این آیین‌نامه که تحت بولتن فنی CAL 117 صادر شده توسط ایالت کالیفرنیای ایالات متحده منتشر شده و شامل رویه‌هایی در مورد اشتعال‌پذیری مبلمان روکش‌دار است، الزامات تعیین خواص سطح برجسته و یک روش آزمایش را شرح می‌دهد.
در روش آزمایشی که در این بخش با عنوان «CS 191-53 اشتعال‌پذیری منسوجات پوشاک» شرح داده شده است، نمونه در یک شبیه‌سازی صندلی قرار داده شده و در معرض یک سیگار روشن قرار می‌گیرد. در طول این آزمایش، یک نمونه 5 سانتی‌متر در 15 سانتی‌متر در دستگاه آزمایش که با زاویه 45 درجه قرار گرفته است، قرار می‌گیرد. شعله‌ای به نازکی مداد، به طول 1,5 سانتی‌متر، به مدت 1 ثانیه روی سطح نمونه آزمایش اعمال می‌شود. نتیجه به صورت «موفق» (بدون شعله) یا «ناموفق» (شعله‌دار) توصیف می‌شود.
به طور خلاصه، استاندارد CS 191-53 یکی از مهمترین استانداردهای ایمنی نساجی در ایالات متحده است. این استاندارد روشی یکسان برای ارزیابی قابلیت اشتعال پارچه‌های لباس تعریف می‌کند. بلافاصله پس از انتشار، این استاندارد به مبنای فنی قانون پارچه‌های قابل اشتعال تبدیل شد و به کاهش جراحات و تلفات ناشی از لباس‌های بسیار قابل اشتعال کمک کرد.
اگرچه استاندارد CS 191-53 دیگر برای اهداف نظارتی استفاده نمی‌شود، اما الزامات فنی آن امروزه توسط کمیسیون ایمنی محصولات مصرفی ایالات متحده (CPSC) در استاندارد «16 CFR Part 1610 اشتعال‌پذیری منسوجات پوشاک» تنظیم می‌شود.
اهداف اصلی استاندارد CS 191-53 به شرح زیر است:
در دهه ۱۹۴۰، حوادث متعددی مربوط به لباس‌های بسیار قابل اشتعال ساخته شده از پارچه‌های بافته نشده منجر به جراحات جدی و مرگ و میر شد. نگرانی عمومی منجر به تدوین استاندارد CS 191-53 به عنوان یک استاندارد تجاری داوطلبانه شد. هنگامی که قانون بعدی پارچه‌های قابل اشتعال به اجرا درآمد، استاندارد CS 191-53 به عنوان روش آزمایش اجباری فدرال برای تعیین اینکه آیا منسوجات لباس به طور خطرناکی قابل اشتعال هستند یا خیر، تصویب شد. امروزه، این استاندارد به مقررات فدرال (16 CFR Part 1610) تبدیل شده است.
استاندارد CS 191-53 در موارد زیر اعمال می‌شود:
این استاندارد عموماً در موارد زیر کاربرد ندارد:
این استاندارد سرعت سوختن یک پارچه را پس از قرار گرفتن کوتاه مدت در معرض یک منبع احتراق کنترل شده ارزیابی می‌کند. به طور کلی، روش اساسی شامل موارد زیر است:
مشاهده رفتار احتراق شامل موارد زیر است:
زمان سوختن اندازه‌گیری شده برای تعیین طبقه‌بندی اشتعال‌پذیری پارچه استفاده می‌شود.
استاندارد CS 191-53 منسوجات را به سه دسته تقسیم می‌کند:
پارچه‌های کلاس ۳ به عنوان پارچه‌های خطرناک و قابل اشتعال در نظر گرفته می‌شوند و طبق مقررات ایالات متحده، نمی‌توان آنها را به طور قانونی برای استفاده در لباس فروخت.
استاندارد CS 191-53 برای بسیاری از انواع منسوجات از جمله موارد زیر قابل استفاده است:
این استاندارد به طور گسترده توسط بخش‌های زیر مورد استفاده قرار می‌گیرد:
استاندارد CS 191-53 چندین مزیت مهم ارائه می‌دهد:
اگرچه این استاندارد از نظر تاریخی اهمیت دارد، اما تولیدکنندگان اکنون عموماً انطباق خود را با آن نشان می‌دهند. استانداردی تحت 16 CFR Part 1610 ایجاد شده است که مستقیماً بر اساس استاندارد CS 191-53 است، از جمله توضیحات و به‌روزرسانی‌های اداری. استانداردهای مربوط به اشتعال‌پذیری عبارتند از:
این استانداردها در ارزیابی عملکرد منسوجات در برابر آتش برای دسته‌های مختلف محصولات، مکمل یکدیگر هستند.
در نتیجه، استاندارد CS 191-53 اولین روش شناخته شده ملی برای ارزیابی قابلیت اشتعال منسوجات پوشاک در ایالات متحده را ایجاد کرد. تصویب این استاندارد تحت قانون پارچه‌های قابل اشتعال، با کاهش خطر ناشی از لباس‌های خطرناک قابل اشتعال، پیشرفت قابل توجهی در ایمنی محصولات مصرفی نشان داد. اگرچه این استاندارد توسط بخش 1610 از 16 CFR جایگزین شد، اما استاندارد اصلی همچنان اساس مقررات مدرن اشتعال‌پذیری منسوجات ایالات متحده را تشکیل می‌دهد و اصول آن همچنان بر آزمایش منسوجات و رعایت ایمنی در سراسر جهان تأثیر می‌گذارد.
دلایل اصلی اهمیت استاندارد CS 191-53 به شرح زیر است:
سال‌هاست که سازمان ما با کادری مجرب و متخصص، نیازهای مشتریان خود را درک کرده، خدمات تست پیشرفته مورد نیاز آنها را ارائه می‌دهد و در ایجاد، پیاده‌سازی و بهبود سیستم‌های مدیریتی به آنها کمک می‌کند. در این چارچوب، ما همچنین خدمات تست مطابق با استاندارد CS 191-53 ارائه می‌دهیم.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
