ISO 12952 Textiles - ارزیابی اشتعال پذیری مواد ملافه

استاندارد «ISO 12952 Textile - ارزیابی اشتعال‌پذیری مواد کالای خواب» که توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) تدوین شده است، شامل زیرمجموعه‌هایی است که تحت همین عنوان منتشر می‌شوند. یعنی،

• استاندارد «ISO 12952-1 بخش 1: منبع احتراق: سیگار در حال سوختن» روش‌های آزمایشی را برای ارزیابی قابلیت اشتعال تمام رختخواب‌ها هنگام قرار گرفتن در معرض سیگار در حال سوختن شرح می‌دهد. این استاندارد، به عنوان مثال، در مورد ملافه‌هایی که معمولاً روی تشک قرار می‌گیرند، صدق می‌کند. برای مثال،
  • روکش تشک
  • ساحلی
  • پد و ورق مخصوص بی‌اختیاری ادرار
  • برگه ها
  • پتو
  • پتو برقی
  • لحاف و روکش
  • بالش‌ها (صرف نظر از نوع مواد پرکننده) و متکاها
  • موارد بالش

با این حال، تشک‌ها، زیراندازهای تخت و زیراندازهای تشک خارج از محدوده این استاندارد هستند.

برای اهداف این استاندارد، علاوه بر اصطلاحات و تعاریف ارائه شده در ISO 4880، تعاریف زیر نیز اعمال می شود:

• تخت، تشکی است که روی پایه تخت قرار می‌گیرد و هیچ ملافه دیگری ندارد.
• سرویس خواب، مجموعه‌ای از لایه‌های متوالی روتختی و ملافه‌های مختلف است که بخشی از وسط یک تخت خواب مرتب را تشکیل می‌دهد، چه با بالش و روبالشی و چه بدون آن.
• پایه تخت، ساختاری است که تشک را نگه می‌دارد.
• زیرانداز، لایه‌ای پارچه‌ای است که بین تشک و ملحفه زیرین قرار می‌گیرد.

در اصل، یک نمونه آزمایشی که روی یک بستر آزمایشی قرار داده شده است، در معرض یک سیگار روشن که در بالا یا پایین نمونه آزمایشی قرار دارد، قرار می‌گیرد. هرگونه دود کردن یا شعله‌ور شدن تدریجی مورد توجه قرار می‌گیرد. اگر تشک مورد استفاده مشخص باشد، می‌تواند جایگزین زیرانداز آزمایشی شود.

معیارهای احتراق به شرح زیر است:

• احتراق دودزای پیشرونده: انواع رفتارهای زیر به عنوان احتراق دودزای پیشرونده در نظر گرفته می‌شوند:
  • هر نمونه آزمایشی که رفتار سوختن بیشتری از خود نشان دهد، به طوری که ادامه آزمایش را ناامن کند و باید به زور خاموش شود.
  • هر نمونه آزمایشی که پس از یک ساعت استفاده از سیگار دودزا، تا زمان خاموش شدن کامل، دود می‌کرد.
  • هر نمونه آزمایشی که پس از ۱ ساعت استفاده از سیگار در حال سوختن، مقدار قابل تشخیص خارجی از دود، گرما یا درخشش تولید کند.
  • هر نمونه آزمایشی که در بازرسی نهایی شواهدی از دود کردن فعال نشان دهد.

در عمل، مشخص شده است که عموماً تمایز روشنی بین موادی که می‌توانند تحت تأثیر سیگار در حال سوختن، زغال شوند اما بیشتر پخش نمی‌شوند (غیرپیشرونده) و موادی که در آنها دود ایجاد و پخش می‌شود (پیشرونده) وجود دارد.

• اشتعال شعله‌ور: هر شعله‌ای که توسط سیگار در حال سوختن ایجاد شود، اشتعال شعله‌ور محسوب می‌شود.

در اصل، یک نمونه آزمایشی که روی یک زیرلایه آزمایشی قرار گرفته است، در معرض شعله کوچکی که در بالا یا پایین نمونه آزمایشی قرار دارد، قرار می‌گیرد. هرگونه دود کردن یا شعله‌ور شدن تدریجی مورد توجه قرار می‌گیرد. اگر تشک مورد استفاده مشخص باشد، می‌تواند جایگزین زیرانداز آزمایشی شود.

معیارهای احتراق به شرح زیر است:

• اشتعال تدریجی با دود و آتش: انواع رفتارهای زیر به عنوان اشتعال تدریجی با دود و آتش در نظر گرفته می‌شوند:
  • هر نمونه آزمایشی که رفتار سوختن بیشتری از خود نشان دهد، به طوری که ادامه آزمایش را ناامن کند و باید به زور خاموش شود.
  • هر نمونه آزمایشی که پس از یک ساعت استفاده از سیگار دودزا، تا زمان خاموش شدن کامل، دود می‌کرد.
  • هر نمونه آزمایشی که پس از ۱ ساعت استفاده از سیگار در حال سوختن، مقدار قابل تشخیص خارجی از دود، گرما یا درخشش تولید کند.
  • هر نمونه آزمایشی که در بازرسی نهایی شواهدی از دود کردن فعال نشان دهد.

در عمل، مشخص شده است که عموماً تمایز روشنی بین موادی که می‌توانند تحت تأثیر سیگار در حال سوختن، زغال شوند اما بیشتر پخش نمی‌شوند (غیرپیشرونده) و موادی که در آنها دود ایجاد و پخش می‌شود (پیشرونده) وجود دارد.

• اشتعال شعله‌ور: هر شعله‌ای که توسط سیگار در حال سوختن ایجاد شود، اشتعال شعله‌ور محسوب می‌شود.

انواع رفتارهای زیر به عنوان احتراق شعله‌ور در نظر گرفته می‌شوند:

• هر نمونه آزمایشی که رفتار سوختن بیشتری از خود نشان دهد، که ادامه آزمایش را ناامن کرده و نیاز به خاموش کردن اجباری داشته باشد.
• هر وسیله‌ی آزمایشی که تا زمان اتمام سوخت در طول دوره‌ی آزمایش بسوزد.
• هر نمونه آزمایشی که پس از حذف منبع احتراق، بیش از ۱۲۰ ثانیه همچنان شعله‌ور بماند.

در اصل، یک نمونه آزمایشی که روی یک زیرلایه آزمایشی قرار گرفته است، در معرض شعله کوچکی که در بالا یا پایین نمونه آزمایشی قرار دارد، قرار می‌گیرد. هرگونه دود کردن یا شعله‌ور شدن تدریجی مورد توجه قرار می‌گیرد. اگر تشک اصلی مشخص باشد، می‌تواند جایگزین لایه زیرین آزمایشی شود.

• استاندارد «ISO 12952-4 بخش 4: روش‌های آزمون ویژه برای قابلیت اشتعال توسط شعله کوچک باز» جزئیات خاص محصول در مورد اندازه نمونه، روش‌های شستشو، چیدمان نمونه‌ها و مکان‌های منبع احتراق برای آزمایش مواد بستر را طبق روش شرح داده شده در استاندارد ISO 12952-3 شرح می‌دهد.

به عنوان نمونه آزمایشی، مواد صاف باید به ابعاد ۴۵۰ میلی‌متر در ۴۵۰ میلی‌متر بریده شوند. برای بالش‌ها، نمونه آزمایشی باید یک محصول با اندازه کامل باشد. بالشتک‌ها باید تا حداکثر طول ۴۵۰ میلی‌متر بریده شوند. لحاف‌ها باید در ابعاد ۴۵۰ میلی‌متر در ۴۵۰ میلی‌متر برش داده شوند و در صورت لزوم لبه‌های آنها لبه‌دار شود. نمونه‌های آزمایشی باید حاوی دو لبه اصلی باشند.

ملافه باید پس از پنج دوره تمیز کردن آزمایش شود، مگر اینکه عدد بالاتری مشخص شده باشد. تمیز کردن باید مطابق با روش مشخص شده توسط سازنده انجام شود. اگر هیچ روشی مشخص نشده باشد، محصول باید مطابق با روش 26330A استاندارد ISO 2 شسته شود و نمونه‌ها نباید بین چرخه‌های شستشو خشک شوند. اگر خشکشویی مشخص شده باشد، باید از استاندارد ISO 3175 استفاده شود.

منبع احتراق باید به صورت افقی نگه داشته شود و بدون اعمال یا رها کردن هیچ فشاری، با سطح نمونه آزمایش تماس داده شود.

سازمان ما که سال‌هاست با طیف گسترده‌ای از مطالعات آزمایش، اندازه‌گیری، تحلیل و ارزیابی که انجام می‌دهد، سعی در حمایت از کسب‌وکارها از هر بخشی دارد، دارای کارکنانی قوی است که از نزدیک تحولات جهان در زمینه علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً خود را بهبود می‌بخشند. در این زمینه، خدمات آزمایشی نیز مطابق با استاندارد «ISO 12952 Textile - ارزیابی اشتعال‌پذیری مواد کالای خواب» به مشاغل ارائه می‌شود.