استاندارد «آزمون‌های نساجی DIN 54287 - تعیین محتوای قلیایی پشم»، که توسط موسسه استاندارد آلمان (DIN) منتشر شده است، روشی برای تعیین محتوای قلیایی (یا حلالیت قلیایی) در پشم را شرح می‌دهد. این استاندارد در درجه اول در صنعت نساجی برای ارزیابی کیفیت پشم، تشخیص آسیب‌های ناشی از فرآوری (مانند اکسیداسیون یا عملیات شیمیایی) و ارزیابی اثرات سفید کردن، رنگرزی یا سایر فرآیندهایی که ممکن است ساختار شیمیایی الیاف را تغییر دهند، استفاده می‌شود.
این روش برای پشم رنگ نشده در اشکال مختلف، از جمله الیاف آزاد، نوارهای شانه، انتهای پشم، نخ یا پارچه، کاربرد دارد. بسته به رفتار رنگ در شرایط قلیایی، گاهی اوقات می‌توان آن را برای پشم رنگ شده نیز تطبیق داد. این استاندارد معادل استاندارد «ISO 2916 Wool - تعیین محتوای قلیایی» است.
پشم یک فیبر پروتئینی (کراتین) است که به شرایط قلیایی حساس است. حلالیت بیش از حد در قلیا معمولاً موارد زیر را نشان می‌دهد:
پشم معمولیِ سالم، حلالیت قلیایی را در محدوده‌ی مشخصی نشان می‌دهد (معمولاً حدود ۱۱ تا ۱۴ درصد برای پشم هیبریدی با استفاده از روش‌های مربوطه)، در حالی که مقادیر بالاتر نشان‌دهنده‌ی مشکلات بالقوه هستند.
روش آزمون استاندارد DIN 54287 عموماً از این مراحل پیروی می‌کند:
این روش یک اندازه‌گیری کمی ارائه می‌دهد که به صورت درصد بیان می‌شود. این روش اغلب همراه با سایر آزمایش‌های پشم مانند میزان اسید، آنالیز سیستین یا بررسی میکروسکوپی استفاده می‌شود.
زمینه‌های کاربرد رایج برای روش‌های تعیین محتوای قلیایی عبارتند از:
بخش‌های زیر از آزمون‌های استاندارد DIN 54287 بهره‌مند می‌شوند:
این استاندارد در تضمین کیفیت پشم همچنان معتبر است، اما در عمل مدرن می‌توان آن را همراه با روش‌های به‌روز شده ISO یا IWTO (سازمان بین‌المللی نساجی پشم) به کار برد.
به طور خلاصه، DIN 54287 یک استاندارد صنعتی است که یک روش آزمایش برای تعیین محتوای قلیایی در پشم را تعریف می‌کند. تعیین محتوای قلیایی در الیاف پشم یک روش تحلیلی مهم در آزمایش نساجی است که برای ارزیابی اینکه آیا الیاف پشم پس از پردازش حاوی مواد قلیایی باقیمانده هستند یا خیر، استفاده می‌شود. پشم یک الیاف مبتنی بر پروتئین است که در درجه اول حاوی کراتین است و برخلاف بسیاری از الیاف مصنوعی، به مواد شیمیایی قلیایی کاملاً حساس است. قلیای اضافی می‌تواند با شکستن پیوندهای پپتیدی، تضعیف ساختار الیاف، کاهش خاصیت ارتجاعی و ایجاد زردی یا سفتی، پشم را تخریب کند.
استاندارد DIN 54287 و استانداردهای مشابه، روش‌هایی را برای ارزیابی خواص شیمیایی پشم، از جمله میزان قلیای باقیمانده، ارائه می‌دهند تا کیفیت محصول و کنترل فرآیند تضمین شود.
آزمایش میزان قلیایی پشم به تولیدکنندگان و آزمایشگاه‌ها در زمینه‌های زیر کمک می‌کند:
قلیا اکنون اهمیت ویژه‌ای دارد زیرا پشم اغلب با استفاده از صابون، مواد شوینده یا افزودنی‌های قلیایی فرآوری می‌شود. اگر این مواد شیمیایی به طور کامل حذف نشوند، می‌توانند در طول نگهداری یا استفاده به واکنش با الیاف ادامه دهند.
روش آزمایش شرح داده شده معمولاً شامل استخراج مواد قلیایی از نمونه پشم و اندازه‌گیری غلظت آنها است. نتایج نشان می‌دهد که آیا پشم حاوی سطوح غیرقابل قبول باقیمانده قلیایی است یا خیر.
نظارت بر میزان قلیا ضروری است زیرا قلیا بیش از حد می‌تواند به پشم آسیب دائمی وارد کند. مشکلات احتمالی که ممکن است به دلیل قلیای باقیمانده ایجاد شوند عبارتند از:
با کنترل بقایای قلیایی، تولیدکنندگان می‌توانند نرمی، دوام و ظاهر را حفظ کنند.
آزمایش استاندارد محتوای قلیایی موارد زیر را ارائه می‌دهد:
در نتیجه، تعیین میزان قلیایی در پشم یک آزمایش حیاتی برای کیفیت منسوجات است که مواد قلیایی باقیمانده بالقوه مضر را در الیاف پشم شناسایی می‌کند. آزمایشگاه‌ها می‌توانند از طریق استخراج و تجزیه و تحلیل شیمیایی، فرآوری و خنثی‌سازی صحیح پشم را تأیید کنند. این آزمایش از دوام، ایمنی و ثبات کیفیت در محصولات نساجی پشمی پشتیبانی می‌کند.
سال‌هاست که سازمان ما با کادری متخصص و باتجربه، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست مطابق با استاندارد DIN 54287 ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
