند که به عنوان آزمایش بال شناخته می‌شود و استاندارد EN ISO 13937-4 روشی را توصیف می‌کند که به عنوان آزمایش زبان شناخته می‌شود. برای روش آزمایش ذوزنقه‌ای، استاندارد ISO 9073-4 برای پارچه‌های نبافته یا استاندارد ISO 4674 برای پارچه‌های پوشش داده شده اعمال می‌شود.

در اصل، یک نمونه آزمایشی مستطیلی از مرکز ضلع کوتاه بریده می‌شود تا شکل شلوار ایجاد شود. پاچه‌های شلوار به گیره‌های دستگاه تست کشش ثبت‌کننده محکم می‌شوند تا یک خط مستقیم تشکیل دهند و در جهت برش کشیده می‌شوند تا پارچه پاره شود. نیروی مورد نیاز برای ادامه پارگی در یک فاصله مشخص ثبت می‌شود. نیروی پارگی از پیک‌های نیرو در نمودار خودکار یا به صورت الکترونیکی آنلاین محاسبه می‌شود.

  • استاندارد "EN ISO 13937-3 بخش 3: تعیین نیروی پارگی نمونه‌های آزمایشی بال‌شکل (روش پارگی تکی)" یک روش پارگی تکی، معروف به آزمایش بال، را برای تعیین نیروی پارگی پارچه با استفاده از یک نمونه آزمایشی برش داده شده به شکل دو بال که با زاویه‌ای نسبت به جهت نخ بسته شده‌اند، توصیف می‌کند. نیروی پارگی اندازه‌گیری شده، نیرویی است که برای انتشار یک پارگی در حال شروع، مورد نیاز است.

این روش در درجه اول برای پارچه‌های نساجی بافته شده و پارچه‌های تولید شده با استفاده از تکنیک‌های دیگر قابل استفاده است. از آنجا که بال‌های نمونه به صورت مورب به نخ‌هایی که قرار است پاره شوند، بسته می‌شوند، این آزمایش را می‌توان روی اکثر انواع پارچه بدون ایجاد انتقال پارگی استفاده کرد و نسبت به سایر آزمایش‌های پارگی، کمتر مستعد انقباض نخ است. به طور کلی، این روش برای پارچه‌های کشسان بافته شده و پارچه‌های نبافته که روش آزمایش ذوزنقه‌ای برای آنها ترجیح داده می‌شود، قابل استفاده نیست. این روش فقط استفاده از دستگاه‌های آزمایش نرخ کرنش ثابت را مجاز می‌داند. برای سایر روش‌های آزمایش پارگی با استفاده از دستگاه‌های آزمایش کشش، استاندارد EN ISO 13937-2 روشی را توصیف می‌کند که به عنوان آزمایش شلوار شناخته می‌شود و استاندارد EN ISO 13937-4 روشی را توصیف می‌کند که به عنوان آزمایش زبان شناخته می‌شود. استاندارد EN ISO 13937-1 روش پاندول بالستیک (Elmendorf) را توصیف می‌کند. برای روش آزمایش ذوزنقه‌ای، استاندارد ISO 9073-4 برای پارچه‌های نبافته یا استاندارد ISO 4674 برای پارچه‌های پوشش داده شده اعمال می‌شود.

در اصل، یک نمونه آزمایشی با شکل خاص که به شکل دو بال در یک طرف برش داده می‌شود، تحت تنش مکانیکی قرار می‌گیرد به طوری که تنش در یک بخش متمرکز شده و باعث پارگی در جهت مورد نظر می‌شود. بال‌های نمونه به صورت مورب در جهت الیافی که قرار است پاره شوند فشرده می‌شوند. نیروی مورد نیاز برای ادامه پارگی در امتداد طول پارگی مشخص ثبت می‌شود. نیروی پارگی به صورت آنلاین از پیک‌های نیروی ردیابی خودکار یا به وسیله وسایل الکترونیکی محاسبه می‌شود.

  • استاندارد "EN ISO 13937-4 بخش 4: تعیین نیروی پارگی نمونه‌های آزمایشی زبانه‌دار (آزمایش پارگی مضاعف)" روش پارگی مضاعف، معروف به آزمایش زبانه‌دار را با استفاده از یک نمونه آزمایشی با برش‌های شکل‌یافته برای تشکیل زبانه، توصیف می‌کند. نیروی پارگی اندازه‌گیری شده، نیرویی است که برای انتشار پارگی مضاعف از قبل آغاز شده، زمانی که نیرو به موازات برش‌ها اعمال می‌شود و پارچه در جهت نیروی اعمال شده پاره می‌شود، مورد نیاز است.

این روش در درجه اول برای پارچه‌های نساجی بافته شده قابل استفاده است. همچنین می‌تواند برای پارچه‌های تولید شده با استفاده از تکنیک‌های دیگر، مانند برخی از پارچه‌های نبافته (با همان محدودیت‌های پارچه‌های بافته شده) نیز اعمال شود. به طور کلی، این روش برای پارچه‌های کشباف یا پارچه‌های الاستیک بافته شده قابل استفاده نیست. این روش فقط امکان استفاده از ماشین‌های آزمایش نرخ ازدیاد طول ثابت را فراهم می‌کند.

برای سایر روش‌های تست پارگی با استفاده از دستگاه‌های تست کشش، استاندارد EN ISO 13937-2 روشی را که به عنوان تست شلوار شناخته می‌شود، و استاندارد EN ISO 13937-3 روشی را که به عنوان تست بال شناخته می‌شود، شرح می‌دهد. استاندارد EN ISO 13937-1 روش پاندول بالستیک (Elmendorf) را شرح می‌دهد. برای روش تست ذوزنقه‌ای، استاندارد ISO 9073-4 برای منسوجات نبافته یا استاندارد ISO 4674 برای پارچه‌های پوشش داده شده اعمال می‌شود.

در اصل، دو شکاف موازی که توسط یک شکاف با زاویه قائمه به هم متصل شده‌اند، در یک نمونه آزمایش مستطیلی برش داده می‌شوند تا یک زبانه تشکیل دهند. زبانه در یک فک دستگاه تست کشش ثبت‌کننده قرار می‌گیرد و قسمت باقیمانده نمونه آزمایش به صورت متقارن در فک دیگر گیره می‌شود تا اطمینان حاصل شود که هر دو برش خطوط موازی مستقیم تشکیل می‌دهند. یک نیروی کششی در جهت برش‌ها اعمال می‌شود تا دو پارگی موازی شبیه‌سازی شود. نیروی مورد نیاز برای حفظ هر پارگی برای طول پارگی مشخص ثبت می‌شود. نیروی پارگی از پیک‌های نیرو در ردپای خودنگار یا به صورت الکترونیکی آنلاین محاسبه می‌شود.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش را مطابق با استاندارد EN ISO 13937 Textiles - Tear Properties of Fabrics ارائه می‌دهیم.

واتساپ