Procedura oceny AATCC – Skala szarości EP2 dla malarstwa

Procedura oceny „AATCC EP2 Gray Scale for Dyeing” opublikowana przez Amerykańskie Stowarzyszenie Chemików Tekstylnych i Kolorystów (AATCC) opisuje zastosowanie skali szarości do oceny plam na niebarwionych tekstyliach w wyniku testów trwałości koloru.

Zasadniczo wynik barwienia uzyskany w teście trwałości koloru ocenia się poprzez wizualne porównanie różnicy kolorów lub kontrastu między próbkami barwionymi i niebarwionymi, przy czym różnice przedstawia się za pomocą skali. Stopień trwałości koloru jest równoważny stopniowi skali szarości, który uznaje się za mający tę samą różnicę kolorów lub kontrastu.

Na potrzeby niniejszej procedury stosuje się następujące warunki:

• Plamy farby: niezamierzone pobranie farby przez podłoże w wyniku sublimacji lub przeniesienia mechanicznego (np. tarcia) w wyniku kontaktu z kolorowym lub zanieczyszczonym medium ciekłym lub bezpośredniego kontaktu z materiałem pomalowanym lub pigmentowanym.
• Trwałość koloru: Odporność materiału na wszelkie zmiany właściwości koloru, przenoszenie barwnika na sąsiednie materiały lub jedno i drugie w wyniku narażenia na działanie dowolnego środowiska, z jakim może się spotkać podczas przetwarzania, testowania, przechowywania lub użytkowania.
• Skala szarości: Skala standardowych odcieni szarości, która przedstawia stopniowe różnice w kolorze lub kontraście i odpowiada liczbowym ocenom trwałości koloru.

Wraz ze skalą dołączona jest maska ​​z trzema prostokątnymi otworami. Jeden z nich jest przeznaczony do oceny zaplamionych włókien wielowłóknowych, drugi do oceny kwadratów ceramicznych, a trzeci do oceny ogólnych plam. Czystość i stan fizyczny skali szarości są niezwykle ważne dla uzyskania spójnych wyników.

Sposób użycia skali i maski zależy od rodzaju barwionych materiałów. Poniższe sekcje dotyczą tworzenia kombinacji materiałów barwionych i niebarwionych, gdy jest to konieczne:

• Duże, zaplamione fragmenty materiału. Próbkę zaplamionego materiału umieszcza się obok siebie z kawałkiem niezaplamionego materiału, zorientowanym w tym samym kierunku. Szczególną uwagę zwraca się na utworzenie ostrego połączenia między dwoma fragmentami materiału. Skalę szarości umieszcza się wzdłuż krawędzi badanej próbki i niezaplamionego materiału, wyrównując punkty styku skali szarości z materiałami tekstylnymi. Dołączona do skali ogólna maska ​​oceny zaplamienia umieszczana jest na i wokół próbek w celu normalizacji skali.
• Próbki malowanej ceramiki. Kwadraty ceramiczne, oznaczone skalą, są oceniane za pomocą maski. Maskę umieszcza się nad malowanym obszarem tak, aby był on wyśrodkowany na masce, a obwód jest normalizowany. Skalę szarości umieszcza się na masce, obok próbki testowej.
• Materiał wielowłóknowy. Próbkę barwionego materiału wielowłóknowego i kawałek niebarwionego materiału wielowłóknowego umieszcza się w tym samym kierunku. Szczególną uwagę zwraca się na uzyskanie ostrego połączenia między tymi dwoma kawałkami materiału poprzez przecięcie barwionej próbki. Skalę szarości umieszcza się wzdłuż krawędzi badanej próbki i niebarwionego materiału, wyrównując punkty styku skali szarości z powierzchniami tekstyliów. Maskę ewaluacyjną barwionego materiału wielowłóknowego umieszcza się nad próbkami ze skalą, a następnie używa się jej do normalizacji otaczającego obszaru.
• Nieregularne plamy. Wybieramy maskę o odpowiednim rozmiarze i postępujemy zgodnie z instrukcjami z pierwszej sekcji powyżej.

Aby uzyskać wizualną nieprzezroczystość, niepomalowany materiał tego samego typu umieszcza się za materiałem pomalowanym i niepomalowanym. Ich powierzchnie oświetla się symulatorem światła dziennego o natężeniu oświetlenia od 1080 do 1340 luksów na płaszczyźnie próbki. Światło powinno padać na powierzchnie pod kątem około 45 stopni, a kierunek obserwacji powinien być mniej więcej prostopadły do ​​płaszczyzny powierzchni. Różnice wizualne między oryginalnymi niepomalowanymi i pomalowanymi częściami porównuje się za pomocą skali szarości. Oceną próbki jest numer skali szarości, który najbardziej odpowiada kontrastowi między oryginałem a testowanymi częściami. Ocena 5 jest przyznawana tylko wtedy, gdy nie ma różnicy w kolorze ani kontraście między oryginalnym niepomalowanym materiałem a testowaną częścią.

Odpowiednikiem tej procedury oceny jest norma „ISO 105-A03 Tekstylia – Badania trwałości kolorów – Część A03: Skala szarości do oceny plam” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO). Procedura AATCC EP2 technicznie mieści się w tym samym zakresie co norma ISO 105-A03, ale procedury mogą się różnić w szczegółach.

Krótko mówiąc, trwałość koloru odnosi się do odporności materiału tekstylnego na blaknięcie lub blaknięcie w różnych warunkach, takich jak pranie, ekspozycja na światło, pot, tarcie (ścieranie) lub ciepło. Niska trwałość koloru może prowadzić do wypłukiwania barwników w kierunku innych tkanin, skóry lub powierzchni, co stanowi kluczowy problem w przypadku odzieży, tapicerki, pokrowców na fotele samochodowe i innych produktów. AATCC EP2 koncentruje się w szczególności na ocenie plam (ilości wypłukiwanego koloru w kierunku tkaniny kontrolnej lub sąsiedniej) i uzupełnia AATCC EP1, który ocenia zmianę koloru w oryginalnej próbce.

Ta procedura oceny jest powszechnie stosowana w laboratoriach kontroli jakości na całym świecie.

Skala szarości to karta składająca się z dziewięciu par kolorowych chipów. Jeden chip w każdej parze jest czysto biały (reprezentujący brak przebarwień). Chip w odpowiedzi przechodzi od bieli do stopniowo ciemniejszych odcieni szarości. Pary te odpowiadają skali ocen od 5 (brak przebarwień) do 1 (silne przebarwienia), z poziomami pośrednimi (np. 4-5, 3-4) dla dokładniejszej oceny.

• Stopień 5: Brak kontrastu (doskonały - brak przebarwień).
• Stopień 4-5: Drobne przebarwienia.
• Stopień 3-4: widoczne, ale umiarkowane przebarwienia.
• Stopień 1: Silne przebarwienia.

Wyższe wyniki (bliższe 5) wskazują na lepszą wydajność i pomagają producentom mieć pewność, że produkty takie jak dżinsy nie farbują białych koszul, a fotele samochodowe nie plamią się.

Podczas testu, zaplamiona, sąsiednia tkanina (zazwyczaj z wielowłóknowej tkaniny testowej) jest wizualnie porównywana ze skalą w kontrolowanym oświetleniu. Stopień, który odpowiada największemu kontrastowi, określa stopień zabrudzenia.

Norma AATCC EP2 jest stosowana jako odniesienie w wielu metodach badania trwałości kolorów, w tym:

• AATCC™ 8 Metoda badania trwałości koloru i odporności na ścieranie: miernik tarcia
• AATCC TM 61 Metoda badania odporności na pranie: przyspieszona
• AATCC TM 15 Metoda badania trwałości kolorów w kontakcie z potem.
• Metoda badania trwałości koloru AATCC TM 125 pod wpływem potu i światła.
• Metoda badania odporności koloru na ciepło AATCC TM 117: suszenie (bez dmuchania)
• AATCC TM 133 Metoda badania odporności koloru na ciepło: prasowanie na gorąco

Najnowsze aktualizacje obejmują solidniejszą konstrukcję (np. plastikowe podeszwy zapewniające lepszą trwałość) i udoskonalone wskaźniki oceny.

Nasza organizacja, z kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe dla firm zgodnie z procedurą oceny „AATCC EP2 Gray Scale for Painting”.