مبلمان EN 1021 - ارزیابی اشتعال پذیری مبلمان روکش دار

مبلمان EN 1021 - ارزیابی اشتعال پذیری مبلمان روکش دار

استاندارد اروپایی «EN 1021 Furniture - ارزیابی اشتعال‌پذیری مبلمان روکش‌دار» شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:

مبلمان EN 1021 - ارزیابی اشتعال پذیری مبلمان روکش دار

  • استاندارد "EN 1021-1 بخش 1: منبع احتراق: سیگار در حال سوختن" روشی آزمایشی را برای ارزیابی قابلیت اشتعال ترکیبات مواد، مانند روکش‌ها و پدهای مورد استفاده در صندلی‌های روکش‌دار، در هنگام قرار گرفتن در معرض سیگار در حال سوختن به عنوان منبع احتراق، توصیف می‌کند. این روش فقط قابلیت اشتعال ترکیبات مواد مورد استفاده در صندلی‌های روکش‌دار را اندازه‌گیری می‌کند، اما قابلیت اشتعال یک قطعه مبلمان تکمیل‌شده خاص حاوی این مواد را اندازه‌گیری نمی‌کند.
  • برای اهداف این استاندارد، تمام انواع رفتارهای زیر به عنوان دودزدگی پیشرونده در نظر گرفته می‌شوند:
    • هرگونه چیدمان آزمایشی که رفتار احتراق فزاینده‌ای را نشان دهد و ادامه آزمایش و خاموش کردن فعال آن ایمن نباشد، مورد نیاز است.
    • هرگونه تجهیزات آزمایشی که در طول دوره آزمایش تا زمان اتمام کامل سوخت، دود می‌کرد.
    • هر وسیله‌ی آزمایشی که در طول دوره‌ی آزمایش تا انتهای نمونه، یعنی لبه‌های بالا یا پایین، هر دو طرف یا کل ضخامت، دود کرده باشد.
    • هر مجموعه آزمایشی که یک ساعت پس از اعمال منبع احتراق دود کرد
    •  هر مجموعه آزمایشی که در بازرسی نهایی شواهدی از دودگرفتگی پیشرونده نشان دهد.

در عمل، عموماً مشخص شده است که بین موادی که می‌توانند تحت تأثیر منبع احتراق، زغال شوند اما بیشتر پخش نمی‌شوند (احتراق غیر پیشرونده) و موادی که در آنها دود گسترش می‌یابد و پخش می‌شود (احتراق پیشرونده)، تمایز آشکاری وجود دارد.

اشتعال شعله به عنوان تشکیل هرگونه شعله‌ای که توسط یک منبع دودزا آغاز شود، در نظر گرفته می‌شود.

در اصل، مونتاژ مواد روکش مبلمان در معرض یک منبع احتراق دودزا قرار می‌گیرد. این مونتاژ به گونه‌ای طراحی شده است که اتصال بین نشیمنگاه و پشتی (یا نشیمنگاه و دسته) را که در یک صندلی معمولی وجود دارد، سبک کند. قابلیت اشتعال یک مونتاژ با اعمال یک منبع احتراق دودزا، مانند سیگار، تعیین می‌شود. روش آزمایش، قابلیت اشتعال ترکیب کلی مواد را همانطور که در دستگاه آزمایش ساخته شده است، یعنی پوشش بیرونی، پوشش داخلی یا پرکننده، اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش‌ها نشان‌دهنده رفتار احتراق قطعه مبلمان نهایی هستند، اما نمی‌توانند آن را تضمین کنند. نتایج نباید به عنوان قابل اجرا برای رفتار کلی هر جزء جداگانه تفسیر شوند. نمونه‌های آزمایشی تهیه شده از مواد گرفته شده از مبلمان دست دوم ممکن است نتایج متفاوتی نسبت به نتایج حاصل از همان مواد قبل از استفاده داشته باشند.

استاندارد EN 1021-1 بخشی از یک استاندارد اروپایی دو بخشی است که میزان مقاومت مبلمان روکش‌دار در برابر احتراق از منابع رایج را ارزیابی می‌کند. بخش 1 به طور خاص به سیگارهای دودزا، یک منبع احتراق رایج و خطرناک، می‌پردازد.

  • استاندارد EN 1021-2 بخش 2: "معادل شعله تطبیقی ​​منبع احتراق" روشی آزمایشی را برای ارزیابی قابلیت اشتعال ترکیبات مواد، مانند روکش‌ها و پدها، که در صندلی‌های روکش‌دار استفاده می‌شوند، در هنگام قرار گرفتن در معرض شعله کوچک به عنوان منبع احتراق، توصیف می‌کند. این روش، قابلیت اشتعال ترکیبی از مواد مورد استفاده در صندلی‌های روکش‌دار را فقط اندازه‌گیری می‌کند، اما نه یک قطعه مبلمان تکمیل‌شده خاص حاوی آن مواد.

در اصل، مونتاژ مواد روکش مبلمان در معرض منبع احتراق شعله گاز قرار می‌گیرد. این مونتاژ به گونه‌ای طراحی شده است که اتصال بین نشیمنگاه و پشتی (یا نشیمنگاه و دسته) را که در یک صندلی معمولی وجود دارد، سبک کند. قابلیت اشتعال یک مجموعه با اعمال شعله گازی معادل کبریت روشن تعیین می‌شود. روش آزمایش، قابلیت اشتعال ترکیب کلی مواد را همانطور که در دستگاه آزمایش ساخته شده است، یعنی پوشش بیرونی، پوشش داخلی، پرکننده و ترکیب مشابه، اندازه‌گیری می‌کند. این آزمایش‌ها نشان‌دهنده رفتار احتراق قطعه مبلمان نهایی هستند، اما نمی‌توانند آن را تضمین کنند. نتایج نباید به عنوان قابل اجرا برای رفتار کلی هر جزء جداگانه تفسیر شوند. نمونه‌های آزمایشی تهیه شده از مواد گرفته شده از مبلمان استفاده شده ممکن است نتایج متفاوتی نسبت به نتایج حاصل از همان مواد قبل از استفاده داشته باشند.

برای اهداف این استاندارد، تمام انواع رفتارهای زیر به عنوان اشتعال تدریجی با دود و آتش‌سوزی در نظر گرفته می‌شوند:

    • هرگونه آزمایش که رفتار احتراق فزاینده‌ای را نشان دهد و ادامه آن ایمن نباشد و آزمایش و اطفاء حریق فعال مورد نیاز باشد،
    • هرگونه تجهیزات آزمایشی که در طول دوره آزمایش تا حد زیادی دود می‌کرد و از کار می‌افتاد
    • هر وسیله‌ی آزمایشی که در طول دوره‌ی آزمایش تا انتهای نمونه، یعنی لبه‌های بالا یا پایین، هر دو طرف یا کل ضخامت، دود کرده باشد.
    • هر مجموعه آزمایشی که یک ساعت پس از اعمال منبع احتراق دود کرد
    • هر مجموعه آزمایشی که در بازرسی نهایی شواهدی از سوختن تدریجی نشان دهد.

در عمل، مشخص شده است که عموماً تمایز روشنی بین موادی که می‌توانند تحت تأثیر منبع احتراق، زغال شوند اما بیشتر پخش نمی‌شوند (احتراق غیر پیشرونده) و موادی که در آنها دود کردن گسترده شده و پخش می‌شود (احتراق پیشرونده) وجود دارد.

تمام انواع رفتارهای زیر، احتراق شعله‌ور محسوب می‌شوند:

    • هرگونه چیدمان آزمایشی که رفتار احتراق فزاینده‌ای را نشان دهد و ادامه آزمایش و خاموش کردن فعال آن ایمن نباشد، مورد نیاز است.
    • هر مجموعه آزمایشی که در طول دوره آزمایش تا حد قابل توجهی بسوزد و فرسوده شود
    • هرگونه چیدمان آزمایشی که در آن جبهه شعله به لبه پایینی، هر دو طرف آن برسد، یا در طول دوره آزمایش از کل ضخامت آن عبور کند.
    • هر شعله‌ای که بیش از ۱۲۰ ثانیه پس از برداشتن لوله مشعل ادامه یابد.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد EN 1021 Furniture - ارزیابی اشتعال‌پذیری مبلمان روکش‌دار ارائه می‌دهیم.

واتساپ