روش آزمون استاندارد برای خواص سوختن سطحی مصالح ساختمانی :NFPA 255

استاندارد NFPA 255، روش آزمایش استاندارد برای ویژگی‌های سوختن سطحی مصالح ساختمانی، که توسط انجمن ملی حفاظت در برابر آتش (NFPA) منتشر شده است، یک استاندارد حیاتی است که برای ارزیابی عملکرد مصالح ساختمانی در برابر آتش استفاده می‌شود. این استاندارد با ارزیابی چگونگی مشارکت مصالح در گسترش شعله و تولید دود هنگام قرار گرفتن در معرض آتش، داده‌های اساسی را برای اطمینان از رعایت قوانین ساختمان و افزایش ایمنی در برابر آتش فراهم می‌کند. استاندارد NFPA 255 در سال ۲۰۱۱ لغو شد و اکنون در استاندارد ASTM E84، روش آزمایش استاندارد برای ویژگی‌های سوختن سطحی مصالح ساختمانی، به آن ارجاع داده می‌شود. با این حال، اهمیت تاریخی و روش‌شناسی آن همچنان برای درک آزمایش ایمنی در برابر آتش مرتبط است.

استاندارد NFPA 255 روشی را برای آزمایش مقایسه‌ای خواص سوختن سطحی مصالح ساختمانی شرح می‌دهد که بر دو معیار کلیدی تمرکز دارد:

• شاخص گسترش شعله: سرعت گسترش شعله‌ها در سطح یک ماده را اندازه‌گیری می‌کند. این شاخص، میزان گسترش افقی شعله‌ها در سطح یک نمونه آزمایشی را بیان می‌کند. این شاخص از 0 (ماده غیرقابل احتراق، مانند تخته سیمانی آزبست) تا 100 (ماده بسیار قابل اشتعال، مانند بلوط قرمز) درجه‌بندی می‌شود.
• شاخص انتشار دود: میزان دود تولید شده در حین احتراق را اندازه‌گیری می‌کند. این شاخص به طور مشابه مقیاس‌بندی می‌شود و دوباره از بلوط قرمز به عنوان نقطه مرجع استفاده می‌کند.

این استاندارد در مورد مصالح مورد استفاده در پوشش‌های دیوار و سقف داخلی اعمال می‌شود و تضمین می‌کند که آنها الزامات ایمنی مقاومت در برابر آتش را برآورده می‌کنند. این استاندارد توسط کدهایی مانند NFPA 101 Life Safety Code و کدهای ساختمانی مختلف برای تعیین معیارهای قابل قبول عملکرد در برابر آتش ارجاع داده می‌شود.

روش آزمایش NFPA 255 که با ASTM E84 و UL 723 "آزمایش ویژگی‌های سوختن سطحی مصالح ساختمانی" مطابقت دارد، از آزمایش تونل اشتاینر که به طور گسترده پذیرفته شده است، استفاده می‌کند. روش آزمایش شامل موارد زیر است:

• دستگاه آزمایش: یک نمونه ماده، به عرض ۶۱ سانتی‌متر و طول ۷.۵ متر، در یک تونل اشتاینر که با آجر نسوز پوشیده شده است، قرار داده می‌شود. دو مشعل تقریباً ۸۹ کیلووات انرژی برای احتراق نمونه فراهم می‌کنند.
• ارزیابی گسترش شعله: نرخ گسترش شعله در سطح ماده با دو ماده مرجع (معمولاً بلوط قرمز و تخته سیمانی) مقایسه می‌شود تا شاخص گسترش شعله محاسبه شود.
• اندازه‌گیری دود: میزان دود تولید شده با استفاده از یک سلول فتوالکتریک اندازه‌گیری می‌شود تا شاخص تولید دود به دست آید. برای برآورده کردن استانداردهای کلاس A NFPA، مقدار شاخص تولید دود نباید از ۴۵۰ بیشتر شود.

این روش آزمایش، شرایط آتش‌سوزی در دنیای واقعی را شبیه‌سازی می‌کند تا مشخص شود که مواد از نظر گسترش شعله و تولید دود چگونه رفتار می‌کنند، که عوامل مهمی در ارزیابی خطر آتش‌سوزی در ساختمان‌ها هستند.

کمیته فنی NFPA استاندارد NFPA 255 را به دلیل اینکه از نظر فنی معادل ASTM E84 تلقی می‌شد، کنار گذاشت. از آن زمان، ASTM E84 به استاندارد اصلی تبدیل شده است و ارجاعات به NFPA 255 به آن معطوف می‌شود. این ادغام، هماهنگی بین کدها و استانداردهای ساخت مدل را تضمین می‌کند. ASTM E84 اغلب به دلیل معیارهای گسترش شعله و توسعه دود، به عنوان ASTM E84 25/50 شناخته می‌شود.

استاندارد NFPA 255 (و جانشین آن، استاندارد ASTM E84) برای موارد زیر حیاتی هستند:

• انطباق با ضوابط ساختمانی: مصالح مورد استفاده در ساخت و ساز، مانند عایق، روکش دیوار و پوشش سقف، باید معیارهای انتشار شعله و تولید دود را داشته باشند تا با مقرراتی مانند ضوابط بین‌المللی ساختمان مطابقت داشته باشند.
• انتخاب مصالح: معماران، مهندسان و سازندگان از نتایج آزمایش‌ها برای انتخاب مصالحی استفاده می‌کنند که ایمنی در برابر آتش را افزایش می‌دهند، به خصوص برای سازه‌های پرخطر مانند ساختمان‌های پرخطر یا مراکز درمانی.
• طراحی ایمنی در برابر آتش: این استاندارد تضمین می‌کند که مصالح حداقل سهم را در گسترش آتش و دود داشته باشند و خطرات را برای ساکنان ساختمان و امدادگران کاهش دهند.

استاندارد NFPA 255 با آزمایش دقیق مصالح ساختمانی برای عملکرد آنها در برابر آتش، نقش مهمی در کاهش خطرات آتش‌سوزی ایفا می‌کند. این استاندارد با تعیین معیارهای مشخص برای گسترش شعله و تولید دود، به حفاظت از جان و مال کمک می‌کند. به عنوان مثال، مصالح دارای رتبه کلاس A (شاخص گسترش شعله که از ۲۵ و شاخص تولید دود که از ۴۵۰ تجاوز نمی‌کند) بسیار مقاوم در برابر آتش در نظر گرفته می‌شوند و این امر آنها را برای استفاده در سازه‌هایی که نیاز به اقدامات سختگیرانه ایمنی در برابر آتش دارند، مانند بیمارستان‌ها یا ساختمان‌های بلند، مناسب می‌سازد.

روش آزمایش NFPA 255 سال‌هاست که به طور گسترده در آیین‌نامه‌های ساختمانی، مقررات ایمنی در برابر آتش و مشخصات معماری مورد استفاده قرار می‌گیرد. مصالح بر اساس عملکردشان در آزمایش به شرح زیر طبقه‌بندی می‌شوند:

• کلاس A (یا کلاس I): میزان پخش شعله 0-25
• کلاس B (یا کلاس II): گسترش شعله ۲۶-۷۵
• کلاس C (یا کلاس III): گسترش شعله ۷۶-۲۰۰

این طبقه‌بندی‌ها به تصمیم‌گیری در مورد مکان‌هایی که می‌توان مواد را با خیال راحت استفاده کرد، مانند راهروها، خروجی‌ها یا مناطق پر رفت و آمد، کمک کرد.

با وجود کاربرد گسترده، آزمایش تونل اشتاینر چندین محدودیت دارد:

• این فقط سوختن سطح را آزمایش می‌کند، نه اینکه چگونه مواد در سناریوهای آتش‌سوزی سه‌بعدی یا ساختاری رفتار می‌کنند.
• مواد سوخته یا ذوب شده ممکن است عملکرد متفاوتی نسبت به آتش سوزی های واقعی داشته باشند.
• این آزمایش برای پوشش‌های کف یا مجموعه‌های دیوار با هندسه‌های پیچیده مناسب نیست.

به همین دلایل، بسته به کاربرد، می‌توان از سایر آزمایش‌های آتش‌سوزی تعریف‌شده در «روش‌های استاندارد آزمایش آتش‌سوزی NFPA 286 برای ارزیابی سهم پوشش‌های داخلی دیوار و سقف در رشد آتش‌سوزی اتاق» یا «روش استاندارد آزمایش ASTM E1354 برای گرما و نرخ انتشار دود مرئی برای مواد و محصولات با استفاده از کالری‌سنجی مصرف اکسیژن» استفاده کرد.

در نتیجه، اگرچه NFPA 255 دیگر یک استاندارد فعال نیست، اما همچنان از طریق ASTM E84 وجود دارد که همان روش آزمایش دقیق را حفظ می‌کند. درک این استاندارد، بینشی در مورد تکامل استانداردهای ایمنی در برابر آتش و اهمیت ارزیابی مصالح ساختمانی برای گسترش شعله و تولید دود ارائه می‌دهد. با رعایت این استانداردها، صنعت ساخت و ساز می‌تواند به ساختمان‌های ایمن‌تر و مطابق با مقررات مدرن آتش‌نشانی دست یابد.

سازمان ما که سال‌هاست از طریق طیف گسترده‌ای از فعالیت‌های آزمایش، اندازه‌گیری، تجزیه و تحلیل و ارزیابی، از کسب‌وکارها در تمام بخش‌ها پشتیبانی می‌کند، دارای تیمی قوی از کارکنان است که از نزدیک پیشرفت‌های جهانی در علم و فناوری را دنبال می‌کنند و دائماً در حال بهبود خود هستند. در این زمینه، ما همچنین خدمات آزمایش مطابق با NFPA 255، روش آزمایش استاندارد برای خواص سوختن سطحی مصالح ساختمانی، ارائه می‌دهیم.