در استاندارد اروپایی "EN 50267-2-1 روش های آزمایش عمومی برای کابل ها در شرایط آتش سوزی - آزمایش های گازهای آزاد شده در حین احتراق مواد از کابل ها - قسمت 2-1: رویه ها - تعیین مقدار گاز اسید هالوژن" بیان شده است که ترکیبات مبتنی بر پلیمرهای هالوژنه و روشی برای تعیین مقدار گاز اسید هالوژن به غیر از اسید هیدروفلوئوریک آزاد شده در حین حذف ترکیبات حاوی مواد افزودنی هالوژنه از ساختارهای کابلی شرح داده شده است.
به دلایل دقت، زمانی که میزان هالوژن اسید آزاد شده کمتر از 5 میلی گرم بر گرم از نمونه گرفته شده باشد، این روش توصیه نمی شود. این روش برای شناسایی ترکیبات یا موادی که به عنوان صفر هالوژنه یا هالوژنه تعریف شده اند مناسب نیست. برای چنین ترکیبات یا مواد و برای همه ترکیبات یا مواد حاوی کمتر از 5 میلی گرم در گرم معادل اسید هالوژن "EN 50267-2-2 روش های آزمایش عمومی برای کابل ها در شرایط آتش سوزی - آزمایش های گازهای آزاد شده در طی احتراق مواد از کابل ها - قسمت 2 توصیه می شود از روش مشخص شده در استاندارد -2 استفاده شود: رویه ها - تعیین اسیدیته گازها برای مواد با اندازه گیری pH و رسانایی.
برای اهداف این استاندارد، احتراق به واکنش گرمازا یک ماده با یک اکسید کننده و انتشار مواد زائد اطلاق می شود که معمولاً با انتشار شعله یا دود همراه است.
در حین آزمایش، در اصل، دستگاه مورد آزمایش در جریان هوای خشک گرم می شود و گازهای جذب شده در محلول هیدروکسید سدیم 0,1 مولار در بطری های شستشو نگهداری می شوند. هر بطری شستشو باید حاوی حداقل 220 میلی لیتر محلول هیدروکسید سدیم 0,1 مولار باشد. سپس مقدار هالوژن اسید با اسیدی کردن محلول با اسید نیتریک، افزودن حجم اندازه گیری شده 0,1 مولار محلول نیترات نقره و تیتر کردن مجدد مقدار اضافی با 0,1 مولار تیوسیانات آمونیوم، با استفاده از سولفات آمونیوم آهن به عنوان شاخص یا هر روش تحلیلی معادل تعیین می شود. حداقل همان دقت
آزمایشات مکرر باید روی نمونه انجام شود و بدون نمونه باید تعیین خالی انجام شود. نتیجه باید به عنوان میانگین دو تعیین در نظر گرفته شود. مقادیر فردی نباید بیش از مثبت/منهای 10 درصد از میانگین متفاوت باشد.
یک نمونه باید شامل 500 میلی گرم تا 1000 میلی گرم از مواد باشد. نمونه باید از نمونه های معرف مواد گرفته شود و به قطعات کوچک بریده شود. نمونه ها باید در محیطی با رطوبت نسبی 16 درصد مثبت/منهای 50 درصد حداقل به مدت 5 ساعت نگهداری شوند. پس از شرطی شدن به حساسیت 0,1 میلی گرم، نمونه مورد وزن در یک ظرف احتراق قرار می گیرد. نمونه باید به طور مساوی در کف ظرف توزیع شود. سپس ظرف در لوله احتراق قرار داده شده در کوره لوله قرار می گیرد.
سرعت جریان آلومینیوم باید با سرعت چرخش شیر سوزنی تنظیم شود و در طول آزمایش ثابت نگه داشته شود. نمونه با سرعت گرمایش تقریباً یکنواخت به مدت 800 دقیقه بعلاوه منهای 10 دقیقه حرارت داده می شود تا دمای نمونه به 40 درجه مثبت / منفی 2 درجه افزایش یابد و سپس به مدت 20 دقیقه مثبت / منفی 1 دقیقه در آن دما نگه داشته می شود. سرعت گرمایش و دمای نمونه با روش مناسبی کنترل می شود.
هنگام تعیین میزان هالوژن اسید، پس از سرد شدن تا دمای محیط، 200 میلی لیتر از محلول را با استفاده از پیپت یا بورت در یک فلاسک اندازه گیری می کنند و سپس 4 میلی لیتر اسید نیتریک غلیظ، 20 میلی لیتر نیترات نقره 0,1 مولار و 3 میلی لیتر نیتروبنزن اندازه گیری می شود. به ترتیب اضافه می شوند. محتویات باید به خوبی تکان داده شود تا هالید نقره خوشه شود و پوشش داده شود. پس از این، 6 میلی لیتر از محلول آبی سولفات آمونیوم آهن 40 درصد حاوی چند قطره اسید نیتریک 1 مولار اضافه کرده و همه را با هم مخلوط کنید. سپس محلول با محلول تیوسیانات آمونیوم 0,1 مولار با استفاده از هم زدن مغناطیسی تیتر می شود.
برای دریافت قرار ملاقات، برای دریافت اطلاعات دقیق تر و یا درخواست ارزیابی، می توانید از ما بخواهید فرم ما را پر کند و به شما برسد.
