EN ISO 11925 واکنش به آزمایش‌های آتش - اشتعال‌پذیری محصولات ساختمانی در تماس مستقیم با شعله

استاندارد «آزمایش‌های واکنش آتش EN ISO 11925 - اشتعال‌پذیری محصولات ساختمانی در تماس مستقیم با شعله» که بر اساس یک استاندارد اروپایی تدوین شده و متعاقباً توسط سازمان بین‌المللی استانداردسازی (ISO) منتشر شده است ، شامل زیربخش‌های زیر است که تحت همین عنوان منتشر شده‌اند:

• استاندارد "EN ISO 11925-1 بخش 1: راهنمای اشتعال‌پذیری" راهنمایی‌هایی در مورد آزمایش اشتعال‌پذیری برای محصولات ساختمانی ارائه می‌دهد. این استاندارد اصول اشتعال‌پذیری را شرح می‌دهد و منابع مختلف احتراق را مشخص می‌کند. نتایج آزمایش‌های اشتعال‌پذیری در مقیاس کوچک می‌تواند به عنوان بخشی از تجزیه و تحلیل کلی خطر برای یک سناریوی آتش‌سوزی مشخص استفاده شود. بنابراین، مهم است که شعله یا منبع تابش انتخاب شده را به طور کامل مشخص کنید تا بتوان از نتایج آزمایش نتیجه‌گیری‌های مرتبط را استخراج کرد. راهنمایی‌های ارائه شده در این استاندارد ممکن است در سایر زمینه‌های کاربردی (مانند مصالح ساختمانی، پلاستیک) نیز قابل اجرا باشد.

آتش‌سوزی‌ها از منابع احتراق متنوعی سرچشمه می‌گیرند. تجزیه و تحلیل‌های آماری آتش‌سوزی‌های واقعی انجام شده در بسیاری از کشورها، رایج‌ترین منابع اولیه و ثانویه، به ویژه در آتش‌سوزی‌های ساختمان‌ها را شناسایی کرده‌اند. رایج‌ترین منابع آتش‌سوزی می‌توانند موارد زیر باشند:

• وسایل پخت و پز (برقی و گازی)
• وسایل گرمایشی (برقی، گازی و سوخت جامد)
• کابل برق
• سایر لوازم برقی (مانند ماشین لباسشویی، بخاری، تلویزیون، آبگرمکن)
• سیگار
• کبریت و فندک
• لامپ دمشی، مشعل دمشی و مشعل جوشکاری، فلز داغ
• سوزاندن زباله، به عنوان مثال در سبدها یا سطل‌های کاغذ باطله یا در توده‌های انباشته شده
• شمع

اولین موادی که مشتعل شدند احتمالاً عبارتند از:

• مواد غذایی، از جمله روغن پخت و پز
• گازها، مانند گاز شهری و گازهای بطری شده
• مایعات، مانند بنزین، رنگ‌های نفتی
• منسوجات، مانند لباس، پرده
• اثاثیه منزل، مانند صندلی، تخت، مبل
• پوشش های کف
• سازه‌های ساختمانی، مانند دیوارپوش، سقف، پارتیشن
• کابل برق

منابع احتراق دودزا به ویژه در شرایط آتش‌سوزی واقعی موذی هستند زیرا می‌توانند قبل از ایجاد احتراق شعله‌ور، یک دوره القایی قابل توجه را شامل شوند.

• استاندارد "EN ISO 11925-2 بخش 2: آزمون منبع تک شعله" روشی برای تعیین قابلیت اشتعال محصولات با برخورد مستقیم شعله کوچک تحت تابش صفر با استفاده از نمونه‌های آزمایشی عمودی توصیف می‌کند. اطلاعات مربوط به حساسیت این روش آزمون در پیوست استاندارد (پیوست الف) آمده است. اطلاعات مربوط به آزمایش محصولات نهایی غیر مسطح در پیوست ب آمده است. اطلاعات مربوط به آزمایش محصولات نهایی سوراخ‌دار در پیوست ج آمده است.

برای اهداف این استاندارد، علاوه بر اصطلاحات و تعاریف ارائه شده در ISO 13943، تعاریف زیر نیز اعمال می شود:

• محصول به ماده، عنصر یا جزئی اشاره دارد که اطلاعات مربوط به آن مورد نیاز است.
• اساساً، یک محصول مسطح به محصولی اطلاق می‌شود که یکی از ویژگی‌های زیر را داشته باشد:
  • سطح باز مسطح.
  • یک سطح باز مسطح با ناهمواری‌های سطحی که به طور یکنواخت در سطح باز توزیع شده‌اند. این سطح تابع شرایط زیر است:
    • حداقل ۵۰ درصد از سطح یک مربع نمونه به ابعاد ۲۵۰ میلی‌متر در ۲۵۰ میلی‌متر، در عمق ۶ میلی‌متری از صفحه‌ای که از بالاترین نقاط روی سطح باز گرفته شده است، قرار دارد، یا
    • برای سطحی که دارای ترک، شکاف یا سوراخ است، عرض آنها نباید از 6,5 میلی‌متر یا عمق آنها از 10 میلی‌متر بیشتر باشد و کل مساحت چنین ترک‌ها، شکاف‌ها یا سوراخ‌هایی در سطح نباید از 30 درصد مساحت مربع 250 میلی‌متر در 250 میلی‌متر سطح باز تجاوز کند.
• قطرات یا ذرات شعله‌ور، موادی هستند که در طول آزمایش آتش از نمونه جدا شده و کاغذ صافی زیر نمونه را مشتعل می‌کنند.
• محصولات چندلایه محصولاتی هستند که از دو یا چند لایه از مواد مختلف تشکیل شده‌اند. آن‌ها می‌توانند قابل توجه یا ناچیز باشند.
• شعله‌ور شدن مداوم زمانی است که شعله بیش از ۳ ثانیه ادامه یابد.
• اشتعال به وجود شعله پایدار اشاره دارد.

این روش آزمایش، قابلیت اشتعال یک ماده، کامپوزیت یا مجموعه را تعیین می‌کند و برای ارزیابی هیچ پارامتر آتش‌سوزی دیگری (مثلاً گسترش شعله) طراحی نشده است. احتمال اینکه یک ماده کامپوزیت یا مجموعه باعث احتراق ثانویه سایر مواد شود، با مشاهده هرگونه قطرات یا بقایای در حال سوختن که ممکن است تشکیل شوند، ارزیابی می‌شود. احتراق ثانویه یک ماده در صورت آتش‌سوزی فزاینده را می‌توان با استفاده از استاندارد IS0 5657 بررسی کرد، که قابلیت اشتعال محصولات ساختمانی را از طریق تابش ارزیابی می‌کند.

در اصل، نمونه‌ها در معرض شعله‌های خاص با اندازه و شدت متفاوت قرار می‌گیرند و رفتار احتراق آنها مشاهده می‌شود. راهنمایی در مورد اعمال این طیف از منابع احتراق برای محصولات نهایی یا نمونه‌هایی که اساساً مسطح نیستند، در پیوست استاندارد (پیوست ج) آمده است.

وقتی محصولات ساختمانی در معرض انرژی حرارتی قرار می‌گیرند، بخارات قابل اشتعال می‌توانند از سطوح آنها تولید شوند. در شرایط مطلوب (به ویژه دماهای بالا)، غلظت بحرانی بخارات قابل اشتعال می‌تواند ایجاد شود و احتراق خود به خودی رخ دهد. اگر شعله، چه به عنوان منبع انرژی تنها و چه به عنوان منبع انرژی مکمل، وجود داشته باشد، فرآیند احتراق پشتیبانی می‌شود. این مکانیسم گاهی اوقات احتراق آزمایشی نامیده می‌شود.

از یک نمونه، منابع یک محصول ساختمانی زمانی مشتعل در نظر گرفته می‌شوند که شعله‌هایی روی سطح آن ظاهر شوند. احتراق، همانطور که در این استاندارد توضیح داده شده است، می‌تواند گذرا یا پایدار باشد. پس از وقوع احتراق، برخی از مواد در حال سوختن با ایجاد آوار یا قطرات شعله‌ور، خطرات آتش‌سوزی بیشتری ایجاد می‌کنند. اگر این آوار شعله‌ور روی ماده قابل احتراق فرود بیاید، احتراق ثانویه می‌تواند رخ دهد و آتش سریع‌تر گسترش یابد. اعمال موضعی یک منبع گرما به برخی از مواد می‌تواند باعث احتراق شعله‌ور شود.

به طور خلاصه، سری استانداردهای EN ISO 11925 یک استاندارد مهم آزمایش آتش است که در ساختمان‌سازی و ساخت و ساز مورد استفاده قرار می‌گیرد زیرا ارزیابی می‌کند که یک ماده در معرض شعله کوچک چقدر آسان مشتعل می‌شود.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با استاندارد EN ISO 11925 واکنش به آزمایش‌های آتش - اشتعال‌پذیری محصولات ساختمانی در تماس مستقیم با شعله‌های آتش ارائه می‌دهیم.